Kleine lerares

“Als jij zo oud was als ik en een heel leuk filmpje zat te kijken, zou jij ook boos worden als het uit moest, mam!”, zegt mijn 8-jarige dochter heel rustig als ze de kamer binnen komt...

...een paar minuten daarvoor was ze naar boven gerend, terwijl ze schreeuwde dat ik “de állerstomste moeder ooit!” ben. En weer een paar minuten dáárvoor had ik geïrriteerd de iPad uit haar handen getrokken, nadat ik al een paar keer vanuit de keuken geroepen had dat ie uit moest. Nu! Meteen! Want anders dan...

“Als jij zo oud was als ik en een heel leuk filmpje zat te kijken, zou jij ook boos worden als het uit moest, mam!” Wat een wijs kind heb ik toch. Wat verwoordt ze haar frustratie toch mooi. Het is alsof ik ineens wakker schrik uit mijn irritatie en ik wordt er even stil van.  Ik zeg: “Je hebt gelijk. Dat zou ik óók moeilijk vinden. En het was ook niet heel handig dat ik zo boos werd en elke keer van uit de keuken riep. Dat had ik anders kunnen doen.” En we knuffelen elkaar even heel innig.

❤️Ik leer zo veel van kinderen. Ik leer van mijn eigen kinderen, hun vriendjes, van de kinderen die ik ontmoet op straat, op mijn werk. Ik luister naar wat ze vertellen, verbaas me over hoe ze naar de wereld kijken. Ik bewonder hun openheid, hun puurheid.

Maar ik zie ook dat kinderen vaak niet serieus worden genomen. Wij volwassenen denken vaak dat kinderen nog niet helemaal mens zijn. Dat ze nog veel moeten leren voordat ze er echt bij horen. Dat ze moeten leren hoe het leven werkt. We leren kinderen hoe ze zich moeten gedragen, wat ze moeten zeggen, lezen, schrijven, leren.... En als ze het goed doen, worden ze geprijsd. Lachen 😁en vriendelijk zijn is goed, verdrietig 😥is lastig en boos 😡zijn is uit den boze. We leren ze van alles zodat ze er maar bij horen. Hun steentje bijdragen. Niet uit de toon vallen.

Ik ben 46. Moeder, volwassene, professional. En dankzij een vette burn-out een aantal jaren geleden, heb ik mijn kind-zijn weer ontdekt. Ik heb ontdekt dat er heel veel onderdrukte boosheid in mij zit (nee, ik doe niet wat jij zegt!) en dat ik alles heel graag op mijn eigen wijze wil doen (ikke zelf doen!). Dat ik stomweg niet het pad wil lopen waarvoor ik werd opgeleid & wat er van mij verwacht wordt.
Ik ben niet braaf, aangepast of beleefd. Ik ben wel geïnteresseerd, nieuwsgierig en empathisch. Én ik ken inmiddels mijn eigen grenzen. Ik hoef niet per sé meer te passen in wat ‘de maatschappij’ van mij wil. Sterker nog, het interesseert me geen biet wat de maatschappij van mij wil. Ik ben een vrouw van 46 met een heerlijke kleuter nog heel levend in mij.

🙏🏽 Ik ben zo dankbaar voor alle kinderen in mijn leven die mij hebben laten zien wat ik kwijt was. Die me, niet altijd even vriendelijk, bewust maakten van waar ik eigenlijk voor wil staan. De kinderen die mij liefdevol spiegelen wat ik in mezelf nog niet kan zien. Die me laten zien wat er echt belangrijk is in het leven.

Dit is een oproep aan alle volwassenen die kinderen in hun leven hebben. Laat je door hen inspireren! Laat je echt raken door wat ze zeggen, doen of niet doen. Laat ze je helpen om in contact te komen met jouw eigen waarheid. En geef hen de ruimte om hun eigen waarheid te ontdekken en te leven. Ze zijn al meer dan je denkt. Ze weten al meer dan je denkt.

