dit is olga

vrijdag 8 juli 2011

woensdag 6 juli 2011

Wat doen we toch moeilijk, vrouwen van pakweg boven de 25 ( misschien zelfs al jonger). We denken dat we niet meer in een bikini kunnen lopen. Omdat er putjes in onze benen zitten. Omdat er een streep van een keizersnee over onze onderbuik loopt. Omdat onze buik te dik is. Of onze kont. Omdat onze borsten hangen. Of omdat we geen tijd hebben gehad om het haar van onze benen te scheren.

Waar zijn we nu mee bezig? Wat laten we onze kinderen zien? Of juist niet zien?

Vanaf vandaag ben ik trots op mijn lichaam dat de tekens draagt van mijn leven. Het bolle buikje. De knieen vol littekens. De hangende borsten. Het plekje boven mijn lip dat rood wordt als ik gesport heb. Vraag er maar naar en ik zal je de verhalen vertellen die erbij horen. Want die zijn er. Onze lichamen vertellen verhalen. Verhalen van pijn, verdriet, maar ook van grote vreugde en ontroering. En verhalen moeten verteld worden.

dinsdag 5 juli 2011

Er zijn

Ik vind dat ik er altijd moet zijn voor de mensen om me heen. Mijn man, kinderen, familie en vrienden. Ik geloof dat ik ook veel beloof wat ik vervolgens niet nakom.
Soms ben ik er gewoon niet. Dan ben ik heerlijk met mezelf bezig. Dan zit ik even in een pauze. Meestal kan ik van daar uit ook weer heel veel geven en delen.
Maar nu even niet. Ik heb niets te geven vandaag. Dus ik hang met mijn man in de hangmat en kijk naar de lucht.