Stilte

Soms wil ik veel. Ik ben wat Emilie Wapnick noemt een Multipotentialite . Ik heb de hele dag ideeen over van alles wat ik zou willen doen in de wereld. Dat gaat van tekenen naar zang via coaching en workshops naar kinderen en hun ouders en zo maar door. Ik hoor vaak dat ik teveel wil. Dat ik me op 1 ding moet focussen. En dat goed doen.

Daarnaast heb ik een sterke wil en ben hooggevoelig .  Ik weet vaak prima wat iedereen om me heen doormaakt en nodig heeft. En geef dat dan ook. Maar tegelijkertijd wil ik zelf ook van alles en het liefst wil ik met rust gelaten worden. Ik wil mijn eigen leven bepalen.

Ik kan je vertellen dat dit best een pittige combinatie is voor een moeder. Die ook nog graag werkt en een missie heeft: Vrouwen opnieuw in verbinding brengen met hun ware zelf, het zelf dat verlangt en ook een missie heeft in dit leven.

....

Nu stop ik even met bloggen, omdat ik zo uit verbinding ben met mezelf, dat de tekst nergens heen gaat. Wat wilde ik nou toch vertellen? Ik weet het even niet meer. Ik ga even ukulele spelen, iets leuks doen.... I'll be back

....

Oh en toen was ik een week verder en vergat deze blog, maar ontdekte haar weer toen ik een nieuwe wilde gaan schrijven. Wat is het leven toch een geweldig avontuur vol kadootjes.

Even terugkijkend op het bovenstaande kan ik concluderen dat ik heel lang heb gekeken naar anderen. Wat is normaal, hoe 'hoort' het? Wat doen vrouwen zoals ik?
Maar ik wil helemaal niet normaal zijn en ik wil niet zoals anderen doen. Ik wil VRIJHEID, PLEZIER, ZELFEXPRESSIE, MEZELF KUNNEN ZIJN! En kijken naar anderen en hen enigszins proberen na te doen, brengt me verder bij mezelf vandaan... Maar hoe dan wel?

Dus tegenwoordig laat ik me coachen door twee ontzettend goede coaches. Twee geweldige vrouwen die beiden een succesvol bedrijf voeren in dat wat hen zelf inspireert. Ze leven hun eigen missie, zonder compromissen. "That sounds good", dacht ik. En stapte in. En goddank!

Het mooie is dat ze hetzelfde doen wat ik ook doe in een workshop, coachin, tekening, een liedje. Ze brengen me elke keer weer terug bij mijzelf. Ze leiden me met hun vragen, aandacht, opdrachten altijd weer naar binnen: de Olga die AWESOMES is. De vrouw met een groot verlangen om haar missie te leven. De vrouw die zich laat raken door het leven en anderen wil raken in hun leven.

En dan wordt het weer even stil, dan gaat het niet meer per sé over doen doen doen. Maar voelen. Voelen wat ik écht wil en wat ík nú nodig heb. In stilte, in contact met mijn lijf. En daar komen de antwoorden die zuiver zijn en waar. Voor mij. Want dat is het startpunt. Alleen vanuit dat punt kan ik jou helpen jouw startpunt te vinden.

Dus ga ook eens zitten. Op een lekker plekje. Of vlei je neer in een hangmat. En adem eens diep in en uit en maak contact met je lichaam. Wat voel je? Is het fijn? Of misschien op sommige plekken niet zo? Geef er geen woorden aan, maar voel. En wat heb je dan nodig? Nog even blijven liggen of zitten? In bed kruipen? Een wandeling maken? Huppelen?

Wat heb jíj nú nodig? Geef het jezelf dit kado.

Wat er niet gezegd kan worden

Ik praat veel. Ik zit vol mooie en lelijke woorden. Ik ben enthousiast in mijn praten. En soms ben ik gemeen en akelig in mijn praten. Ik vlei, amuseer, irriteer, onderhoud, beschuldig....allemaal met mijn spraak.

Tegenwoordig voel ik vaak geen woorden meer. Ik heb al zoveel gezegd. De woorden lijken niet meer te passen bij wat ik wil, nodig heb, te geven heb. Wie ben ik tussen al die lettergrepen in? 

Als ik zing, leen ik woorden. Ik hoef ze niet zelf te bedenken, laten rijmen. Ik voel en proef de woorden die anderen zo mooi gegeven hebben aan hun gevoelens. En ik laat ze rollen door mijn hoofd, mijn ziel, mijn hart, mijn lijf, mijn bekken...en daar landen ze. En voelen ze alsof ze van mij zijn. Die liedjes over hartzeer, pijn, verdriet, woede, stilte, de zoektocht naar mijn ware ik. De zoektocht die iedereen, al dan niet bewust, maakt. 

En die zoektocht gebeurt eerder in stilte nu. Ik ben niet vooruit te branden, al voel ik dat er binnenin van alles gaande is waar ik geen woorden aan kan geven. Het is alsof ik langzaam aan naar binnen getrokken word. En alles wat me weer naar buiten haalt, weer ik het liefste af. 

Met woorden. 

Maar die woorden deden het nu juist niet meer zo goed...

Elke dag weer opnieuw

Nieuwe week. En ik start met een intentie voor de dag. Vandaag mag over mij gaan. Ik mag me verdiepen in wat ik nodig heb om stevig te staan, me goed in mijn vel te voelen. Na een periode van achter de feiten aan  rennen en ondoordachte acties, wil ik de rust in mezelf zien te vinden. 

