Bang

Ik ben bang. Bang om risico's te nemen. Bang om samen te werken,. Ik doe alles het liefste alleen. Maar loop er telkens tegen aan dat ik in mijn eentje niet alles kan. Er mist expertise. En bovendien is het heel erg vermoeiend om alles alleen te doen.
Sjonge wat drukt het op mijn schouders. Ik ben er zo verdrietig om. Allemaal oud zeer.
Ik kom er niet bij. Ergens is het kind in mij bang geworden om los te laten, om anderen te vertrouwen. Alsof samenwerken gelijk staat aan autonomie verliezen. En mijn ideëen niet verwezenlijkt zien.

Wat is er gebeurd? Wie is dat kleine meisje dat stampvoet en zegt: Ik wil het anders!!! Ik wil het zelf bepalen!!!

Gek genoeg lijkt dit besef ontketend te zijn door een klant in een training. Ze wilde alles anders. Had moeite met bij de groep te zijn, echt mee te doen. Zat veel in haar hoofd. Ik verbaasde me over haar. Kon er niet veel mee. Kon er bij haar ook niet doorheen prikken, wat me doorgaans wel lukt bij de meeste mensen. Ik kwam niet tot de kern. Hoe kan dat? Ik heb me er een paar weken over opgewonden. En mezelf beschuldigd van 'het niet kunnen', 'slecht ondernemerschap'....etc..

Maar wat er is...is dat ik mezelf wel herken in dit kleine jongetjesgedrag: IK WIL HET BEPALEN!!! Ik hoor mijn jongste dochter dit zinnetje regelmatig zeggen. En dan denk ik. Nee, dat kan niet. Je kunt niet altijd alles zelf bepalen. Je moet je aanpassen...... En daar word ik dan zo verdrietig om. Want is haar stem of in mijn geval mijn stem niet krachtig genoeg om hordes mensen mee te nemen in wat ik wil en mogelijk zie? In mijn visie?
Ik zie dat ik mezelf daar heel klein houd. En ik ben er nog niet uit. Het is niks dat weg te poetsen is met doen. Gewoon doen. Ja, dat moet ook gebeuren. Maar het gaat niet over oplossingen. Het gaat over fundamenteel in het leven staan. Ik denk dus dat ik het niet verdien om werkelijk een leven te leiden dat helemaal voor mij is. Een leven vol bloei en groei en plezier en overvloed. Liefde en lol, gaan en stilstaan. Op alle gebieden: de liefde, mijn kinderen, mijn werk, mijn missen, vriendinnen.
Gewoon omdat ik het zeg dat het zo mag zijn: ik geef mezelf toestemming om te stromen. En vanuit mijn intuïtie werk te creëren. En helemaal vertrouwen om mijn persoonlijk magneetje dat klanten aantrekt. Mijn energie waar mensen van willen hebben.

Nu zit ik vaak zelf zo in de twijfel....daar komen natuurlijk geen mensen op af. Waarom zouden mensen een beetje Awesomes komen halen wanneer Awesomes zichzelf niet zo awesome voelt?
Ik ben het verdomme zo zat om altijd maar te twijfelen en in tekort te leven. Ik moet elke cent omdraaien. Als mijn meisjes een keertje ergens een ijsje willen eten, moet ik eerst op mijn rekening kijken. Dat voelt zo vreselijk.

Hoe doorbreek ik dit patroon? Waar gaat ergens de deksel van de pot zodat alle creativiteit er uit mag? En waar sta ik dan voor? En niet: wat doe ik? Wat is dan mijn energie die onweerstaanbaar is?

Ok, nu ga ik even heel goed voor mezelf zorgen. Want ik weet dat antwoorden uit de stilte komen. Uit liefde. Nooit uit dwang of 'je moet meer en harder werken..!'

En bedankt, stampvoetende dame! Bedankt dat je me in contact hebt gebracht met een heel essentiele blokkade in mijn leven. Je was een spiegel. En in plaats van jou te helpen iets te doorbreken, moest ik eerst zelf iets zien. En ik heb het gezien. Het was de hele tijd 'in my face'. En het doet nog zeer. Ik ben er boos om dat ik mezelf zo te kort doe.

Maar de deur is wel al open gegaan...

