de pade op de lanen in

Wat was het weer prachtig in het bos. Ik wilde dat ik er woorden voor had. Maar die heb ik niet.

lente

dikke vingers

Ik ben tegenwoordig in de ban van een tekenapp op mijn Iphone.
Ik heb al een heel arsenaal aan tekeningen gemaakt met DrawCast.
Altijd bij de hand, lekker snel en als het er niet uit ziet zo uitgewist.
Ik verspil er geen papier mee en heb ook niet het gevoel dat ik er perse iets mee moet. Het is een heerlijke manier van oefenen.
Er is echter 1 probleem. Het schermpje is zo klein en mijn vingers zijn zo dik.

Mijn oudste dochter is 6 geworden. En nu heb ik haar verboden (voor zover dit kleine vrouwmens zich iets laat verbieden) overdag te duimen. Ze mag van mij haar knuffels, wier labeltjes onlosmakelijk verbonden zijn met het duimen, niet meer mee naar school nemen.
Het lastige aan dit opvoedoffensief is dat ik die drang tot duimen zo goed snap. Zelf was ik tot mijn 13e een zeer fanatieke duimer. Mijn moeder beloofde me regelmatig een mooi kado als ik ermee stopte. En zo stopte ik, regelmatig. Een elpee van de door mij begeerde Shakin' Stevens was 1 van de kado's die ik wist binnen te slepen. Ik kan me niet herinneren waar, wanneer en hoe ik uiteindelijk echt gestopt ben met sabbelen. Maar ik ben gestopt. En echt veel schade heeft mijn gebit niet geleden. Dus misschien moet ik het bij Nora ook maar een beetje door de vingers zien.