stilte

Ik zit achter mijn laptopje in een nog stil huis. De zon schijnt fel door de ramen, maar ik vermoed dat dat alleen maar licht is. De afgelopen dagen van mijn meivakantie waren koud en guur. Ik slaap al een paar nachten weer met een trui, sokken en een extra dekentje.
Over pakweg een half uur zal het huis gevuld zijn met stemmen, voetstappen, douchegeluiden. Maar nu niet. Het is stil, op het tikken van de toetsen na.

Wat wonen wij hier toch geweldig. Daarover zijn Arthur en ik het elke dag weer eens. We hebben echt een heerlijk huis, mooier dan we ooit hadden durven dromen. Er is licht, groen, ruimte. In dit huis horen wij gewoon. Het is ook een huis waar iedereen welkom is. Er is gewoon plek voor meer dan wij met zijn drietjes.
Maar wat als door de crisis blijkt dat we dit huis niet meer kunnen betalen, ook iets waar Arthur en ik soms over mijmeren. Wat dan? Ga ik dan fulltime werken, zodat we het redden? Of, zoals ik voorstel, verhuizen we dan naar iets kleiners en bescheiners? Als ik dat zeg, wordt mijn kop er bijna afgehakt door mijn lief. Ha. En dat snap ik wel, want ik zie hoe hij geniet van deze plek. Ik zie dat hij thuisgekomen is hier.

Maar maakt een huis gelukkig? Als dat zo is, dan is het wel een dun geluk. Want een huis kan afbranden, platgebombardeerd of te duur worden. En dan, is dan je geluk weg? Komt geluk niet van een andere plek? Ik houd mezelf altijd voor dat geluk betekent dat je kunt zijn met de dingen die er gebeuren. Dat je liefdevol kunt accepteren wat er is. Dat er wanneer het misgaat altijd weer het besef is dat dat van voorbijgaande aard is. Oh, maar ik kon altijd heel goed door de zure appel heen bijten. Ik was vroeger echt een ster in dingen uitzitten, ook al was ik er niet blij mee. Die zure appel, dat is geen geluk. Dat is gebrek aan lef. Dat is denken dat een ander mijn leven in hand heeft. Ik vind het lastig. Ik vind ook niet dat ik bezig moet zijn met gelukkig worden. Maar dat ik wel alert ben en een geluksgevoel kan ervaren als het zich aandient.

En dat huis? Als wij hier horen te wonen, als dat zo'n fantastische plek is om te zijn, waarom houd ik me dan bezig met de vraag 'wat als we het financieel niet redden?'
Ik denk dat 'wat als...' per definitie geluk in de weg staat. En ik zit er boordevol mee. Ik ben diep van binnen ooit een strategisch mens geworden, ik weet niet wanneer het gebeurd is. Maar ik denk dagelijks 'wat als...' gedachten.

'Mama!'.....de stilte is voorbij.

...vervolg Lentekriebels

lentekriebels

Bladeren barsten uit hun knoppen, er zingen weer vogels in de tuin en we wachten vol spanning op het bloeien van onze prachtige oude appelboom.

Tijd om mijn Lentekriebels-kleurboekje op mijn blog te zetten.

Print zo klein mogelijk, niet de tekeningetjes als een boekje aan elkaar...
en kleur kLeuR KLEURRRRRRR!!!

wijze kinderen

Twee dagen geleden had ik een vergadering met de leerlingenraad van onze school. Deze bestaat uit drie kinderen, uit groep 7 en 8. Nu ik een stukje over ze wil schrijven, eigenlijk een soort eerbetoon, schiet ik weer vol. Wat een wijze mensen zijn die drie.
We hadden een open gesprek, aftastend, brainstormend, voorzichtig en toch zo groots. De manier waarop ze hun zorgen en ideeen over allerlei ontwikkelingen op school weten te verwoorden is ....ik kan er maar 1 woord voor bedenken: WAANZINNIG!! Met respect voor alle partijen.
Een voorbeeld. Over een jaar zal onze mini-school (65 leerlingen) een nieuw gebouw betrekken. Dit gebouw wordt onderdeel van onze huidige buurschool. Van oudsher is er een breuk tussen deze scholen. De openbare tegen de christelijke. Althans, het is zo'n conflict dat in de lucht hangt, want tussen de directeuren en de teams is er niets aan de hand. We werken steeds meer samen.
Ik vroeg de leerlingenraad wat ze ervan vonden om met deze school een gebouw te delen.
' ...nou, wel leuk eigenlijk, als ze maar niet zo vijandig doen.' Er zijn recentelijk een aantal akkefietjes geweest tussen de leerlingen van de bovenbouwgroepen. Vervolgens kwamen we in gesprek over samen activiteiten ondernemen. We zitten nog in een brainstorm-fase.

Als ik het zo neertyp, denk ik dat het waarschijnlijk minder waanzinnig lijkt dan het was.
Wat mij vooral opviel was de nuance waarmee deze kinderen spraken. De liefdevolle aandacht voor de wereld om hen heen. Deze kinderen willen iets betekenen voor de mensen om hen heen. Ze zijn uit op harmonie, op groei.

En wat deed het met mij? Ik ben geinspireerd. En die inspiratie ben ik de laatste tijd een beetje kwijt. Alsof ik eerst nog van alles moet kunnen of bereiken voordat ik weer blij kan zijn. En nu was het er, door een heel eenvoudig gesprek.

Diezelfde dag ging ik naar de Zwermsessie van Passenderwijs (www.passenderwijs.ning.com). En hier gebeurde hetzelfde. Een heel eenvoudige uitwisseling tussen mensen die passie hebben voor het onderwijs. Die graag willen kijken naar kinderen en hun eigenaardigheden, zonder oordeel, zonder etiketten te plakken, zonder eerst 25 analyseformulieren in te vullen of toetsen te maken. Dialoog. En ervaringen uitwisselen. Heel erg genuanceerd.

En dan ben ik terug bij wat ik een aantal weken terug schreef op mijn blog, over kijken naar kinderen. Dat wil ik weer. En dat wil heel professioneel doen. Kijken naar kinderen. Me verwonderen en verbazen over hun groeikracht en hun eigenheid. Zonder oordeel. Proberen te duiden waar ze mij nodig hebben voor iets.

Hoe ga ik dat klaarspelen?

schrijven en herschrijven

Ben voor mijn werk aan het werk in een Verbeterplan... Ik structureer, schrap, plak er zinnen en woorden bij. Het is heel ingewikkeld, want inmiddels hebben er al drie mensen aan dit document gewerkt om ervoor te zorgen dat de vierde persoon ermee instemt (en dat heeft ze na een half jaar nog steeds niet gedaan). Maar ik vind het wel leuk. Ik hou van schrijven. Ik hou ervan andermans woorden te verdraaien, zodanig dat ze meer zeggingskracht hebben. Dat het geneuzel er af valt en de verbinding in de tekst groter wordt.
Wat zegt dit over mijn vaardigheid....als je in zoiets goed bent, wat moet je dan later worden?

little blogger

bmnkjhguyt
rttuioplwqesaazxcdfvbgggnmjhyu
ik kijk oover de zee.
jhuuykuuyyhjhityktgu8tu65uyt
12345678910
nhgjhjghbunjgfdnbvyugfhnsjhbmkfldjnhkxgnfjhs2hsbuisjhgfkmjhiytdrktojihkpogdknihujimnodgkhop1
12345678901
nmbfjkhlkjytiugjdkfgdhhfituyjfgjmnhjhgnjthurgtkhmgrtyughjmuijhihuigrhghuiyjuugujryiyothjgrigorhgggg