Baby's

Ik heb tegenwoordig een baan als invalkracht bij een kinderopvangorganisatie, naast AWESOMES. Vandaag had ik de eer om te werken met baby's & dreumessen. Ik zag er een beetje tegenop. Ze zijn zo kwetsbaar, die kleintjes. En ik niet zo heel erg ervaren, in ieder geval niet met  meerdere baby's tegelijk. Maar wat was het leuk! Wat zijn baby's toch geweldig. Ik had me voorgenomen om me niet al te druk te maken, het op me af te laten komen. En daar zat ik dan op de grond met een stapel snotterende, kruipende, tijgerende, brabbelende kinderen om me heen.

Ik hoefde niet zo veel te doen (naast flessen melk geven, groentehapjes voeren, luiers verschonen en kinderen in en uit bed tillen). Tussendoor was er genoeg tijd om te kijken, spelen en genieten.

Wat ik zo prachtig vind aan jonge kinderen is de intensiteit waarmee ze de wereld ontdekken. Alles is nog interessant als je nog maar net komt kijken. Een bal, een voet, een spiegel, de tafel. Hoe leuk is het om onder de tafel te spelen? Kom daar nog maar es om bij basisschoolkinderen!

En tegelijkertijd zie ik de wijsheid in hun ogen. De ferme en onverschrokken blik waarmee sommige kleintjes me aankijken. Alsof ze zeggen willen: "ik doe wel alsof ik een baby ben, maar ik loop hier echt al langer rond hoor. Ik begin alleen opnieuw." Laatst werkte ik met een 1-jarige die me minutenlang recht in de ogen keek, liefdevol en nieuwsgierig. Ik voelde me echt bekeken. Heerlijk!

Ik ben namelijk net zo nieuwsgierig als zij. Ik wil ook ontdekken en spelen en uitproberen. Maar ik heb gaandeweg geleerd dat je als volwassene vooral veel moet kunnen. Dat het goed moet zijn. Bestudeerd, gediplomeerd, afgecheckt en ingevuld. Dat het bewezen is dat ik het kan anders mag ik het niet doen.

Maar wat probeer ik graag! Wat houd ik toch van voelen, aanvoelen, aftasten, proefballonnen oplaten, heen- en weren tot er iets moois ontstaat: een lied, een tekening, een gesprek.

Dus je zou kunnen zeggen dat ik stage loop in de kinderopvang. Dat ik leer van de kinderen. Zij zijn mijn leraren. En godzijdank geven zij geen puntenlijsten. Maar een grote glimlach, een knuffel, een aai. En dan ben ik geslaagd.

(Dit kind is trouwens mijn eigen kind. Ook heel fijn!)

Awesomes Inspiratie

VIEREN!!

Ik gebruik al een tijdje een aantal kanalen om mezelf te laten zien, te vertellen waar mijn leven over gaat. In de hoop dat het andere vrouwen inspireert, dat het herkenbaar is. Dat het vrouwen helpt nieuwe stappen te zetten. Met een liefdevollere blik naar zichzelf te gaan kijken.

Hier schrijf ik, ik deel mijn emoties, mijn moeilijke momenten, mijn overwinningen op mezelf. Op Facebook deel ik foto's & filmpjes van zelfgezongen liedjes. Op Instagram vooral foto's. En op Youtube kun je mijn liedjes vinden. Ik wil graag dat het wat meer bij elkaar komt. Want alles is Olga en alles is ook Awesomes. Maar waarom zo versnipperd? 

Nu ik al een poosje door twee geweldige coaches begeleid word in mijn AWESOMES-onderneming, spookt het telkens door mij heen: Hoe krijg ik het bij elkaar? En is het werkelijk mogelijk dat ik met alles wat ik leuk vind en wat er moeiteloos gaat een geweldige onderneming kan bouwen die vrouwen kan ondersteunen om meer van zichzelf te houden, zichzelf te leren zien zoals ze echt zijn?

Dus nu deel ik hier ook maar (want ik zie dat ik er nog met geen woord over gerept heb) dat ik in augustus de laatste hand legde aan een 365 dagen durende teken-challenge. Wat ben ik trots op mezelf dat ik dat een jaar lang heb volgehouden. Elke dag maakte en deelde ik (op Facebook) een kleine simpele tekening recht uit de ziel. Zonder nadenken. Zonder gedoe. Zonder perfectionisme. Zonder me af te vragen wat anderen er van vinden. Gewoon simpele zelfexpressie. Dit is wie ik ben en wat ik  doe. Gaandeweg het jaar ben ik ook begonnen af en toe liedjes te plaatsen. Ook nu weer zonder me druk te maken over wat anderen er van vinden. Maar wat voelde ik me toch ook gestreeld als er mooie en lieve reacties kwamen. 

