Superpower

"Ik ga nooit meer het onderwijs in!"

Dit verbeten zinnetje heb ik mezelf de afgelopen 5 jaar  met enige regelmaat horen uitspreken.

NOOIT MEER!

OVER MY DEAD BODY!

Ik kan nogal stellig zijn. Ik ben van de grote ideeën. Van de grote mond. Van het precies weten wat ik níet wil. Een tough cookie soms, koppig. Ik heb graag gelijk. 
Maar ik ben ook een softie. En ik kan me vaak zo goed invoelen in een andere kant van een verhaal, dat ik niet lang blijf hangen in mijn gelijk. 
Zon ben ik vaak van A naar B gegaan, blijven hangen in een plek ertussenin, om vervolgens toch naar B te gaan, of weer terug...

Deze keer duurde mijn stelligheid best lang. Het onderwijs deugde niet, vond ik. Teveel hoofd, te weinig hart. Teveel doen, te weinig zijn. Teveel kijken naar wat er nog moet en te weinig naar wat er al wel is. En ik voelde me niet capabel om een verschil te maken. Want alles moest anders! 

Maar voor de zomer gebeurde er iets wonderbaarlijks. Ergens tapte ik in op een grotere energie. Een energie van doen waar je blij van wordt. In doen wat je spannend vindt en je nog geen idee hebt of dat ook gaat lukken. Mijn dierbare vriendin Marit coachte me in een avondje naar een totaal ander plaatje.

"Progress is impossible without change; and those who cannot change their minds cannot change anything" George Bernard Shaw. 

En ik zei mijn baan in de kinderopvang (waar ik overigens met heel veel plezier gewerkt heb) op, solliciteerde naar een baan in het onderwijs. En ik zette een datum vast in 2022, waarop ik dat (enigszins grillige) levensverhaal van mij eens op een podium ga brengen. In liedjes en verhalen. 

En dus...

... ben ik vanaf nu weer juf! Sinds deze week werk ik twee dagen per week als kleuter-leerkracht op een Amsterdamse school. Juf met ukelele. 

En potver, ik heb er zin in!
En potver, wat vind ik het spannend!
En potver, wat kan het mij schelen ook!
Het is een avontuur.
Ik start een nieuwe fase in mijn leven.
En het op weg zijn, geeft al zoveel vreugde.

Ik heb er zin in om weer de wijde wereld in te gaan, mijn vertrouwde omgeving uit, naar de stad. Lange tijd ben ik dichtbij gebleven, veilig, klein. Nu mag het weer grootser.

En dus...

...is er op zondag 13 maart 2022 een Olga on Stage (werktitel, die maak ik nog wat spannender), waar je bij kunt zijn! 

The ability to change your mind is a superpower

Waarover ga jij van mening veranderen vandaag?
Heb je hulp nodig?
Je mag me mailen.
Dan help ik je.
Of je komt op zondag 13 maart 2021 naar mijn voorstelling en je ontdekt waar jouw leven over mag gaan.

Woest

Sinds een paar weken trek ik elke dag een kaartje uit mijn eigen Awesomes Kids-setje of de Awesomes Inspiratiekaartjes. (Bijna) elke ochtend. En elke keer deel ik het kaartje en dat wat het in me wakker maakt op Instagram onder @awesomeskaartjes

Ik begon er mee om een aantal redenen. Ten eerste wilde ik weer eens een challenge aangaan. Gewoon elke dag een kleine actie. Dat helpt mij te gronden in een tijd waarin het leven wiebelig is. Leert me om iets fijns voor mezelf te doen, elke dag. Hoe klein het ook is. 

