Blauwe lucht

Heerlijk weer vandaag. Weinig van mee gekregen. Te veel nuttige dingen gedaan.
Wat ik wel heb gedaan is heerlijk koken. De lamsbout was onovertroffen.
Al zeg ik het zelf.

Morgen ga ik het weer weer eens meemaken. Dus naar buiten, rain or shine.

Poeh

Het zijn drukke heen-en-weer-weken. Lief en ik wisselen elkaar af thuis, terwijl de oma's en opa's ook nog van alles opvangen. De kinderen worden er inmiddels onrustig van en ik ben hondschagrijnig.
Ik heb behoefte aan open haard, lekker muziekje, lummelen in huis. Pas op de plaats. Maar het einde is nog niet in zicht.
Vanavond wel heerlijk pizza gegeten bij lieve vrienden.
Ik heb moeite te accepteren dat het soms nou eenmaal geregel en gehaast is. Dat dat na een tijd vanzelf weer over gaat. Dan heb ik echt iemand nodig die me daaraan herinnert. Ik zie dat zelf niet. De bomen in het bos zijn dan niet meer te zien.

Oja, over bomen gesproken. Dit weekend met het gezin maar weer eens het bos in. Takken zoeken. Bomen kijken. Blaadjes voelen. Even aarden in deze onaardse tijden.

Ali B

Ik wilde een Harry Potter gaan kijken, maar kwam op tv terecht bij Al B op Volle Toeren. En 'I'm a sucker for Ali B'. Wat een gouden greep, dit programma.
Volgens mij zet het programma 'reality tv' in een ander licht. Heel veel reality tv pretendeert namelijk te gaan over echte mensen. Maar goed, eenmaal met je smoel op tv ben je niet meer helemaal jezelf. Niet interessant.
Vind ik.
Maar ABOVT gaat over helemaal niks en tegelijk raakt het me zoveel meer dan andere programma's. Het gaat over ontmoeten. Twee mensen die niets met elkaar gemeen lijken te hebben. Het enige wat ze gemeen hebben, is dat ze bezig zijn of zijn geweest met muziek.
Dan krijg je als Op Volle Toeren-artiest een rot-rap-plaat te horen waarvan je denkt: 'getverdemme, waar is de uitknop?' maar je moet wel luisteren, want je hebt nou eenmaal gezegd dat je mee doet. Of een echt straatschoffie dat moet luisteren naar ueber-sentimentele shit. Maar die moet er ook wat mee.

Ai, pijnlijk. Maar zo mooi.

Want gaat het daar niet heel vaak over, in ontmoetingen. Of zou het daar over moeten gaan? 'Ik vind het eigenlijk helemaal niks, maar ik ben bereid om naar je te luisteren en je te zien voor wie je bent.'

Ik zou er zo een hele verhandeling over willen schrijven en krijg ineens zin om er wetenschappelijk onderzoek op te baseren. Maar dat is onzin. Het lijkt me mooi als mensen uit verschillende werelden elkaar zo tegemoet treden als in dit programma.

Ik ga ermee beginnen. Ik ga, de volgende keer als ik iemand ontmoet (bij de dokter, het ziekenhuis, de bushlte) gewoon een praatje beginnen. En ik ga luisteren naar de verhalen om me heen. En ik ga luisteren. Niet naar wat ik denk dat ik kan gebruiken. Niet met een oordeel. Maar met een open gemoed. Gewoon luisteren naar het verhaal.

Kom maar op opa's, kakkers, werkelozen, zeurpieten en iedereen die ik uit mijn wereld ban, omdat ik denk dat jullie niet in mijn plaatje passen. Kom maar op met je verhalen. Mijn oren staan open.

The long and winding road...

.....that leads me to your door, leidt me helemaal niet naar jouw deur. Deze rare, lange, hobbelige, soms even verdwenen weg leidt me naar mezelf. Ik ben mezelf lang kwijt geweest. Heb lang gedraaid en gekeerd tot ik bijna paste in de rollen die mezelf toedichtte. Ik werd er ziek van. Ziek van mezelf.
Nu zie ik steeds vaker wie ik ben, wat ik kan, waar ik bang voor ben, wat ik durf. Ik durf mijn eigen authenticiteit langzamerhand onder ogen te komen. Heel kort, af en toe.
En dan sluit ik mijn ogen weer. Of ik zet de tv aan, even een ander beeld. Maar het leidt nooit lang genoeg af om het verlangen te verdrukken. Het verlangen naar ik te zijn, goed zoals ik ben. Met mijn humeurtjes en rare dingen. Maar ook met mijn talenten en ideeen.
Waren het de betoverende observaties van mijn oudste dochter? Of de indringende manier waarop mijn jongste mij soms observeert? Wie of wat heeft me van de zijlijn weer het veld ingeslingerd?

Afbeeldingen

Ik googlede net op afbeeldingen met mijn naam. Dat is wel interessant. Foto's en tekeningen, schilderijen. Maar ook een hoop mensen en plaatjes die mij volslagen onbekend zijn. Hoe zit dat? Volgen ze mij? Hebben ze ooit mijn naam eens genoemd? Of erger nog, 1 x mijn blog gelezen en voor eeuwig in Google aan mijn naam gekoppeld?