Een nieuwe stap in mijn leven is dat ik ruimte maak voor vieren. Ik heb namelijk al heel erg veel gedaan in mijn leven. Maar omdat ik er nooit zo lang bij stil sta, vergeet ik vaak hoe bijzonder het is als ik iets heb neergezet, afgemaakt.... Nu ik dankzij mijn coaches meer stil sta bij mijn talenten, mijn passies & bij alles wat ik graag doe en creeër, ontdek ik hoe vaak ik maar weer doorraas. Dus eigenlijk wilde ik na de 365 dagen AWESOMES weer verder. Hup, volgende project. Nu maar eens een jaartje zingen...

Diep van binnen riep een stemmetje echter al een poosje: "Nee!! Maak er een feestje van! Dit is toch gaaf! Er zijn ook een heleboel mensen die je gevolgd hebben! Laat ze meedoen!" Die stem had ik al een paar keer aan de kant geduwd, genegeerd, maar dat liet ze niet toe. Je moet namelijk weten dat mijn intuïtie zo langzamerhand meer te zeggen krijgt in mijn leven en mijn onderneming. Dat wilde ik al heel graag. Maar het lukte niet altijd. Omdat ik dus dat stemmetje negeerde.  

Lang verhaal kort (ben ik vandaag een ietwat chaotisch? Of is dat mijn andere innerlijke stemmetje, die van de innerlijke criticus?): er wordt gevierd! 

Het lijkt me namelijk  geweldig als alle 365 tekeningen een plekje krijgen bij vrouwen thuis. Een mooie tekening om 

je eigen werkkamer, meditatieplek, slaapkamer, kledingkast te sieren en er elke dag even naar te kijken. Awesomes tekeningen voeden de ziel. Ze brengen je even contact met je diepste kern. Wil je weten hoe jij in het bezit komt                                                          van 1 van de 365 dagen? Ga dan naar:

https://www.awesomes.nl/c-4575086/de-grote-365-dagen-awesomes-tombola/

Hier vind je me trouwens op Facebook: https://www.facebook.com/dewereldrond/

En hier op Instagram: https://www.instagram.com/olgaaussems/?hl=nl

En weet dus dat ik bezig ben met een geheel nieuwe AWESOMES, een bedrijf waarin ik mijn passies met elkaar combineer en verweef. Voor jou. Voor je buurvrouw, voor je vriendinnen. Voor vrouwen die weten dat er meer uit het leven te halen is, die verlangen naar een leven dat beter past bij wie ze echt zijn. Een leven zonder aanpassen en inpassen. Een leven dat helemaal mag draaien om jou. Met jezelf moet je het namelijk nog een leven lang doen. Dus maak er wat moois van! Ik help je graag!

Het is middernacht, later nog. Ik lig wakker in een Turijns appartement. Mijn familie slaapt. Mijn man, mijn dochters. En ik voel onrust. Onrust over wie ik ben en wat ik hier kom doen. Wat is mijn taak? Wie moet ik zijn? Wat heb ik mensen te leren? 

En ineens voel ik een onnoemelijk verdriet. Want het leven mag niet gaan over wie ik móet zijn. Het gaat om volledig erkennen wie ik ben. Met mijn hele geschiedenis, mijn talenten, kwaliteiten én onhebbelijkheden. Want ook die horen bij mij. Mijn angsten. Mijn weerstand. Ik hoef me er niet voor te verbergen, me niet te verweren. Me niet beter voor te doen dan ik ben. Geen poppenkast. 

Ik ben Olga, AWESOMES. De vrouw die zich soms nog kind voelt en graag huppelt over de hei. De vrouw die niet graag ergens toe gedwongen (nee helemaal niet met zachte hand) wordt en het liefst haar eigen weg gaat. De vrouw die zo graag zingt, muziek hoort en tekent. De vrouw die graag confronteert. De vrouw die boos kan zijn om dingen in de wereld die niet echt zijn. De vrouw die zo graag wil dat mensen gelukkig zijn. De vrouw die (ook als kind al) de pijn van anderen kan voelen en niets liever doet dan die pijn helpt te helen. De vrouw die intens verdrietig kan zijn om de wereld en de manier waarop we met elkaar omgaan. 