De tweede reden waarom ik ze deel, is omdat ik deze kaartjes graag verkoop. Ik weet hoe krachtig ze zijn, hoe ze mensen helpen openingen te creëren in oud zeer, pijnlijke ervaringen, dingen waar ze in vastlopen. Daar ben ik ongelofelijk trots op. Laatst kreeg ik een grote bestelling voor een organisatie die in Irak met getraumatiseerde mensen werkt. WauW! Mijn hart maakte een huppeltje. Dat is precies waarom ik ze gemaakt hebt, om te helen. En ik droomde er wel van dat ze de wereld over zouden reizen, maar echt werk heb ik daar nooit van gemaakt. Ik ben niet zo best in marketing. 

De derde reden is, dat ik wilde demonstreren hoe je met zulke kaartjes kunt werken. Dus ik deel niet alleen een foto, maar vertel er ook bij wat er gebeurt in mij. Wat maakt juist dit kaartje in mij wakker, waar raakt het aan? En om dit te illustreren, wil ik vertellen wat er afgelopen dagen gebeurde.....

Het laatste half jaar word ik regelmatig geplaagd door opkomende boosheid. Ik ben me steeds bewuster van de grote innerlijke woede die er af en toe onder mijn vriendelijk natuur ligt te woekeren. Boosheid is niet mooi, niet lief, niet meisjes-achtig, niet gezellig. Dus dat kun je maar beter niet laten zien. Dus onderdruk ik het gezellig, zoals zovelen... Maar de laatste tijd kan ik het niet meer ontkennen of negeren. Af en toe ben ik gewoon woest. Het overkomt me op de meest onverwachte momenten.

Iemand fietst op de verkeerde kant van het fietspad

Mijn dochter mag niet in het door haar gewenste groepje van een club

Er worden regels ingesteld op mijn werk, die ik onwerkbaar vind (en ook niet snap)

En hup....daar komt het opborrelen. Vanuit mijn bekken, recht naar boven richting mijn hart, dat ik vervolgens stevig op slot zet. Ik doe de deur dicht. En dan zie ik bewijs om me heen dat alles stom, slecht en achterlijk is. De wereld, COVID-19, mijn werk, zelfs in mijn gezin zie ik angst, boosheid, frustratie. Daar kan ik me maar beter voor hoeden. Hart op slot dus!

💥

...ah, maar wat had ik nou net tijdens een meditatie gevraagd aan mijn spirituele gids? Welke mantra zing ik al een hele week vol overgave? 

Oscail Ma Chroí..

oftwel Open mijn hart! 

Dat is wat ik wil, een open hart. Voor mezelf en alles en iedereen.... Dat is waar ik naar verlang! Dat is mijn zielsmissie: meewerken aan een wereld waarin we mogen voelen wat we voelen en we elkaar écht zien! Maar op dit moment wil ik mijn eigen gevoelens helemaal niet zien of voelen...

En dan ga ik zitten op mijn meditatie-plek op zolder voor mijn dagelijkse kaartjes-moment. En terwijl ik de kaartjes schudt, steken er twee boven het setje uit. Zodra ik ze zie, weet ik meteen wat ze willen vertellen.  

Het eerste kaartje laat me zien dat ik niet verbonden voel, ik heb het gevoel alsof ik er niet bij hoor, het leven niet snap.

Mensen die mij in de weg fietsen? Ben ik soms onzichtbaar? 

En waarom mag mijn meisje niet in dat groepje? Hoe moeilijk is dat?

En al die regels? Ben ik dan de enige die ziet dat het onzin is?

Een oud gevoel van niet gezien en begrepen worden, heeft zich van me meester gemaakt. Het gevoel dat ik als kind vaak had: dat ik anders denk, anders ben. Wat voelde ik me vaak alleen. Maar het is een oud gevoel. Het dient me niet meer. Het mag geheeld.

Ik heb iemand nodig die me even vasthoudt. Iemand die me begrijpt. En wie weet beter dan ik wat ik nu nodig heb? Ik mag aandacht aan mezelf geven, maar ook hulp vragen aan een goede vriendin of ze even naar me wil luisteren. En ik ga even liggen in bed. Want wat ben ik moe van al deze frustrerende gevoelens. 