Ghana

Afgelopen week was ik in Ghana. Ik was op een rondreis met 20 mensen uit het Amsterdamse basisonderwijs. Directeuren, leerkrachten, klassenassistenten, een administratief medewerker. We lieten ons ontroeren, inspireren & verbazen door het land, de mensen en elkaar. We keken en deden mee op een school, een trainingscentrum voor thuisloze tienermeiden en een fabriekje voor speelse leermiddelen (http://www.amoprogramme.org/).

Ik had al een poos niets meer gedaan in onderwijsland, behalve vervangen en dat is echt niet mijn ding. Dit was mijn eerste aanraking met het begeleiden en inspireren van onderwijzers. Ik was erg benieuwd en ook wel wat zenuwachtig. Zou dit bij mij passen?

In het vliegtuig bladerde ik de Holland Herald door. En wat vond ik daar? Een stukje over het schilderij "De Dansles" van Jan Steen:

Leuk schilderij, zul je denken. Maar?

Dit schilderij markeert mijn start in het Amsterdamse onderwijs. Zo'n 20 jaar geleden maakte ik een verhalend ontwerp rondom dit schilderij op een buurtschooltje in Amsterdam-Noord. Het was een school die qua visie totaal niet paste bij mijn ambities. Ik wilde ervaringsgericht kleuteronderwijs neerzetten met veel spel, hoeken en verbeeldingskracht. Deze school was sterk programmagericht. Niks voor mij. Gelukkig had ik een stage-begeleidster die mij vrij spel gaf en binnen een maand zag de klas er uit als een 17e eeuws schilderij. De kleine poes hadden we tot leven gewekt in de vorm van de knuffelkat Vlekje en deze mocht (op verzoek van haar eigenaresse Nathalie, het meisje met de blauwe rok) elke nacht met een ander kind mee naar huis. Onder mijn begeleiding hadden de kinderen het hele verhaal achter het schilderij zelf bedacht. En ze geloofden er vervolgens heilig in. Een staaltje kindermagie van de hoogste plank. Aan het einde van het project werden we door Nathalie, gespeeld door mijn vriendin Jolanda, meegenomen naar het Rijksmuseum. Het was een ongelofelijk leuk en levendig project. De kinderen hadden heel veel geleerd, maar het had al die tijd als spelen gevoeld. 

En dat vind ik nou gaaf onderwijs. Onderwijs waarbij het leren met veel plezier en verbeelding gepaard gaat. En dat is wat ik ook wil bijdragen aan onderwijsland: speelsheid, echtheid en verbeeldingskracht. Kinderen hebben veel verbeeldingskracht. Soms verliezen ze die kwaliteit wanneer ze te veel met hun neus op de feiten gedrukt worden. Te snel opgroeien. En dat terwijl de bril waardoor zij naar de wereld kijken een heel interessante is. Daar kunnen wij als volwassenen nog veel van leren. 

Ik geloof sowieso dat je als leerkracht vooral ook van je leerlingen kunt leren. En daarmee bedoel ik niet alleen leren hoe je ze beter kunt begeleiden, maar ook hoe je zelf een beter mens kunt worden. 

Leren gaat altijd door. Ook ik was in Ghana om te leren, niet alleen om te geven. Alle leren is geven en nemen. Spelen en werken. Luisteren en vertellen. Voordoen en meedoen. Inspannen en ontspannen. 

Dus vanaf nu coach ik ook weer in het onderwijs. Wil je meer spelen, lachen, leven met je leerlingen? Wil je hulp bij meer creativiteit en leerplezier in je klas? Ik kijk en werk met je mee. En help je jouw belemmeringen hierin te tackelen. Bel me maar! Ik ben er klaar voor!

Waarachtig

Gisteren deed ik een prachtige Kundalini meditatie online geleid door Marieke en Tim van kundaliniyogaschool.org (https://www.facebook.com/kundaliniyogaschool/videos/715764868628546/)

Ik had de klad er weer in laten komen, de yoga. En ineens was het er weer, voelde ik dat diepe verlangen er weer naar. Dus ik was weer gestart met elke ochtend op de mat. En gisteravond dus de meditatie. Een vollemaansmeditatie. Sjonge...

