crisismanagement

Volgens mij lijdt de wereld aan symptoombestrijding. We proberen met zijn allen de wereld beheersbaar te houden door crises te bestrijden of erger nog: te voorkomen.

In het onderwijs wordt het ene gat met opgevuld, maar laat ergens anders een gat achter. Er moet ineens heel sterk gefocused worden op rekenen en taal, met als gevolg dat er scholen zijn die nauwelijks nog tijd hebben voor muziek, kunst, wereldorientatie. Over een paar jaar zal de overheid concluderen dat het met rekenen en taal weliswaar heel goed is gegaan, maar dat de kinderen zo weinig weten van de wereld en nauwelijks nog kunnen zingen. En dan zal er een nieuw muziek en WO-offensief worden ingezet.

Maar kunnen we alle crises voorkomen? Ik vraag me dat af in een tijd als deze waarin de ene ramp na de andere ontstaat. Hadden we die eigenlijk allemaal moeten zien aankomen en moeten voorkomen?

Zo gaat het ook met mij persoonlijk. Elke crisis die zich aandient (met kinderen, man, werk, zwangerschap, creativiteit....) wordt door mij in paniek ontvangen, waarna ik hem (de crisis dus) met man en macht te lijf ga. Daarbij loopt mijn hoofd vol met gedachten over 'of ik het niet van tevoren had zien aankomen' en 'waarom heb ik niet eerder ingegrepen' en 'wat als ik niet eerder'....'dan'...'dus'.... De eindconclusie is ingewikkeld en laat mij als een hoopje onvermogen achter. Krachteloos. Want ik heb geen verweer tegen de beschuldigingen die mijn brein me voorschotelt.
Maar als ik die crisis dan eindelijk doorleefd heb, denk ik triomfantelijk: 'Ha! Zo moest het dus! Glansrijk geslaagd!' Ik klop mezelf een paar keer flink op de borst en leef fluitend verder tot de volgende crisis zich aandient.

Rest mij 1 ding: schilderen. Zomaar, zonder reden. Niet om een crisis te bedwingen, niet om applaus te krijgen. Zomaar.
Ik heb er een schildersezel voor gekocht.

Want nu

.... met die ezel....kan ik elke crisis aan.

door de bomen het bos.....

Ik ben sinds gisteren geen professioneel twijfelaar meer.
Mijn goede en zeer wijze (terwijl toch echt tien jaar jongere) vriendin M. wees me er op dat deze titel me niet dient. Het lijkt wel een self-fulfilling propehecy te worden, zegt ze.
Ze heeft gelijk. Twijfelen is goed en belangrijk, maar niet wanneer het twijfelen de overhand neemt en het ondernemen van actie alleen nog in mijn hoofd plaatsvindt.
Dank je wel, M.

Ik ben bezig om de bomen in mijn hoofd weer op hun plek te kunnen zien. Dus het bos in zijn geheel, maar ook de bomen onderling.
Wat is dat toch met die bomen en mij. Ik blijf er maar naar kijken en ze blijven een boeiend onderwerp voor tekeningen en schilderijen.
Iemand zei me eens dat ik behoefte heb om geworteld te zijn.
Dat zou best kunnen. Nee, ik weet wel zeker dat ik dat wil. En 2011 is er een mooi jaar voor.

NU

Ik oefen mezelf in zijn.
Hier en Nu.

Dat vind ik moeilijk. Ben altijd bezig met hoe het gisteren eigenlijk anders had moeten gaan en hoe ik en wat ik en waar ik morgen en overmorgen en zometeen......
Heel veel gedoe om kleine dingen. Zo blijft er weinig ruimte over om te zijn met wat er is.