Het is nu een dag later en de vriendin heb ik nog niet gesproken. Alleen al het appje sturen waarin ik om hulp vroeg en haar reactie dat ze 's avonds tijd voor me kon maken, was genoeg voor mij. Reaching out. Erkennen dat ik het niet alleen hoef te doen. Weten dat er altijd mensen zijn die mij een warm hart toedragen, als ik het even niet meer weet. 

En het mooiste is, dat ik na mijn dutje weer opgefrist opsta. De gevoelens van frustratie hebben plaats gemaakt voor compassie. Voor mezelf, maar ook voor mijn werkgever, die stomme regels bedenkt. 

En mijn hart...het staat weer open. 

Oscail ma Chroí

Ontteugelen

Ik hou van kinderen.
Ik hou van hun energie.
Ik hou van de manier waarop ze de wereld bezien en beleven.

Maar ik hou niet van de manier waarop ze beteugeld worden.
Ik hou niet van de manier waarop volwassenen denken kinderen over het leven te moeten leren.
Ik hou niet van de manier waarop we kinderen betuttelen en tegelijkertijd proberen te drillen om  succesvol, verantwoordelijk, beleefd, hardwerkend te worden.

Zien we dan niet dat ze dit allemaal al lang zijn?

Wanneer komt het moment dat we kinderen gaan erkennen als onze grootste leraren?

Ik zie scholen waar een geweldig aanbod is voor kinderen: yoga, projecten, beeldende vorming, muziek, sport.... Ze zijn helemaal ingericht op talentontwikkeling, op toekomstig succes. Lalala,wat bieden we kinderen toch veel! En na school sport, muziek, clubjes. Maar de kinderen raken overvoerd en tegen de tijd dat ze bij ons zijn, willen ze vooral zelf bepalen. Zijn ze murw gepland, gedoeld, gewerkt. 

Mijn kindertijd was een oase van rust vergeleken met wat ik nu om me heen zie. 

Hockey, tennis, pianoles, clubjes, activiteiten....Soms meerdere op 1 dag. 
En het lijkt normaal, omdat het is wat hun ouders ook doen.
Effe dit effe dat.
Veel gedoe. 
Veel doelen.
Succes.
Geluk nastreven.
Kansen pakken.

Maar wat als het leven in de tussentijd gebeurt?
Wat als het goud zit in die momenten dat je even niet oplet?
Wat als je het meeste leert van doelloos spel. 

Beetje lummelen.
Beetje klooien.
Beetje uit je neus vreten.

Ik worstel al mijn hele leven met dit dilemma.

Ik ben gek op een beetje klooien in de marge en daar komen meestal de beste resultaten uit.  In mij zit een flierefluiterige levensgenieter, die van de vogels in de tuin wil genieten. Die wandelt en mijmert en op fijne ideeen komt. 

En naast die flierefluiter zit een streber, een persoon die echt wat wil betekenen voor de wereld. Die grootse plannen heeft. Om de wereld te verbeteren. Om mensen te helpen. Om een geweldige stempel te zetten op het leven.

De streber wil erkenning, geld, doen, levens beïnvloeden.

De levensgenieter wil genieten, ervaren, zijn, ontroeren. 

Zelfs terwijl ik dit schrijf, poppen er nieuwe ambities, plannen, doelen & mogelijke successen op.
"Ik hou van schrijven....kan ik niet een column gaan schrijven voor een leuk blad?"

En ik kijk naar buiten en zie de natuur, die haar gang gaat. De struik die ik snoei en die daarna genadeloos weer haar eigen weg gaat. Omdat groei vanzelf gaat. Je kunt het slechts een beetje leiden. Maar niet te veel.
En als ik op mijn meditatie-plekje zit, mediteren is een groot woord, ben ik even stil. Voel mijn lichaam. Voel dat het wil dansen en dan dans ik even. Ik voelde levendigheid van al mijn cellen. En ik bedenk waar ik dankbaar voor ben. 