...het was afzien

...en er kwam toch een verdriet en boosheid opzetten

...alles deed zeer

...ik deed mee alsof mijn leven er van af hing

...het was prachtig en ontladend

...mediteren is echt niet saai!

Maar goed, waar ik het over wilde hebben is over oud zeer, boosheid, angst en hoe dat in je lijf en je hele systeem kan zitten. Tijdens zo'n oefening komt er echt van alles naar boven waarvan ik niet wist dat het er zat. En hoe vaak ik ook mijn angsten in de ogen heb gekeken....er zit telkens nog een klein restje wat ik niet gezien had. En dat mag ook nog even gezien. Zo gaat het steeds dieper. Ik zie het als opruimen. En opruimen. En weer opruimen. Steeds weer opnieuw. En zo ik kom steeds beter en sneller tot de kern. Want dat is wat ik wil. Kernachtig leven. Waarachtig. Vol liefde. Zonder angst. Zonder stoppen. Vol overgave. 

Maar ik vind dat niet gemakkelijk. Soms hang ik maar in een soort van 'later' gevoel. 'Nu ff niet'. 'Laat me met rust'. 'Kan het niet een keer gewoon'. 'Doe eens normaal'. En dat draag ik dan ook uit in mijn gezin, al zeg ik niks...het is er. Met als gevolg dat mijn kinderen me die energie weer genadeloos terug geven. En dan komt er weer het moment dat ik toegeef, loslaat. Een staat van overgave.

Nee, mediteren is niet saai. Het leven is niet saai. Het is ook nooit normaal. Het gaat zelden 'zijn gangetje'. Want dat wil ik natuurlijk helemaal niet. Ik wil...

KERNACHTIG
WAARACHTIG
ZONDER ANGST
VOL LIEFDE
ZONDER STOPPEN
VOL OVERGAVE

Geen zin an....

Mijn dochters hebben een baaldag. Dat mag van mij twee keer per jaar. Ze waren allebei al een paar dagen moe, hangerig. Ze sliepen moeilijk in en waren vroeg wakker. 

Ze zijn bijna nooit ziek. Dus het mag. Een keertje thuis blijven. Zit ik mezelf hier te verantwoorden. Omdat een klein stemmetje in mij zegt: "Geen koorts, niet ziek!" en "Ze missen te veel, dat komt nooit goed zo!"

Bla bla bla

Gelukkig heb ik tegenwoordig een stevige stem die zegt: "Zorg goed voor jezelf!" en "Wat heb je nu nodig?" En die stem mag ook gebruikt voor mijn kinderen.

Maar goed, op een baaldag mag niet alles. Het is geen vogelvrije dag. Geen hele dag op de Ipad, telefoon, films etc.... Dus E. zat heerlijk te spelen met de Playmobil. En N. rommelde in haar kamer, met een muziekje aan. 

Maar er moest wel 1 ding, namelijk naar buiten gaan. We hebben al een tijdje niet meer samen door een bos gelopen. En, al zeggen ze het verschrikkelijk te vinden, het voedt altijd. Ik had vroeger ook een hekel aan wandelen. Al gingen er nog zulke leuke mensen mee en al werden er nog zoveel spelletjes onderweg gedaan: WANDELEN WAS STOM. 

En dat vond mijn oudste vandaag ook. Ze verzette zich met hand en tand. Ze was boos, stampvoette en zei me meermalen wat een stomme moeders ik was. Maar ik voelde dat het goed was om door te zetten en haar haar verzet ook even te gunnen. Ze hoeft het niet leuk te vinden. Maar we gaan wel even, hoe kort ook. Dus togen we naar een bos in de buurt en liepen er een dik half uur rond. Eerst duwde ze me nog weg elke keer als ik een arm om haar heen wilde slaan. Maar toen de jongste mij uitdaagde allerlei spelletjes te spelen (tikkertje, verstoppertje, AnnaMaria Koekkoek....), stapte de oudste ook in. Ze ontspande en speelde mee. We deden gekke loopjes, gekke gezichten en ik mocht zelfs een energie-oefening met ze doen. We knuffelden een boom en tot slot renden de meiden om het hardst naar de auto.