Ik voel verdriet. Verdriet van alle kinderen die niet gezien worden. Kinderen die zich uit gevoeligheid voor de wereld om hen heen aanpassen. Kinderen die pillen slikken om te passen in de wereld die de volwassenen hebben gecreëerd. Kinderen die zich anders gedragen dan hoort en daarom niet op school passen. Timide kinderen die zichzelf niet durven te laten zien. Uitbundige kinderen, die zichzelf soms overschreeuwen. Kinderen die hun ouders iets spiegelen wat ouders ontkennen in zichzelf. Kinderen die de pijn van hun ouders dragen. Kinderen zoals ik die de pijn voelen van de wereld om zich heen en zich daar soms verantwoordelijk voor voelen. 

Ik voel verdriet. Verdriet van ouders die hun kinderen niet snappen. Ouders die hard werken om een leven in stand te houden dat ze eigenlijk niet willen. Ouders die thuiskomen en moe zijn, te moe van het aanpassen aan hun werk. Ouders die zo druk zijn dat ze zichzelf niet meer voelen. Ouders die vergeten zijn dat ze zelf ooit een kind waren. Ouders die vergeten zijn dat ze dat kind nog in zich dragen, met al haar pijn en angsten. Ouders die hun eigen kinderen beter willen opvoeden dan ze zelf zijn opgevoed. Ouders die hun eigen ouders niet echt kunnen accepteren. Ouders die hun kinderen niet kunnen accepteren. Ouders die pijn hebben. Ouders die vinden dat hun kinderen het goed moeten doen. 

Ouders zoals ik die vinden dat ze het goed moeten doen met hun kinderen.

En ik wil roepen: WEES JEZELF!!! Doe wat je leuk vindt! Ga naar buiten en huppel. Zoek je innerlijke kind op en luister!! Zoek je eigen kinderen op en luister! En kijk!! 

Deze vakantie heb ik veel tijd voor mijn innerlijke kind én voor mijn dochters. En ik zie nu hoe ik ze zowel geweldig vind als ze afwijs. Ik wijs de kleine Olga af omdat ze zoveel tijd voor zichzelf nodig heeft. En dan omarm ik haar door een liedje voor haar te spelen. Ik wijs mijn dochters af omdat ze eigenwijs zijn, niet meewerken. Niet doen wat ik van ze vraag. En dan ineens zie ik hun krachtige pracht. Want wat een power hebben die twee. Wat een uitstraling. En ze vervullen me met een diep gevoel van liefde. Zelfs in hun NEE!! zijn ze zo prachtig. Ze laten zich niet dwingen in wat ze niet willen. Ze laten zich niet manipuleren. Soms moeten ze toch. Zoals wandelen in de bergen. En dan stuiten we op flink verzet. En eindigen met een diepe verbinding met ons viertjes. Want natuurlijk hoeven we niet alleen maar te doen wat we leuk vinden. Ik ook niet. Soms is het leven pittig. Soms heb ik geen zin om met mijn dochters te zwemmen. Maar als ik mijn verzet opgeef, heb ik lol met ze. En waarderen ze me. En ik geniet van het spel.

Het leven met mezelf en met mijn gezin is als ademen. Het zet soms uit en vervolgens krimpt het wat in. Ik hou vast en laat los. Neem leiding en laat me leiden. Er gebeuren fijne dingen, maar ook verdriet komt langs. Het is als een dans. En het enige wat ik kan doen, is die dans dansen. Het fijne ervaren tot diep in mijn lijf en het verdriet ook. Boos zijn met heel mijn hart (zonder de verantwoordelijkheid bij een ander neer te gooien) en liefhebben met heel mijn hart. Pas wanneer ik me tegen die dans verzet, word ik ongelukkig. Wanneer ik het ‘goed’ probeer te doen, gaat het mis. Wanneer ik te rade ga bij anderen in plaats van diep in mezelf kijk, wankel ik. Wanneer ik me spiegel aan anderen die het zakelijk/privé ‘beter’ doen dan ik, haak ik af. Dan haakt mijn innerlijke kind af. Ze voelt zich in de steek gelaten. ‘Ben ik niet goed dan?’