En ik vraag hulp.
Hulp aan het universum.

Nee, het universum voelt te groot. Ik vraag hulp aan mijn overleden oom. Mijn oom die altijd zo onvoorwaardelijk lief kon hebben. Hem vraag ik om me te helpen trouw te blijven aan mezelf. Om mezelf met mildheid en humor te blijven zien. Niet te serieus. Maar wel serieus genoeg. Om het af en toe niet te weten. En als ik het niet weet, het niet te forceren. Maar even laten sudderen. Als een goede stoofschotel. Zoervleisj. Dat wordt er echt lekkerder naarmate je het meer met rust laat.

En ik vraag Maria, de moeder van Jezus, om me te helpen in verbinding te blijven. Met mezelf en met de mensen die ik lief heb. En dat zijn er best veel. Om in liefde te zijn met hen. Maar zeker ook met mezelf. Opdat we allemaal tot ons recht komen. 

En dan vraag ik nog hulp van de natuurwezens. De onuitspreekbare en onzichtbare wezens en energieën die om ons heen zijn. En als ik het zo opschrijf, denk ik: "vaag!!".
Ja, lekker vaag! Maar heerlijk ook, te (innerlijk) weten dat ik niet alleen ben. Dat ik niet voor mezelf leef, maar voor een groter geheel. En ik vraag hen met te helpen om te leven in een stroom, met de seizoenen mee.Met respect voor het geheel. 

En Dan weer terug naar de kinderen waar ik mee begon. 

Ik wil zoooooo graag dat we kinderen helpen die ruimte voor zichzelf te voelen. De ruimte om geen enkele kant op geduwd te worden. Zelfs niet de kant van hun talent.Want iedereen heeft meerdere talenten, die je op allerlei manieren kunt ontwikkelen. 

Ik wil zoooooo graag dat al die prachtige mooie kinderen helemaal gewaardeerd worden om wie ze al zijn. Niet om de belofte voor de toekomst die ze in zich hebben.

Nee, nu! Nu meteen op dit moment zijn ze al prachtig. Met hun nukken, hun talenten, hun leuke en minder leuke kanten. De ruzies die ze niet mogen maken van ons. De sombere buien die ze niet mogen hebben. Hun huilbuien die we het liefste wegsussen.

We leven in een wereld van verdrukking. En als je denkt dat vooral mensen in arme landen verdrukt worden, dan heb je het goed mis. Kijk maar eens om je heen..,..
Nee, kijk eens naar jezelf. Verdruk jij jezelf niet ook? Loop je niet ook net iets te vaak ín de pas? Terwijl je het liefste zou wegrennen? Of huppelen in het bos?

Als je vandaag eens met een oneindig liefdevolle blik naar jezelf zou kijken, wat zou je dan doen? Of beter nog...hoe zou je dan zijn? 

Als we onszelf nou eens voor 100% accepteren....

....krijgen onze kinderen het dan niet ook gemakkelijker?

Het Regenboogteam

“Ik ben bang dat ik voor altijd bang ben” schreef mijn dochter van 9

op een blaadje. Na het opgeschreven te hebben, ging ze weer gewoon haar eigen gang. Het gevaar was voor even geweken. 

Toen ik ‘s avonds even naast haar in bed lag, zei ze dat ze buikpijn had. Naar. 

Buikpijn laat zien dat er onrust in haar leeft. 

Bij mij gaat die altijd in mijn nek zitten.

Ik nodigde haar uit om haar handen op haar buik te leggen. 

“Is er een kleur die jou daar kan helpen?”, vroeg ik. 

“Blauw, groen....”, zei ze aarzelend. 

“Turquoise?”, vroeg ik. 

“Nee, eigenlijk wil ik alle kleuren van de regenboog”.

En zo leidde ik haar in een bodyscan met behulp van de regenboogkleuren.