Ik bedoel maar.....als je moederhart voelt dat er iets doorbroken mag worden, dan ga ervoor! Al ziet het er niet best uit. Ik luisterde vandaag niet naar haar denkstem, maar voelde intuitief aan wat er nodig was. En daar vertrouw ik dan maar op.

En wat was het heerlijk. Wat heb ik weer genoten van deze prachtige jonge vrouwen. Met hun (veer)kracht. Hun gekkigheid en liefde. Ik ben een gezegende moeder. 

Licht

Vandaag nam mijn kleine ik me tijdens een meditatie mee naar de regenboog. "We zijn ons eigen licht", vertelde ze me zonder woorden. Het voelde heel warm en fijn. Net als wanneer ik in het voorjaar de eerste warme zonnestralen op mijn gezicht voel. Een belofte van iets nieuws, van bloei. Dit beeld bleef me zo sterk bij dat ik er maar mee aan de slag ben gegaan voor mijn dagelijkse 365 dagen-tekening.

En het klopt, ik ben mijn eigen licht. Alleen zie ik dat niet altijd, kan ik er niet van genieten. Dan ben ik gericht op de mensen om mee heen. Dan hoop ik dat zij mijn licht zien en dan van mij houden. Of tekeningen van me kopen. Of door mij gecoacht willen worden. Of iets leuks met mij willen doen. 

Maar andere mensen zien mijn licht helemaal niet als ik het zelf niet zie. Pas wanneer ik mezelf waardeer en tijd neem om het goed te hebben, richt dat licht zich ook naar buiten toe. Het is eigenlijk net als in een vliegtuig: beadem in nood eerst jezelf en help daarna pas je kind. 

Dus dat is wat ik vandaag doe. 

Ik heb het goed met mezelf. 

En omdat ik het zo'n prachtig lied vindt, nog maar eens een linkje naar India.Arie's "I am light":

https://www.youtube.com/watch?v=OL-gxfx2QtY

Wortels

De titel van deze blog doet vermoeden dat het over eten gaat. Of misschien zelfs over het paard van Sinterklaas. Maar niets is minder waar.

Ik heb net mijn eerste serie Innerlijk Kind afgerond met een groep vrouwen. En oh, wat was dat heerlijk. Ik zag kleine wonderen ontstaan. We hebben gelachen, gehuild, gespeeld & stil gestaan.
Eigenlijk is deze serie een soort kinderyoga voor volwassenen. Ik houd zelf erg van de dynamiek die in een kinderyoga-les zit. Speels, zintuiglijk & ontdekkend. Er wordt veel gelachen en uitgeprobeerd: samenwerking in yogaposes bijvoorbeeld. Maar ook een hele diepe geleide meditatie hoort erbij.

Toen 1 van de deelneemsters stopte vóór de laatste les, was dat heel confronterend. er was een moment waarop ik leek te gaan twijfelen aan mezelf. Had ik haar niet goed begeleid? Had ik niet genoeg diepte weten te veroorzaken?
Maar deze keer trapte ik niet in die val. Het lukte me om mijn angst die meestal voor twijfel zorgt, op te zoeken. Waar zat dat gevoel in mijn lichaam? Wat voelde ik daar? En wie twijfelde er? Zo kwam ik zelf ook bij een klein meisje uit. Een meisje dat altijd graag iedereen blij maakte. En maakt. Een meisje dat al heel jong bezig was met de wereld mooier te maken, maar gaandeweg ontdekte dat ze goed moest uitkijken wie er wat nodig had. Zo werd het leven complexer, want in plaats van mijn stralende en helende zelf te durven zijn, werd ik berekenend. Waar moest ik me hoe gedragen? En ik ging hard werken, totdat ik barstte... Ik was op en het niet meer lukte. Ik liep leeg op al dat harde werken voor anderen.

Ben ik een ander mens nu? Nee, mijn drijfveer is nog steeds dezelfde. Ik ben echt gecommitteerd aan een mooie wereld waarin we met zijn allen liefdevol aan elkaar bijdragen. En ik draag mijn steentje bij door te tekenen, zingen, coachen en workshops te geven. Ik kan je prikkelen, uit de tent lokken, je liefhebben,  je laten spelen, zingen, dansen.... Maar ik kan niet meer trekken en duwen. Vanaf nu mag je zelf het werk doen en ik nodig je uit om dat op een veilige en speelse manier te doen.