I AM

Het is vandaag weer #52wekenawesomes tijd en ik ga in huis op zoek naar een plekje om te filmen. Het móet er wel leuk uitzien. Elke week dezelfde achtergrond is saai. En het lied moet ook goed zijn. Als ik dan op een heel bijzondere plek (pittoresk zittend in mijn slaapkamerraam) een lied opneem, merk ik dat het een aantal keer fout gaat. En als het er dan eindelijk op staat, het lied, kom ik er achter dat ik dat lied al eerder heb opgenomen en wel in week 2. Potver. 

Ik ben deze zomer begonnen aan een 42 dagen lange liefdesmissie. Ik begon te lezen in "Verwacht Wonderen" van Gabrielle Bernstein en rolde ineens in een stappenplan van 42 dagen. Jak, ik haat stappenplannen! Moet ik dan elke dag wat doen? En wat als ik dat niet volhoud? 

Maar ik had daar iets te halen en ben er dus wel aan begonnen. Elke ochtend lees ik een stukje, er is een affirmatie voor de dag en een avondmeditatie. En het voelt goed om dat te doen. Het gaat namelijk over voorbij mijn angsten gaan en vol in liefde gaan leven. En ja, dat wil ik! Dus ik verklaar deze 42 dagen tot de SUMMER OF SOUL, een tijd om me te bezinnen, te spelen en vol in liefde te gaan staan. 

Nu heb ik al het een en ander gedaan op dit gebied. Maar ik geloof dat ik heel mijn leven blijf leren. Moet leren zelfs. En waar ik denk dat ik al heel wat angsten overwonnen heb, blijken er zich toch nog heel wat etterbakjes te verschuilen in mijn dagelijkse denken en doen.:

Ik kan niet slapen, het is al laat. Maar morgen moet ik werken. Wat als ik niet uitgerust ben?

Mijn dochter fietst met losse handen. Knap hoor, maar jakkes....ze kan vallen. Oh kind, pas toch op!

Mag ik mezelf dat kopje koffie gunnen? Ja, maar straks is er geen geld meer over voor de vakantie....

Was die opname wel goed genoeg? Wat als mensen zien dat ik veel fouten maak? En mijn haar zit stom. Haken mensen zo niet af? 

Mijn dochter zet zich tegen me af. Ze vertelt me niet meer alles. Ik raak haar kwijt!

En ik neem elke dag echt tijd om die angst te voelen. Deze keer duw ik het niet weg. Ik laat het zijn. En voel waar de angst zich in mijn lichaam verschuilt. Deze angsten en bangigheidjes die me verhinderen om volledig vrij te zijn. En begrijp me niet verkeerd. Ik geloof niet dat er een moment komt dat ik helemaal gelukkig en altijd stralend ben. En nooit meer bang. Ik geloof niet in perfectie. Bang zijn hoort bij leven. Angst voor verlies van dierbaren, angst om de grip kwijt te raken, angst voor verandering, angst voor verveling, angst voor de dood. Maar ik hoef me er niet door te laten leiden. En ik wil het ook niet negeren. Want het geeft me ook informatie waar ik nog wat te ontdekken heb. Dus ga ik het aan deze zomer. Ik ben bereid om mijn angsten te zien en los te laten. Ik ben bereid in liefde naar mezelf te kijken. 

En zo kan ik lachen om mijn opname-perikelen. En besluit een ander lied dat mij altijd heel erg raakt op te nemen. I am. Van Nirinjan Kaur. En het is allesbehalve perfect. Maar als ik terugkijk, laat het precies zien wat ik leef: dat onzekerheid er mag zijn, en uitproberen. 

En ik hoop dat het je inspireert. Dat het jou laat zien dat het niet uit maakt hoe goed je haar zit. 

Of dat je precies de goede woorden gebruikt. Of altijd vriendelijk bent. 