“Stel je voor dat al die kleuren vanuit jouw hand je buik instromen. Voel je dat?" 

Hier check ik altijd even.

Zo gingen we haar hele lichaam door. 

De regenboog kleurde haar hele lichaam en stroomde vervolgens ook rond haar lichaam. Als een beschermende cocon.

"Wie of wat zou nog meer kunnen helpen?”

Ze dacht even na en zei toen beslist: “Het regenboogteam”.

“Wie zijn dat dan?”, vroeg ik. 

Ze noemde alle fantasiedieren, knuffels & huisdieren (levend en overleden) op die voor haar belangrijk zijn. “Regenboogeenhoorn, regenboogkitty, regenboogbeer....” 

Het was best een groot team. 

“Wat een mooi team! Wat doen die dieren dan eigenlijk?”

“Ze maken regenboogspuug, die alle mensen beter maakt”, legde ze uit. 

“Gaaf! Dan ben jij de teamleider!”

Vanaf dat moment leidde zij met haar team een healings-actie. Ze verspreidden hun regenboogspuug-pareldruppeltjes over ons gezin, huis, straat, dorp, het buurdorp, Noord-Holland, Nederland, al onze vrienden en familie....steeds verder. Totdat de hele wereld geheeld was. 

🌈Wauw, wat was dat mooi! Heel ontspannen sliep ze in. En zonder dat ze het wist had ze haar verbeeldingskracht ook ingezet voor anderen. 

Ik voelde me ook zo fijn daarna. Verbeeldingskracht is echt magisch & helend.

Er wordt veel gemediteerd door volwassenen op dit moment. Mensen komen online samen om hun eigen energie goed te houden en vervolgens licht de wereld in te sturen. Wat een verbinding ontstaat er dankzij een akelig virus. 

Prachtig! 

Dichtbij huis kun je dit met je kind ook doen. Grijp de vragen en angsten van je kind aan om haar/hem te leren hoe de eigen fantasie te gebruiken voor ontspanning en kracht. 

En leer er zelf ook van. Want ruimte geven aan onze gevoelens, ze lokaliseren in ons lichaam en ze vervolgens helen, is zo'n beetje het beste wat je op dit moment kunt doen voor jezelf & de mensen om je heen. Uit het hoofd, in het lichaam!

Wil jij dit ook met je kind? Heb je er vragen over? Wil je dat ik even met je meedenk/voel? 

Stuur me een mailtje op regenboogteam@awesomes.nl 

Ik help je graag.

Ruimte maken voor de beste versie van jezelf

“Heb jij een eigen plek in jouw huis, een plekje waar je even tot jezelf kunt komen?”, 

vraag ik cursisten wel eens. Sommige hebben dat wel, anderen niet. Soms hebben ze nog nooit bedacht dat dat wel fijn zou kunnen zijn. Soms lijkt er nergens plek te zijn met een gezin.

Ik heb al jaren zo’n eigen ruimte. Het begin ooit heel klein op de overloop. Een vierkante meter met een boedhabeeld, wat kaarsjes, edelstenen, een bloem uit de tuin. Later ontruimde ik de waszolder en maakte daar een werk-en meditatiekamer voor mezelf. En over deze plek wil ik graag wat vertellen:

Deze kamer is nog steeds niet veel groter dan een paar vierkante meter. Maar het is knus hier onder de balken. Hier zit ik elke ochtend tussen 6:00 en 7:00. Ik doe er yoga, mediteer, schrijf er in een boekje, speel wat op mijn ukulele. Het is ook de plek waar ik nu zit te schrijven. 

Het is een plek waar niets rondslingert van anderen. Als er al troep is, is het mijn troep. Ik ruim het hier regelmatig op zodat het weer klopt.