Zoals nu: kleintje ligt in bed en slaapt.....langer dan ik gedacht had. En ik zit en wacht totdat ze weer wil drinken. Ik stil de tijd met bloggen. En spulletjes zoeken op Marktplaats, terwijl ik ondertussen het eten van gisteren (koud) uit de pan pluk. Ondertussen belt ook nog mijn lief om te vragen of ik de auto vandaag ergens heen kan brengen. Dan slaat bij mij de paniek toe....nog meer. Ik kan natuurlijk nee zeggen.

Ik haal even diep adem. En nog eens en nog eens.
En dan stop ik met bloggen.

Ella

Ella Ella Ella EllaElla Ella Ella EllaElla Ella Ella EllaElla Ella Ella EllaElla Ella Ella EllaElla Ella Ella EllaElla Ella Ella EllaElla Ella Ella Ella

Rijpen

Morgen ben ik 40 weken zwanger. Ik had nooit gedacht dat ik de uitgerekende datum zou halen. En nu? Ik ben zo ongeduldig. En al mijn voorspellingen kloppen niet, terwijl ik altijd denk een heel sterke intuitie te hebben. Niet dus.
Wachten dus maar. Geduld oefenen. Filmpjes kijken. Dutjes doen. Snacken. Kleine wandelingetjes.

Zoiets denk ik.

Ode aan Joke

Mijn dochter leest sinds kort zelf. En ze is zo enthousiast over het gemak waarmee dat gaat, dat ze me graag voorleest. Tijd dus om samen Sus en Jum te lezen, mijn favoriete boek voor 'pas-lezende-kinderen'. Het is geschreven door Joke van Leeuwen die, al sinds ik op mijn 8e het boek 'Een huis met zeven kamers' kreeg, mijn grote heldin is. Alles wat deze vrouw voor kinderen schrijft (volwassen literatuur heb ik nog niet van haar gelezen) is goud waard. Ik kreeg er op mijn 8e een andere kijk op de realiteit door.
Maar het gekke is dat, in mijn omgeving niet veel mensen Joke van Leeuwen of haar boeken kennen of erg leuk vinden. Jammer. Ik snap het wel, want haar humor is wel een beetje vreemd. Daar hou ik van.

Mijn dochter en ik hebben dus samen Sus en Jum gelezen in bed. Ik Sus, zij Jum. En niet te vergeten de Kie (want die zegt niet boe, maar die zegt bie). We lagen giechelend naast elkaar. En dat was zo mooi! Zij vindt Sus en Jum net zo grappig als ik. Ik ga snel op zoek naar al de andere boeken van haar die we samen kunnen lezen.

Lang leve Joke van Leeuwen!!!!

Liefde en liefde

Ik lig al twee dagen op de bank om er voor te zorgen dat ik niet te vroeg beval.
En ik kijk feelgood-films, waarbij ik beurtelings giechel en tranen wegpink.
Gisteren was er paniek, wanhoop en ook verdriet, omdat ik het gevoel heb dat mijn lijf me in de steek laat. Vandaag is er ontroering en hoop. Voor de gezondheid van dit kind lig ik gerust een paar weken op de bank. Dat heb ik voor Nora ook gedaan.

Liefde voor mijn kinderen is raar. Hoe lelijk ze soms ook doen en hoe hard ze tegen mijn ingewanden aanschoppen, ik hou zielsveel van ze. Of ze nou zeuren, kusjes geven, lachen, huilen, slapen of wakker zijn. Onvoorwaardelijk.

Liefde voor mezelf daarentegen en liefde voor mijn lief (die die kinderen mogelijk heeft gemaakt) is minder gemakkelijk. Daar komt de ratio bij kijken. Die me in onvoorziene ogenblikken influistert dat wat ik doe of wat hij doet toch echt niet kan of hoort. Dat dat geen liefde is. Dat het anders zou moeten. Dat ik tekort kom. Dat ik tekort doe.

Zonder verder in details te treden, kan ik wel vertellen dat het altijd goed komt. Op tijd. Tot nu toe weet mijn hart nog altijd mijn ratio te verslaan. Ik zou dat wel wat vlugger willen kunnen.