Landen

Gisteren heb ik weer eens een flink stuk gelopen in mijn eentje. Me, myself & I. Letterlijk, want in mijn hoofd huizen naast mijn eigen ego nog minstens twee alter-ego's ( of egi?). En die kwekken maar door. Ze leggen alles wat ik gedaan heb of nog van plan ben op een weegschaal (elk heeft zijn eigen exemplaar mee) en delen mij maar wat graag op luide toon mede wat 'the verdict' is.

Maar goed, gelopen dus. Het was koud, guur, nat. Kortom, heerlijk uitwaai-weer. En het was te lang geleden dat ik dit had gedaan. Sinds het voorjaar weet ik dat lopen voor mij net zo essentieel is als eten, slapen, douchen... Ik heb het wekelijks nodig om weer met mijn voeten op de aarde te komen. Om uit mijn hoofd en in mijn hart te raken.

Ik maak een afspraak met mezelf dat ik elke week minstens een uur ga lopen. Weer of geen weer, zin of geen zin. Lopen, kreng!

Ik liep op de Zuiderheide, hier in 't Gooi. En eigenlijk hoor je daar altijd auto's. Maar het is Nederland knap lastig om ergens echte stilte te vinden. Maar ik ontdekte gisteren iets heel bijzonders. Ik nam namelijk boven die ruis van auto's in de verte een stilte waar. Een diepe natuurlijke volle stilte, met wat getjirp en wat wind, die ontstaat uit het niets. Die kun je alleen horen als je dat graag wilt. Maar je zult er je klacht over 'dat die autoweg zo'n herrie maakt' voor opzij moeten zetten.
Want de stilte waar ik naar verlangde was er. Heel even. Ik denk dat het mijn hart was dat deze stilte als eerste hoorde. En vervolgens doorseinde naar de stemmen in mijn hoofd dat ze hun klep even moesten houden. En het werkte.

En ik ontdek nu pas, nu ik meer dan 24 uur later in bed lig, hoe speciaal het was. En wat het me deed.
Ik ben altijd al een laatbloeier geweest.

avontuur

Vandaag een focuszoekend, richting-aftastend gesprek gehad over een eigen bedrijf en waarin dan.
Al jaren loop ik rond met plannen om mijn creativiteit te gaan uitventen. Maar het komt er nooit van. Ik loop over van de ideeen. Ik heb ze laatst zelfs eens allemaal opgeschreven, een week lang. Ik had wel vijfentwintig bedrijven kunnen beginnen en dubbel zoveel produkten op de markt kunnen brengen. Dus ontbreekt het niet aan ideeen. Maar daadkracht is lastiger. Ik kan niet kiezen. Is dat het? Nee, het heeft met essentie, de kern te maken. Ik hou van de essentie. Ik ben vaak en lang bezig met de essentie uit het leven te destilleren. Vaak lul ik mezelf daar dan zo in klem dat er geen essentie meer overblijft...slechts het gevoel dat essentie een illusie is. En dan ben ik terug bij af. Dan is er geen creativiteit meer over.
Dit jaar ga ik het doorbreken. Ik ga afrekenen met mijn 'waarheden'-Top 5:

Ik ben ongeschikt voor het ondernemerschap
Mijn ideeen zijn te vaag
Ik ben geen doorzetter
Ik heb geen tijd
Ik moet er vooral voor mijn kinderen zijn

Ik wens mezelf dan ook een avontuurlijk, gezond en mooi 2012 toe!

momenten

Gisteravond brachten mijn lief en ik onze kinderen samen naar bed. Eerst kregen ze samen een massage op ons bed. Ik masseerde het gespierde lijf van onze oudste. Het lukte haar niet om stil te liggen. Dat is nog nooit gelukt. Ze wordt altijd heel actief van massages. Daarnaast zat haar kleine boeddha-zusje, mollig en zacht. Ook actief en vrolijk.
Twee open en nieuwsgierige kinderen, altijd contact zoekend met de wereld om zich heen. Mooie vrouwen. Vrouwen die ons leven continu veranderen.
Het massagemoment duurde maar kort. Ze waren moe en toe aan bed. Maar het was heel even heel erg genieten.