Waar is dat nou voor nodig, denk je misschien? Waarom moet ik nou lezen over jouw kamertje op zolder? Nou hier om:

We leven in een hectische tijd. Er is altijd wat te moeten, te doen. Entertainment ligt op ons te wachten in onze smartphone of laptop. 

Kinderen vragen om aandacht. Het huis moet schoon, eten gekookt, boodschappen gedaan. Zelfs als je de taken in huis goed verdeelt, is het veel. 

Maar waar laad jij eigenlijk echt op? Waar kom jij even tot stilte in je hoofd? Op welke plek en welk moment mag het even alleen over jou gaan?

Zo’n eigen plek helpt mij om helemaal even stil te staan. ‘s Ochtends voor het circus weer op gang komt. Maar zeker ook tussendoor. Zoals nu op een zaterdagmiddag. Ik ben de hele ochtend praktisch bezig geweest. Nu is 't tijd voor wat rust. 

In deze kamer staat ook een enorm Olga-moodboard. Dit maakte ik een paar jaar geleden. Ik heb er alles in gestopt waar ik van houd, wat me inspireert, wat me drijft in deze wereld. Elke keer als ik het contact met mezelf wat kwijt ben doordat er om me heen veel gebeurt, kan ik terugkeren naar deze kamer, naar dit moodboard en dan maak ik contact met datgene wat mij het diepst ontroert, drijft, motiveert: deze Olga wilde ik zijn! De Olga van liefde, verbondenheid, spelen..... En vervolgens vraag ik me af hoe ik die energie weer terug kan halen. 

Dus deze kamer is meer dan alleen een ruimte om me terug te trekken. Het is de plek die mij er keer op keer weer aan her-innert (klintk als opnieuw naar binnen gaan...) wie ik werkelijk ben. Mijn mooiste ik. 

***********

Als ik de avond dat ik dit typte mijn jongste, zeer inventieve dochter naar bed breng, zie ik dat zij voor zichzelf ook een mooi plekje heeft gemaakt in haar kamer. Ze vraagt of we wat yoga kunnen doen ipv voorlezen. Dat doen we. Wij tweetjes, de mooiste versies van onszelf.

AWESOMES gaat dit jaar meer ruimte innemen. Ik ga het bedrijf AWESOMES er niet meer bij doen. Mijn leven mag AWESOMES zijn. Want AWESOMES is wie ik ben, hoe ik mijn leven wil leven: speels, liefdevol, creatief, verbindend.... En AWESOMES is de beste versie van mezelf. 

Rituelen in een nieuwe jas

Als Rooms-katholiek  meisje groeide ik op met veel rituelen en feesten. Vooral Kerstmis en Pasen werden omringd met vaste rituelen. Ik herinner me met veel plezier mijn Eerste Heilige communie. Natuurlijk niet vanwege de werkelijke betekenis van het feest, waarvan Wikipedia zegt: "De eerste (heilige) communie is in de Rooms-Katholieke Kerk de feestelijke gelegenheid dat iemand voor het eerst nadert tot de eucharistie. De eerste communie maakt deel uit van de initiatiesacramenten (doopsel, eucharistie en vormsel)...". 
Mijn warme herinnering aan dit feest heeft ook niets te maken met de ontelbare cadeaus die ik kreeg. Nee, wat ik mij herinner is de dagenlange voorbereiding van het twee dagen durende feest: eten maken, tafels dekken, mezelf mooi laten maken, haren invlechten (met gipskruid er in). En vervolgens al die familieleden in en om ons huis. Vlaai, broodjes, frisdrank, het enige echte koud buffet van tant Bertien (een nicht van mijn oom). Opa (met hoed, dikke buik en sigaar) en oma (met hoed en kekke haklaarsjes), kakelende tantes en luidruchtig kaartende ooms van moeders kant op dag 1. En de wat rustiger familie van mijn vader, met natuurlijk mijn lievelingsoom Pierre, met wie we vast vreselijk gelachen hebben die dag. En wij kinderen? Wij speelden naar hartelust vanaf de broodjes tot aan het buffet. We fietsten, renden & speelden verstoppertje tot we er bij neervielen.
Nostalgie. Romantiek. 