Wat prachtig dat ik zelf zulke mooie doorbraken heb door het organiseren van zo'n serie workshops. En zo is het tegenwoordig met alle werk dat ik doe. Ik draag niet alleen bij aan anderen, maar leer mezelf ook beter kennen en begrijpen. En voel me steeds steviger staan. 

En daar ben ik zo dankbaar voor.

Opvoeden met een tevreden kleine ik

We zijn allemaal kind geweest. En hebben een fijne jeugd gehad, maar ook vervelende en soms zelfs traumatische dingen meegemaakt. Dat kind dat je was, dat afhankelijk was van je ouders, blijft bij je. Ook als je zelf ouder wordt. Het is het innerlijke kind dat de kop op steekt, wanneer je onzeker bent, bang voor iets wat je nog nooit gedaan hebt, wanneer je faalt of je niet gezien voelt. En dat je weerhoudt om datgene te doen wat je eigenlijk heel graag verlangt (verre reizen maken, voor grote groepen spreken, je hart volgen).
Dit kind stuurt je aan wanneer je  denkt: "ik ga het anders aanpakken dan mijn ouders", omdat je vindt dat je ouders het niet best hebben gedaan. Of je denkt: "zo hoort het, zo ging het bij mij thuis vroeger ook." Dat zijn beslissingen die ingegeven worden door een onzeker kind.

Ik zie hoe mijn eigen kleine ik vaak sturing wil geven aan de opvoeding. Soms vanuit 'zo hoort het' en soms vanuit 'nee, zo wil ik het niet'.
Zo wil ik graag dat mijn kinderen blij zijn, dat ze gelukkig zijn. En forceer ik me in allerlei bochten om hen blij te maken. Dat loopt dan meestal mis. Omdat mijn kinderen, vooral mijn jongste van 6, het niet pikken als ik niet zuiver ben. Want ik wil dat ze gelukkig zijn en vrolijk, want anders komt mijn kleine innerlijk meisje in de knel. Dan voelt zij zich veilig.
Zo had ik allerlei leuke dingen gepland in de herfstvakantie. Bij vrienden op bezoek, naar een museum, Cinekid. Allemaal erg kort achter elkaar. Daar had ik wel zin in, maar ik voelde van te voren al dat het misschien wat te kort achter elkaar volgepland werd. Maar ik dacht: "vooruit, dat is gezellig, anders hebben de kinderen niks leuks te doen. En ik doe al zo weinig met ze. Ik moet meer aandacht aan ze besteden." Op de derde dag flipte de jongste, midden tussen het Cinekid feestgewoel. Want haar zus had 1 poffertje meer gegeten dan zij. Ze schopte, sloeg, was woest. En ik? Ik schaamde me, want wat voor opvoeder ben ik nu dat mijn kind zo doet temidden van een menigte? Maar ik dacht ook: "ja, het is gewoon ook teveel...". De pijn van mijn kind zien is oncomfortabel. En ze mag het niet zo op mij afreageren. Maar ze mag wel haar grenzen aangeven. En ze confronteert mij dan keihard met mijn grenzen. Sjonge, wat een les was het weer.

Die middag nam ik de ruimte om lief te zijn voor mezelf. Een middagdutje, wat tekenen. Mijn man was thuis en ontzag mij. En de meiden kwamen tot rust en kwamen ook thuis bij zichzelf. Mijn jongste ontdekte haar speelgoed weer en ik zag haar langzamerhand weer zichzelf worden.
De rest van de week was heerlijk. We hebben echt genoten van ons eigen fijne huis, van met elkaar zijn, van niets hoeven te doen.

Ik kan mijn kinderen niet gelukkig maken. Ik kan een fijne en veilige omgeving voor ze creëren. Ik kan liefdevol zijn. Plezier met ze maken. En dat is het. En dat lukt alleen maar als ik ook genoeg ruimte maak voor mezelf, voor mijn eigen behoeften. En als ik tijd neem om mijn eigen innerlijke kind, dat soms twijfelt aan zichzelf, te zien en te vragen wat ze nodig heeft. Als ik dat doe, komt het met mijn echte kinderen ook goed. Dan hebben ze een gebalanceerde mama, die echt aandacht heeft.