Vertrouwen

Vandaag was er de jaarlijkse kerstmarkt op het schoolplein. Mijn oudste dochter dartelde vrolijk rond door de regen, gewapend met een strippenkaart. Ze kocht cakejes, koekjes, zelfgemaakte kerstballen, vetbollen voor koude vogeltjes, een gluhwein voor haar mama.
De jongste, al een beetje moe, lag in de buggy. Ik had een regencape over haar heen gelegd, zodat alleen haar gezicht nog zichtbaar was. Ik vond het een beetje sneu voor haar zo. Maar de oudste had nog zoveel plezier.
Terwijl ik zo stond te twijfelen over 'naar huis of nog even blijven', schonk ze me ineens een gulle glimlach.
Eentje die uit haar tenen kwam.
En mij tot in mijn tenen deed smelten.

Hemel & Hel

Dit weekend was er één van uitersten. Het was druk, veel gedaan. Maar in mij was het af en toe heel stil. Dat was bijna een nieuwe ervaring. Al heb ik het eerder meegemaakt, telkens voelt dat weer als nieuw: drukte en stilte tegelijk.
En meer dan dat, dit weekend hebben zowel mijn ziel en mijn hart als mijn geest alle hoeken van de kamer gezien.

Kan het minder vaag alstublieft?
Goed.

Ik heb geknutseld met 5 jonge meisjes. Mijn dochter's plan. En ik kon er geen nee op zeggen. Ik dacht 'vooruit dan maar'. Zonder stressgevoel, zonder 'daar gaat mijn rustige zondagochtend'-gevoel. Ik regelde materiaal en wat vage ideetjes, zij bracht de inspiratie & het enthousiasme. En ik heb genoten van deze meiden. Deze 5 ongeveer even oude, maar o zo verschillende jonge vrouwen. Elk op hun eigen manier verdiept in een kerstknutsel.

Vervolgens naar Theater Draad, een groep muzikanten en acteurs die terugspeeltheater maken op basis van verhalen uit het publiek. Nou ben ik nooit de beroerdste om mijn zieleroerselen op tafel te leggen. Dus rond 14.00 uur vanmiddag werd mijn hele leven in een notedop voor me opgeserveerd door Tjitske en de haren. Wat ik zag, was mezelf in al mijn drama. En ik vond het mooi. Ik schaamde me niet. Wederom diep geraakt door het spel van deze mensen. Theater voor de ziel.

En toen de kerstmarkt in Laren. Uggs, zorgvuldig gestylede mensen, een zingende kerstboom, veel te dure snuisterijen te koop. Een heerlijk broodje worst en zuurkool, een Berenburger. En daarna een sapje en bitterballen in t Bonte Paard, onder het genot van wat zondagse jazz.

Tot slot een bizarre film in ons plaatselijke filmtheater. Een film over het verkopen van je ziel aan de duivel. Over verlangen en steeds meer willen en daarin je leven, je waardigheid en ook datgene wat je verlangt te verliezen. Een heel zinnelijke film. Niet echt gezellig. Mijn vriendin verliet de zaal na tien minuten. En vervolgens laveerde mijn hoofd tussen genieten van de film en het me rot voelen over het aanbieden van een rare film aan mijn vriendin.

Mijn weekend is compleet. Af. Op.
Nu is het tijd om me niet langer vast te klampen aan het nagenieten. Maar los te laten & in te slapen.

Truste

Ego

Ik zal mezelf nooit zien zoals anderen me zien.

der uit

Er is van alles aan de gang in de wereld: Belangrijke Dingen, Heel Erge Dingen, zelfs Angstaanjagende Dingen.

En dan nu even iets anders. Ik was weer eens in het bos. Jawel, met mijn dochter. En ik moest er gewoon weer wat over kwijt. Want wat was het weer overdonderend prachtig. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel natuurlijke (dus niet door verf of computerschermen veroorzaakte) kleuren bij elkaar heb gezien. Soms zelfs in 1 boom. Waanzinnig. Awesome.

Mijn dochter genoot ook.
Ik wees haar op de prachtige bomen. 'Ja', zei ze.
Ik wees haar op de vogels. 'Ja', zei ze.

En zij wees naar de grond.
Naar de steentjes, de blaadjes, de takjes die ze zag en heel voorzichtig tussen haar kleine vingertjes nam.

Ik liet haar toen zien dat je een blaadje kunt laten vliegen, door er tegen te blazen.
En dat deden we toen samen.

En zij stapte in een plas en spetterde met haar laarsjes en kirde van plezier.
En ik deed mee.

Zo, en nu weer even terug naar de Belangrijke Dingen die, versta me niet verkeerd, ook echt heel Belangrijk zijn. Maar volgens mij kun je belangrijke dingen pas goed uitvoeren als je ook ervaart hoe intens belangrijk nutteloze activiteiten zijn. Ogenschijnlijk nutteloos. Want eerlijk gezegd barst ik na een wandeling in het bos van een half uur van de energie en de creativiteit....En creativiteit en energie is wat ik (en nu dus de belangrijke boodschap) de dames en heren van het nieuwe kabinet van harte toewens.

Mark, Diederik, Lodewijk, Jeannine, Jet.......heren en dames ministers:

Loop even het bos in (als je een extra intense beleving wilt, neem je kind of kleinkind mee. Ze weten nog hoe je kunt genieten) en ruik, kijk, voel, ervaar. Snuif op die heerlijke boslucht. laat je voeten veren op een tapijt van natte herfstbladeren. Laat de kleurenpracht je ogen overrompelen en je ziel vullen met creativiteit en dan:

AN DIE ARBEIT!!!

Alles

Ik wil zo graag alles. Niet hebben. Maar zijn.

Niet mooi, rijk, slim. Dat zal me allemaal worst wezen. Het gaat niet meer over Ego, mijn zwaarmoedige levensgezellin die het nooit eens is met mij. Want ik ben immers nooit mooi genoeg, rijk genoeg, slim genoeg.

Wat ik graag wil, is alles zijn (en doen) wat er diep van binnen in me borrelt. Zingen, tekenen, yoga, coaching, spelen, moederen, werken...
Ik maak mezelf al jaren wijs dat het niet allemaal kan. Kies 1 ding en doe dat goed. En vergeet de rest.

Maar wat als
Wat als
Wat....
...als dat nou eens allemaal in 1 klap kan, verenigd in 1.

Wat zou dat geweldig zijn! Hoe Awesomes! Hoe Ik ook.

Maar gewoon beginnnen...

....met iets waarvan je hart sneller gaat kloppen en niet altijd te hard nadenken over hoe of wat en wanneer en hoeveel en met wie.
Ja, dat is mooi. Dat wil ik.
Maar eerst en nog en dan en pas op!
Ja, je weet wel. Zo gaan die dingen.

Ik mag eens wat vaker mijn eigen blog lezen. Daar leer ik misschien nog eens iets van.