Maar dat je trouw bent aan jezelf. En jezelf mag omarmen zoals je bent. 

Met compassie en trots. En plezier.
Jezelf bemoedigt alsof je een klein kind bent: 

"Toe maar, probeer het maar. Als je valt, vang ik je weer op! Ik ben er voor je."

Ik wens je een heerlijke zomer toe. Vol nieuwe ontdekkingen. Zorg goed voor jezelf. 

Het is er al

Afgelopen week had ik mezelf een weekje vrijgeroosterd van AWESOMES. Ik checkte uit om tijd te maken voor mijn kinderen die vakantie hadden. Lekker tijd om leuke dingen te doen. Niet bezig te zijn met iets bereiken, nieuwsbrieven schrijven, bloggen, plannen maken etc. Vrijheid en plezier en genieten. Niks moeten. 

Dat was mijn plan.

Wat een stomme week was het! De hele week heeft er een stem door mijn hoofd gezeurd…over van alles: 

➞dat ik leuke dingen moest doen met de kinderen!

➞dat dit toch echt de tijd was om eens dat muurtje te verven! (en de badkamer, keuken, rest van het huis schoonmaken)

➞of ik me niet aan het verschuilen was achter een excuus: “ik moet er voor de kinderen zijn!” 

➞dat ik nooit een booming business kan opbouwen als ik een week vrij neem!

➞dat ik er op uit moest met de kinderen: vakantie, de Efteling. IETS LEUKS!

En in de tussentijd gebeurde er niks. Ik heb weinig leuke dingen gedaan, geen muurtje geverfd, ik heb wel veel gemopperd. Op de kinderen, mijn man en vooral ook op mezelf. Dat het zo’n troep was in huis. Dat er nooit iemand iets leuks wilde doen. Dat ik zoveel moet altijd. En iedereen van alles aan me vraagt. 

Kortom, het was geen leuke week. Het was een week van afbraak. Van me klein en nutteloos voelen. En incompetent. En kwetsbaar. En die kwetsbaarheid probeerde ik te verstoppen door mezelf af en toe te verstoppen op mijn zoldertje. Achter het gordijn. De plek waar ik me graag terugtrek. Wat heel nuttig is soms. Maar soms trek ik me iets te vaak terug, uit angst dat mensen zien hoe ik soms echt ben: besluiteloos, bang, onzeker. Omdat ik me soms schaam voor mezelf.

Omdat ik dat gevoel van incompetentie kwijt wilde raken, richtte ik ten slotte mijn pijlen op mijn man: hij schiet tekort! Als hij nou maar eens meer aandacht had voor mij en de kinderen, dan hadden we wel een leuke week gehad! 

Uiteindelijk raakten we in een verhitte discussie over verantwoordelijkheid en tekortschieten en zorg voor de kinderen en zorg voor het inkomen en leuke dingen doen en werken…en daar kwamen we niet uit. Ik zwengelde het gesprek aan, in de hoop door hem gered te worden uit mijn onzekerheid. Maar hij voelde zich ook onzeker en kon me niet helpen. 

Ik wilde gezien worden door hem.

Hij wilde gezien worden door mij. 

En ik weet niet hoe het voor hem was, ik spreek niet namens mijn man. Maar ik? 

Ik zag mijn onvermogen om mezelf lief te hebben als ik me onzeker voel. 

Ik gooide de zweep er overheen, waardoor het kleine meisje in mij zich steeds meer terugtrok.

In de auto op weg naar een feestje kon ik het eindelijk echt voelen. In de stilte in de auto (ik kon ook niet vluchten achter het gordijn) gaf ik me gewonnen. Ik gaf toe dat ik me onzeker en kwetsbaar voelde en me rot voelde over de situatie. En dat ik me incompetent voelde. En dat op hem af schoof. En dat het me speet. 

En weet je wat er gebeurde? Ik ontspande. Er was geen oplossing. Geen hij tegenover ik. Geen fee die met een toverstafje alles weer regenboogkleurig maakte. En hij ontspande. 