Dus elke keer keer ik weer terug en vind ik dat kleine meisje. En ik zie haar. En ik zing een lied voor haar. Ik vraag: ‘wat heb je nodig nu?’ En ik ben lief voor haar. Voor mij. Want ik ben haar en zij is mij. 

In elk kind zit een volwassene. In elke volwassene zit een kind. We hebben allemaal een enorme wijsheid in onszelf. Laten we die wijsheid horen. Eerst van onszelf, dan pas van anderen. 

Als een klein kind

Tijdelijk werk ik als invalkracht bij een kinderopvang-organisatie. Vandaag had ik het voorrecht om met een groep peuters te mogen werken. Ik heb genoten (en hard gewerkt, ja, dat ook). 

Wat een prachtige mensen zijn kinderen zo rond hun derde jaar. Ze spelen als ze spelen. Ze eten als ze eten. Ze drinken als ze drinken. En zijn boos als ze boos zijn. Ze doen alles heel intens en op hun unieke eigen wijze. 

En het doet me denken aan de manier waarop ik graag zing en teken: ín het moment. Niet bezig met: “ wat zullen mensen er van vinden?” en “ik beheers de techniek niet goed genoeg!". Gewoon zingen vanuit mijn tenen als ik zing. Met heel mijn wezen. En tekenen wat ik voel, precies op dít moment. Dat is precies zoals ik het wil.

En dan denk ik: dát is wat ik jou graag wil leren ontdekken. Dat je weer mag leren voelen en ervaren en spelen als een peuter. Zonder to do-lijstjes. Zonder gène. Zonder plan of doel. Maar echt voelen wat jíj nú wilt doen. Waar heb jij zin in? Als je met niemand rekening hoeft te houden, wat zou je dan willen doen? 

Peuters zeggen graag: “maar ik wil dat niet!”. 

Wees eens eerlijk....hoe vaak durf jij dat nog hardop te zeggen...

...tegen je leidinggevende (als je het niet eens bent met beleid)?

...tegen je man (als je niet houdt van voetbal kijken)?

...tegen je kind (als je te moe bent om het verhaaltje nóg eens te lezen)?

...tegen je vriendin (als ze om hulp vraagt, maar je eigenlijk al zoveel aan je eigen hoofd hebt)?

...tegen de juf van je kind (als ze vraagt of je voorleesmoeder wilt worden)?

“Ik wil niet!!! Nu even niet! Ik heb tijd nodig voor mezelf” 

Durf jij dat? Zonder schaamte, zonder schuldgevoel?  Gewoon zeggen wat er voor je is. Wat je nodig hebt. waar je het niet mee eens bent? Met het risico dat je niet meer aardig gevonden wordt. Of afgewezen. Misschien word je ontslagen? Dat kan zomaar allemaal, als je stopt met aardig doen. 

Maar dan ben je wel trouw aan jezelf en je eigen behoeften. Want je moet nog je hele leven met jezelf door één deur. En dan kun je maar het beste je eigen supporter zijn & hardop toegeven: 

Ik ben mijn eigen BFF! 

Manifest

Vandaag ben ik 45 jaar. Ik vind mijn eigen verjaardag altijd heel belangrijk. Ik ben als een kind zo blij, dagen van tevoren al. Ik roep de hele week tegen mijn gezin: "zaterdag ben ik jarig, hè!"
Dit jaar was mijn grote wens om met het hele gezin naar Wonderfeel te gaan, een muziekfestival in de natuur. Dat lijkt me zo prachtig. Maar het ging niet lukken om 1 of andere reden en ik had me daar bij neergelegd. Ik had een ander plan bedacht. We zouden gaan varen met de kinderen. Picknickje erbij. Ook heel fijn. ik kon het prima loslaten, al bleef het verlangen er om ooit een keer naar Wonderfeel te kunnen gaan.
Gisteren vertelde mijn man dat het varen niet door kan gaan....omdat hij kaartjes had kunnen bemachtigen voor Wonderfeel. Ik ben zooooo blij! En mijn hartewens kwam uit zonder dat ik daar gestresst over raakte. Ik liet het los en het kado kwam zomaar op mijn pad (hoe mooi, in een week dat ik hardop heb uitgesproken dat ik opensta voor alle kado's van het universum).

Nu ben ik dus echt jarig en om 5.30 was ik al wakker. Het lukte me niet meer om te slapen en wat doe je dan? Nu sta ik doordeweeks ook heel vroeg op. Maar op mijn verjaardag?