Nu leef ik al meer dan 20 jaar samen met een man die niet godsdienstig opgegroeid is. En niet erg in de wieg gelegd is voor feesten en terugkerende gewoonten. Hij leeft meer met de dag. En denkt niet net als ik al weken na over hoe Kerstmis er uit kan gaan zien. Sterker nog, hij denkt waarschijnlijk: "moet dat weer?" Dus ik zal elke keer opnieuw weer zelf het rituele vieren van het leven moeten voeden in mijn gezin. 

Ik houd namelijk van rituelen. En ik heb er ook behoefte aan. Markeringen van het leven. Van een jaar dat voorbij is. Van een verjaardag. Een memorabel moment. Eventjes vieren. Vasthouden. En dan weer loslaten. Geen vieren omdat het zo hoort. Maar omdat het fijn is. En het hoeft ook niet altijd precies hetzelfde. Geen ritueel omdat het nou eenmaal zo hoort. Maar omdat we er zin in hebben.

Ik wil het mijn kinderen ook meegeven. Dat er dingen zijn in het leven die we telkens opnieuw weer doen. Zo wordt Sint in zijn boot elk jaar op dezelfde plek begroet aan het water buiten de vesting van Naarden. En als we hem ook op zijn paard langs hebben zien komen en er flink wat zakjes pepernoten gevangen zijn, eindigen we met patat bij Nel. 
En zo vier ik ook jaarlijks met mijn meisjes carnaval in Limburg. Omdat ook zij een beetje Limburg in hun bloed hebben. En omdat ik ze wil laten voelen hoe carnaval in Limburg je bloed laat stromen op een manier waarop geen enkel ander feest dat doet. 

Voor mezelf heb ik tegenwoordig mijn eigen rituelen. Op maandagochtend start ik mijn week met een stille wandeling op de hei. Ik breng mijn jongste dochter naar school en loop de natuur in. Terwijl mijn hoofd overuren wil draaien, want er moet zoveel gebeuren deze week en waar moet ik toch allemaal aan denken..., trekt de natuur me mijn lichaam in. De bomen laten me zakken. Mijn energie gaat van mijn hoofd langzaam de rest van mijn lichaam in. Ik voel mijn voetzolen die de koude aarde raken, mijn bekken dat zich loswiegt. Mijn hart opent zich voor de week die voor me ligt. Er welt een intentie voor de week op in mijn hart. Dat kan 'plezier' zijn of 'zelfzorg' of 'samenwerken'. Wat ik op dat moment ook maar voel. Dan heb ik er weer zin in.  Een wekelijkse nieuwe start van het avontuur dat mijn leven is. 

Nu, zo tegen het eind van het jaar voel ik telkens de behoefte om terug te kijken op het goeds dat dat  jaar mij gebracht heeft. En te kijken wat ik mee wil nemen naar het volgende jaar. Of wat ik liever achter me laat. Het liefst doe ik dat in een groep vrouwen. Omdat het me dan nog meer bewust maakt van mijn leven. Van hoe het is, hoe het niet is, hoe ik het wil. Waar ik dankbaar voor ben. waar ik behoefte aan heb. 

Zo hebben rituelen een nieuwe betekenis in mijn leven gekregen. Ze laten me stilstaan bij wat echt belangrijk voor me is. Of voor ons. Ze zijn voor mij niet langer een collectief vieren, zoals Kerstmis vroeger was. Maar vooral een bewust individueel vieren in een bewust groter geheel. Want ik ben een radertje in het geheel van het leven. Maar vooral ook een uniek radertje. Net zoals de mensen om mij heen unieke radertjes zijn in mijn leven. Samen maken wij ons leven. Onze maatschappij. 