Ik besloot die avond naar The Call to Courage te kijken, een lezing van de onnavolgbare Brené Brown over moed op NETFLIX. Over moed, maar vooral ook over schaamte en kwetsbaarheid:

https://www.netflix.com/watch/81010166?trackId=13752289&tctx=0%2C0%2Cf726626b-975c-4f76-9a23-740381c58794-1545390%2C%2C

Ik heb heel wat aantekeningen gemaakt en citaten genoteerd. Dit is waar mijn leven over mag gaan: kwetsbaarheid. Dat alles er mag zijn: het verdriet en onvermogen en het geluk en het verlangen…. Zo lang ik mijn eigen onvermogen niet in de ogen kijk, is er ook geen ruimte voor geluk. En de conclusie die ik hier uit kan trekken, is dat ik niet mag uitchecken van AWESOMES. Ik bén AWESOMES! Mijn awesomeness is altijd en overal. Soms ben ik awesomely verdrietig of onzeker. 

Dus nu is het dinsdag, de kinderen zijn weer naar school. En ik ben dankbaar voor de les die ik geleerd heb na deze week. Een week die door de kinderen overigens helemaal niet als stom werd ervaren. Zij hebben het prima naar hun zin gehad. We hebben er alleen geen mooie Facebook en Insta-foto’s van. 

Ik was even vergeten mijn eigen licht te zien. Het was er al die tijd al. 

So don't be afraid of the light that shines within you. Wees ook vooral niet bang dat het verdwenen is. Of dat je eerst nog een cursus moet doen. Of een diploma krijgen. Of gezien worden. 

Van vastklampen & wegrennen

Ik ben goed in loslaten.

Dacht ik.

Maar vandaag kwam ik er achter dat ik vooral goed ben in vluchten en vechten. Wegrennen en vastklampen dus. Echt loslaten? In liefde? MMMwah.

Ik pak snel iets op en stop er dan weer mee. Stort me in een klusje en maak het vervolgens niet af. Of ik blijf hangen in iets waar ik eigenlijk niet meer mee verder wil. Dan lijk ik wel te bevriezen. En denk heel veel na over wat ik toch zal doen. 

Ik droom graag over dingen die ik wil. Maar fantaseer ook over alles wat er mis kan gaan. 

Onze lieve kater Pip werd twee weken geleden doodgereden op de weg langs ons huis. Hij was nog maar 1 jaar oud. Mijn dochter van 14 vond hem. Het was haar kater. We hadden veel verdriet. En iedereen ging er op zijn/haar eigen manier mee om. De oudste lag een uur lang huilend met haar hoofd in mijn schoot. Mijn jongste dochter was beurtelings verdrietig en boos en dat uitte zich in allerlei dreigementen aan het adres van de ‘dader’. Mijn man was stil en supportend.

En ik? 

Ik was dagenlang van slag. ik huilde telkens weer opnieuw. Als ik zijn lege voerbakje zag staan en bedacht dat hij me nooit meer luid miauwend tegemoet zou komen in de ochtend. Als ik zijn tweelingzusje Kitty aaide en bedacht dat zij nooit meer met hem zou kunnen stoeien of knuffelen. Als ik dacht aan zijn heerlijk zachte vacht. Als ik me weer herinnerde hoe hij bovenop me kwam liggen als ik een dutje deed op de bank.

Ik voelde me verslagen, boos, verdrietig, schuldig (want waarom nemen wij katten terwijl we bij zo’n drukke weg wonen?). En terwijl mijn gezin weer vrolijk verder huppelde, snoot ik maar weer eens mijn neus en depte mijn ogen. Ik snapte ook niet waarom ze alledrie zo snel hun verdriet kwijt waren. Het was toch afschuwelijk?