Dus ik ben maar opgestaan en ben aan 't werk gegaan. Ik heb mijn 344e AWESOMES tekening gemaakt. Kaartjes gemaakt voor mijn schatjes, omdat ze zo lief zijn en ik zo gelukkig met ze ben. En ik heb een manifest geschreven voor mijn 46e levensjaar. Want ik ben nu op weg. En hoe wil ik op weg zijn? Waar mag mijn 46e levensjaar over gaan? Waar wil ik dat het over gaat?

Het mag gaan over liefde & vertrouwen. En aandacht voor mijn eigen weg. Over het neerzetten van talenten en volop genieten van het leven. En over succesvol mogen zijn (van mezelf).

Wat een heerlijk jaar!

Me Myself & I

Soms als ik mijn blogs lees, schrik ik even. O ja, zo was het toen. Ik was het echt zat. Er moest iets gaan verschuiven. En hoe is het nu, zul je denken? Ik zit nu vol in mezelf. IK IK IK, zeg maar.

IK heb een detox van drie weken gedaan (inclusief elke ochtend vroeg op, koud douchen, yoga en mediteren)
IK heb twee geweldige business-coaches gevonden (die me helpen om echt te voelen wat ik wil neerzetten in de wereld en alles wat me daarin tegenhoudt onder de loep te nemen)
IK heb een vision-board gemaakt over mezelf in mijn toekomst (met alles wat ík wil en waar ík van droom)
IK begin elke ochtend een uur voordat iedereen opstaat met mezelf (bij een kaarsje doe ik yoga, mediteer ik, lees ik een inspirerend boek)

Dat klinkt allemaal wel heel erg egoïstisch fluistert het lelijke stemmetje in mij. Je bent altijd alleen maar met jezelf bezig. Moet jij niet gewoon geld verdienen, zorgen dat je kinderen gelukkig zijn en verder niet zeiken? Gewoon zoals iedereen dat doet? Gewoon je bijdrage leveren aan de maatschappij.

Nee. Dat móet ik niet. En dat wil ik ook niet. Ik weet namelijk dat er meer is. Er is meer uit het leven te halen. Of eerder: uit mezelf te halen. Ik benut niet mijn volledige potentieel. En ik weet dat heel veel mensen dat niet doen. Ken je dat gevoel dat je zit te wachten op de dag dat het echt leuk gaat worden? Morgen heb ik tijd! Volgende week is het vakantie, dan kan ik ontspannen! Als de kinderen het huis uit zijn, dan kan ik een bedrijf beginnen. Als Als Als.....

Laatst oefende ik met aura-lezen. Ik zit in mijn laatste opleidingsjaar en oefen in het lezen van de energie van mensen die ik helemaal niet ken. Spannend. Moeilijk soms. Maar ook heel erg gaaf. (Neem gerust contact met me op als je dat ook wel eens wil meemaken: info@awesomes.nl).
Tijdens deze sessie kreeg ik ineens een helder inzicht. Ik word telkens zo heen en weer geslingerd door allerlei gebeurtenissen, ben dan heel afhankelijk van wat er om me heen gebeurt en raak van slag. Wat ik vervolgens doe, is me terugtrekken uit mijn lichaam. Ik haak als het ware af. Wil in een hoek kruipen, de knop even uitzetten of de knop aanzetten, van de tv. Mijn energie verplaatst zich naar mijn hoofd waar mijn gedachten dan rondtollen in een vicieuze cirkel. Mijn lichaam voel ik niet meer, laat staan mijn energieveld om me heen. Wat ik daarmee doe, ontdekte ik, is mezelf heel klein maken. Ik haal alle kracht uit mezelf weg. Dus als er iets onverwachts of vervelends gebeurt, haak ik af. Ik raak de verbinding met mezelf kwijt.

En daarom ruim ik nu juist veel tijd in voor mezelf. Om stil te staan bij mijn energie. Met die energie moet ik het namelijk doen: mijn leven leiden. Ik sta meerdere keren per dag even stil bij hoe het met me gaat. Wat vertelt mijn lijf me? Welke gedachten maken me klein, verwarren me? Wat heb ìk nú nodig?

En het mooie is, dat het leven gewoon doorgaat. En fijner ook. Als ik echt goed voor mezelf zorg, lukt het me ook beter om voor mijn kinderen te zorgen. Er voor ze te zijn. Of heldere grenzen aan te geven. Dan ben ik er namelijk helemaal. Hier en nu!