Het raakt me elke keer hoe bijzonder de band tussen die twee is. Ze zijn dol op elkaar. Als ze elkaar zien, lachen ze allebei. De kleinste geeft de oudste 'kopjes'. Soms komt de oudste te dichtbij. Ze heeft soms de neiging om bezit te nemen van haar zusje. Dan behandelt ze haar als een pop. Ook zoekt ze soms troost bij die kleine zachte meid. Dan begint deze te piepen. Of duwt haar weg.

Dat zoeken van troost bij een ander, dat ken ik. Dat werkt nooit. Al zal een volwassene me niet snel wegduwen. Of neem ik niet fysiek bezit van bijvoorbeeld mijn man. Het is een 'ik voel me nu niet zo prettig en jij moet het voor me oplossen'-actie. Die werkt nooit. Het zuigt een ander leeg. En vult me met de verkeerde energie.

Dat zijn ook momenten, verdriet-momenten of onmacht-momenten. Gek genoeg denk ik dat ze niet voorbij gaan als ik er in zit. Dan ervaar ik ze niet als momenten, maar als eeuwigheid. En dat maakt dat soort momenten tot ondraaglijk. Ik kan er moeilijk mee zijn. Al oefen ik het wel. En oefening baart kunst...toch?

on the road

Vandaag reed ik naar het zuiden van ons land. Mijn kinderen logeerden daar bij opa en oma. Twee uur lang rijden in mijn lichtblauwe speelgoedautootje. Dat is meestal niet mijn hobby, maar nu was er de Top 2000. Het was een feest. Ik heb meegebruld met Fleetwood Mac, geheadbanged op Kiss (al ging ik daar te hard en onstabiel van rijden) en de rest ben ik alweer kwijt....

Mijn man vertelt me dat lange stukken rijden voor hem meditatief is. En nu snap ik hem. Alleen in de auto, een lange en niet al te moeilijke of drukke weg, lekkere muziek. Mooie luchten om naar te kijken (of heel heftig weer: harde regen, felle lage zon, wolkenformaties). Ik kreeg er energie van en allerlei heldere inzichten in mijn leven, in hoe en wat ik doe, in wie ik ben.

Ik ben al een tijdje aan het mijmeren over een weekje op retraite gaan. Een week lang niet praten en mediteren. In een klooster. Geconfronteerd worden met mezelf, mijn diepste kern. Ontdekken wie ik echt ben, wat het is waar ik telkens opnieuw tegen aanloop. Dat soort werk.

Ik denk er nu over om dat ideaal in te ruilen voor een road trip. Een week lang door Europa rijden met lekkere muziek en mezelf als gezelschap.

Meestal wordt zo'n wens ingehaald door de dagelijkse mores. Kinderen die me niet kunnen missen, werk, geen geld etc.

Maar een road trip klinkt wel heel aanlokkelijk. En stoer ook. Een echte uitdaging voor iemand die zich altijd overal naartoe laat rijden. En zelden zelf tankt. En nog nooit te maken heeft gehad met een kapotte auto. En niet weet hoe ze een band moet verwisselen. En niet graag om hulp vraagt. Dan zou ik echt buiten mijn comfort zone stappen (zie vorige blog).

Een mooi voornemen.

Comfortabel

Moet mijn comfortzone gaan verlaten. Maar zo comfortabel was die al niet meer.

Ready set go!

Ik ben niet vooruit te branden. Ben vannacht vooral bezig geweest met spugende, huilende kinderen, terwijl mijn man ondertussen verstrikt raakte in het gevecht tussen onze kattenbroers Igor en Olivier en gebeten werd door laatstgenoemde.
Welterusten.... Nu ben ik zo moe en afgemat dat ik nauwelijks nog kan nadenken. Ik moet echt gaan leren me te ontspannen en maar eens smakelijk te lachen om dit soort gebeurtenissen.

Liefde

Ik oefen mezelf in liefde geven. Aan de wereld om me heen. Zonder er iets voor terug te verlangen. Dat is moeilijk voor een mens dat zich van jongs af aan tekort gedaan voelt. Dus het is een hele klus, maar als ik em te pakken heb dan is het gevoel van liefde groots en overweldigend.

Gelukkig kerstfeest!