Allerlei gevoelens vechten na zo’n gebeurtenis met elkaar om voorrang. En veel gedachten ook. Die gedachten proberen grip te krijgen op de situatie. Want gewoon accepteren dat het leven soms heftig is en we er helemaal niks aan kunnen doen, vind ik moeilijk. Ik heb graag grip. 

Ergens lijkt dit gedrag of deze houding zich te hebben vastgezet in mijn lichaam. Uiterlijk lijk ik best relaxed, maar binnenin stormt het nog vaak. 

En nu ik deze week begin aan een drie weken durende detox en bezinning, voel ik dat het tijd is om te leren loslaten wat niet van mij. Op een dieper niveau dan ik tot nu toe al gedaan heb. Wat zou het fijn zijn als dat wat vloeiender mag gaan. 

Maar hoe dan? 

Met veel geduld.

En compassie.

En begrip voor het kleine meisje dat ik ooit was en deze strategieen ooit bedacht om het leven te begrijpen.

En een beetje speelsheid.

Zingend.

En tekenend. 

Precies zoals ik ook ben: the awesomes way

Onder de deken vandaan

Soms kom je op een plek waar het klopt. Voor mij zijn dat plekken die niet te gelikt zijn. Het moet niet té netjes of gestyled zijn. Ik zie al snel de barstjes in de muur wanneer het ergens heel strak uitziet. 

Dan maar liever bij voorbaat wat onaf. 

Zo zit ik nu bij De Groene Afslag in Laren. Een voormalige kazerne en asielzoekerscentrum dat nu een duurzaam café is met vergaderzalen, flexwerkplekken.

Omdat ik wat vaker uit huis wil om te werken, vind ik dit wel een fijne plek. Ik ben te vaak in de weer met de was, boodschappen, de afwas als ik thuis werk.  

En nieuwsbrieven, blogs en posts voor Insta en Facebook kunnen natuurlijk prima buitenshuis gedaan worden. Dan wordt mijn wereld weer wat groter. Het is zo lang heel klein geweest. 

Het was ook wel nodig toen. Tijdens en na mijn burn-out had ik het echt nodig om met een dekentje op mijn zoldertje te zitten. Tekenen, mediteren, veel voelen. Huilen. Rouwen om alles wat me niet was gelukt. Terwijl (ik dacht dat) anderen dat van mij verwachtten. En langzamerhand weer ontdekken wat ik wel wil laten lukken. Niet om anderen te pleasen, maar om mezelf een dienst te doen. Om mezelf opnieuw te leren kennen. En te accepteren wie ik ben, waar ik goed in ben, wat ik te vertellen heb en waarin ik mezelf nog tegenhoud. Alles wat er had geschuurd, moest ik van een afstandje kunnen bekijken. De wereld deed soms pijn. Er kwam teveel binnen en ik had geen grenzen ervoor. 

Maar nu stap ik langzamerhand naar buiten. Eerst digitaal. Door mezelf te laten zien in tekeningen, blogs en filmpjes.

Maar nu mag ik meer en meer naar buiten. Ik geef Soothing Songsconcerten met Marcel. Daar word ik zo blij van. Ik trek ineens meer coachklanten aan. Er komt meer ruimte voor bijdragen aan de wereld. Vanuit mijn eigen kern. Dat kan, omdat ik nu ook zo goed voor mezelf kan zorgen.

En nu zit ik hier in dit lekkere levendige en rommelige café. Mijn laptop bij de hand. Mijn agenda. Tijd om meer ‘in the open’ te zijn. Steeds wat meer. Dingen te doen die ik fijn vind. Die me voeden. En uitdagen. Niet uitputten. Geen volle agenda’s en twintig afspraken op een dag. Maar ruimte voor ont-moeten en avontuur. Want avontuur is niet altijd groot. Vaak dient het zich heel klein aan. Als een idee dat ontstaat in een gesprek. ‘Weet je wat mij gaaf lijkt?.....’ en dat het bij die ander aankomt en zij meedenkt. ‘Hoe zou het zijn als....?’ 