Kleine lerares

“Als jij zo oud was als ik en een heel leuk filmpje zat te kijken, zou jij ook boos worden als het uit moest, mam!”, zegt mijn 8-jarige dochter heel rustig als ze de kamer binnen komt...

...een paar minuten daarvoor was ze naar boven gerend, terwijl ze schreeuwde dat ik “de állerstomste moeder ooit!” ben. En weer een paar minuten dáárvoor had ik geïrriteerd de iPad uit haar handen getrokken, nadat ik al een paar keer vanuit de keuken geroepen had dat ie uit moest. Nu! Meteen! Want anders dan...

“Als jij zo oud was als ik en een heel leuk filmpje zat te kijken, zou jij ook boos worden als het uit moest, mam!” Wat een wijs kind heb ik toch. Wat verwoordt ze haar frustratie toch mooi. Het is alsof ik ineens wakker schrik uit mijn irritatie en ik wordt er even stil van.  Ik zeg: “Je hebt gelijk. Dat zou ik óók moeilijk vinden. En het was ook niet heel handig dat ik zo boos werd en elke keer van uit de keuken riep. Dat had ik anders kunnen doen.” En we knuffelen elkaar even heel innig.

❤️Ik leer zo veel van kinderen. Ik leer van mijn eigen kinderen, hun vriendjes, van de kinderen die ik ontmoet op straat, op mijn werk. Ik luister naar wat ze vertellen, verbaas me over hoe ze naar de wereld kijken. Ik bewonder hun openheid, hun puurheid.

Maar ik zie ook dat kinderen vaak niet serieus worden genomen. Wij volwassenen denken vaak dat kinderen nog niet helemaal mens zijn. Dat ze nog veel moeten leren voordat ze er echt bij horen. Dat ze moeten leren hoe het leven werkt. We leren kinderen hoe ze zich moeten gedragen, wat ze moeten zeggen, lezen, schrijven, leren.... En als ze het goed doen, worden ze geprijsd. Lachen 😁en vriendelijk zijn is goed, verdrietig 😥is lastig en boos 😡zijn is uit den boze. We leren ze van alles zodat ze er maar bij horen. Hun steentje bijdragen. Niet uit de toon vallen.

Ik ben 46. Moeder, volwassene, professional. En dankzij een vette burn-out een aantal jaren geleden, heb ik mijn kind-zijn weer ontdekt. Ik heb ontdekt dat er heel veel onderdrukte boosheid in mij zit (nee, ik doe niet wat jij zegt!) en dat ik alles heel graag op mijn eigen wijze wil doen (ikke zelf doen!). Dat ik stomweg niet het pad wil lopen waarvoor ik werd opgeleid & wat er van mij verwacht wordt.
Ik ben niet braaf, aangepast of beleefd. Ik ben wel geïnteresseerd, nieuwsgierig en empathisch. Én ik ken inmiddels mijn eigen grenzen. Ik hoef niet per sé meer te passen in wat ‘de maatschappij’ van mij wil. Sterker nog, het interesseert me geen biet wat de maatschappij van mij wil. Ik ben een vrouw van 46 met een heerlijke kleuter nog heel levend in mij.

🙏🏽 Ik ben zo dankbaar voor alle kinderen in mijn leven die mij hebben laten zien wat ik kwijt was. Die me, niet altijd even vriendelijk, bewust maakten van waar ik eigenlijk voor wil staan. De kinderen die mij liefdevol spiegelen wat ik in mezelf nog niet kan zien. Die me laten zien wat er echt belangrijk is in het leven.

Dit is een oproep aan alle volwassenen die kinderen in hun leven hebben. Laat je door hen inspireren! Laat je echt raken door wat ze zeggen, doen of niet doen. Laat ze je helpen om in contact te komen met jouw eigen waarheid. En geef hen de ruimte om hun eigen waarheid te ontdekken en te leven. Ze zijn al meer dan je denkt. Ze weten al meer dan je denkt.