Er is weer ruimte voor. Vanuit vrijheid en ontspanning. En ik voel opluchting. Ik geloof dat mijn burn-out eindelijk voorbij is. Ik hoef niet meer bang te zijn voor de wereld. Ik hoef niet meer bang te zijn dat de wereld mij niet snapt. Ik begrijp mezelf eindelijk. 

Pip

In het weekend is onze jonge kater Pip aangereden. En overleden.
Het doet me veel meer dan ik gedacht had. Ik hield van deze zachtaardige jongen.
Samen met zijn zusje Kitty bracht hij speelsheid in ons gezin. En verbinding.
We vergeten hem nooit meer, al was hij maar een half jaar bij ons in huis. Het was een geweldig half jaar vol geknuffel, gestoei & gemiauw.

Gelukkig loopt Kitty hier nog rond. Zou ze Pip missen? Zijn zachte vacht waar ze zo graag tegen aan kroop? Het gestoei met hem, waar ze elkaar toe uitdaagden. We zullen het nooit weten.

Dank je Pip dat je een tijdje met ons meeliep.

Allemaal ontzettend leuk

Vandaag zei ik tegen een ouder van een kind op mijn werk: "Wat heb jij een ontzettend leuk kind!"

En dat meende ik echt. Een gevoelig en intelligent kind, dat op een heel natuurlijke manier naast mij kwam zitten aan tafel. Hij begon meteen een praatje, vroeg wie ik was. Hij maakte contact met mij als mens tot mens. Niet als kind tot volwassene... Ik vond dat heel erg leuk. Zijn moeder vond het fijn om dat te horen, ze was een beetje verbaasd. Blijkbaar is haar kind voor school een moeilijk kind. Te slim, te gevoelig. Omdat hij niet in het programma past. Omdat hij iets anders nodig heeft dan zij bieden.

Wat is dat toch met het onderwijs? Waarom kan het niet voor iedereen fijn zijn? Dat elk kind gezien, gehoord en begrepen wordt?

Er is niks mis met kinderen. Naar mijn idee wordt er te vaak gestempeld, gelabelled en een etiketje geplakt. Te druk, te verlegen, te gevoelig, te slim, te dom, te langzaam. Wat is dat toch dat we een maatschappij hebben gecreeerd waarin je vooral gewaardeerd wordt wanneer het je lukt om mee te spelen in het spel 'zoals het hoort'. En ondertussen vallen zoveel werknemers bij de bosjes neer met hun burnout.

Maar je bent zoals je bent. En precies zoals jij bent, ben je goed genoeg. Het enige wat je vooral mag leren, is jezelf daar om te waarderen. En te voelen wat jij nodig hebt om te groeien. En te durven vragen aan anderen wat je niet zo goed kunt. En te durven leiden in wat jij wel goed kunt.

En daarvoor heb je leraren nodig met fingerspitzengefühl. Iemand die ziet wat jij nodig hebt en er met jou over kan praten. Of samen zoeken. En dat in een klas met allemaal kinderen die ook hun eigen kwaliteiten en zoektocht hebben. Dat is toch een geweldig samenspel?

En jij...jij hebt ook een ontzettend leuk kind! Wist jij dat al? En als je geen kind hebt, dan was je vroeger zelf een ontzettend leuk kind!

En in de kern zijn we dat allemaal nog wel: ontzettend leuke kinderen. Die opgroeien tot ontzettend leuke volwassenen. Die vaak doen alsof ze heel belangrijk en serieus zijn. Het allemaal op orde hebben. Verantwoordelijk en geslaagd. Maar toch... Je kunt nog steeds niet alles. En af en toe ben je een driftkop. Of heb je een pruillip. Voelt je kleine ik zich tekort gedaan. Of krijgt het haar zin niet.

Zoek het eens op, dat kleine meisje of jongetje in je... En houd er verschrikkelijk veel van!