Want het eerste waar ik mee opsta is altijd: "ik moet...." en "straks moet ik niet vergeten....".

En ja, ook vandaag heb ik afspraken. Maar ik ga mezelf oefenen om dit vanuit rust te doen en niet vanuit moeten. Ik ben er aan toe dat het leven wat meer voor mij gaat werken in plaats van andersom. Dat is best lastig voor een druk baasje als ik. Mijn overtuiging over mezelf is dat ik lui ben en te weinig doe. De realiteit is dat ik heel veel jaren zo verschrikkelijk veel in 1 dag probeerde te proppen (wat vaak ook voor anderen was en niet echt nodig), dat mijn lijf er genoeg van heeft. Mijn lichaam is al een paar weken zwaar in opstand. Alles doet zeer. Ik slaap er 's nachts niet van. 

En nu...

...even terug naar donderdagavond. Samen met Marcel, een bevriend muzikant, zong ik op een prachtige plek in Amsterdam Soothing Songs. Verzachtende liedjes. Lief, mooi, ontroerend, meeslepend, verstillend. We wisten niet precies wat we wilden spelen, lieten het afhangen van de sfeer ter plekke. Misschien waren er verzoekjes. Het was een prachtige avond. Niets moest. We mochten gewoon zijn, voelen en ik hoefde alleen maar te zingen. Ik doe niets liever dan dat. Wanneer ik zing, schakelt al mijn denken uit. Dan laat ik me leiden door de klanken en mijn gevoel. Ik word er zo ontzettend gelukkig van. 

Het gevoel dat ik bij zingen heb, wil ik zo graag op alle momenten kunnen ervaren. Het leven als een liedje. Soms zacht, verstillend. Op andere momenten meeslepend en krachtig. En misschien is mijn leven ook wel zo. Mag ik alleen accepteren dat moeilijke momenten erbij horen. Dat een pijnlijk lijf geen straf is. Dat het alleen maar een teken is dat ik wat meer naar mezelf mag luisteren. Dat mijn eigen licht (zie vorige blog) me even toeflitst: "Hé, vergeet niet wie je echt bent!"

Ik denk dat ik een behoorlijke perfectionist ben. Dat ik vind dat alles moet kloppen. Maar door het harde werken, zie ik soms niet dat alles al klopt. Ik raas er overheen. En zie het mooie niet. Zie mijn eigen schoonheid niet.

En die intentie, die kan ik elke dag opnieuw maken. Die zal elke dag anders zijn. Want elke dag is anders. Vandaag is in ieder geval een dag die over mij mag gaan.

Wil je meer weten over Soothing Songs? Houd dan https://www.awesomes.nl/a-51824342/zingen/soothing-songs/#description in de gaten. Binnenkort plannen we een nieuwe avond en kun jij erbij zijn!

Licht

Diep in mij, in ons allemaal, is het licht. We zijn allemaal licht. En liefde. Een vat vol mogelijkheden. Een open toekomst. 

Soms is het lastig om erbij te komen. Er moet veel gedaan worden elke dag. Eten, drinken, werken, kinderen verzorgen, huis gepoetst, solliciteren, omzet maken, muggenbulten behandeld, de tuin onderhouden, de wasmachine gerepareerd. Er is altijd wel iets dat gedaan moet worden. En daar kun je in verstrikt raken. Je gaat denken dat dat is waar het over gaat hier: dingen doen, doelen nastreven en van alles bereiken. Als ik nou eenmaal.... (vul in: het huis gepoetst heb/die baan heb/een nieuwe wasmachine heb/genoeg klanten heb gegenereerd...). Maar je bereikt het nooit. 

Want je bent er al. Je bent namelijk licht. En al die ruis belet je soms om je eigen licht te zien.

Dat is ook best lastig, want als je echt gaat kijken, kom je ook duisternis tegen: alles wat je fout gedaan hebt, verloren bent, niet bereikt hebt. 

Maar ik zeg je: je bent licht. Dus graaf maar diep, worstel jezelf door de jungle heen en ontdek het licht. Zie je het daar....daar tussen die hoge en die lage boom...die met die hele enge dikke slang er in? Oja, en dan voorbij de rivier, die met die loerende krokodillenogen. Daar....zie je het? Dat licht? Dat heldere, stralende, unieke licht? Dat ben jij. Daar is thuis. 

Je bent er bijna

Bang

Ik ben bang. Bang om risico's te nemen. Bang om samen te werken,. Ik doe alles het liefste alleen. Maar loop er telkens tegen aan dat ik in mijn eentje niet alles kan. Er mist expertise. En bovendien is het heel erg vermoeiend om alles alleen te doen.
Sjonge wat drukt het op mijn schouders. Ik ben er zo verdrietig om. Allemaal oud zeer.
Ik kom er niet bij. Ergens is het kind in mij bang geworden om los te laten, om anderen te vertrouwen. Alsof samenwerken gelijk staat aan autonomie verliezen. En mijn ideëen niet verwezenlijkt zien.

Wat is er gebeurd? Wie is dat kleine meisje dat stampvoet en zegt: Ik wil het anders!!! Ik wil het zelf bepalen!!!

Gek genoeg lijkt dit besef ontketend te zijn door een klant in een training. Ze wilde alles anders. Had moeite met bij de groep te zijn, echt mee te doen. Zat veel in haar hoofd. Ik verbaasde me over haar. Kon er niet veel mee. Kon er bij haar ook niet doorheen prikken, wat me doorgaans wel lukt bij de meeste mensen. Ik kwam niet tot de kern. Hoe kan dat? Ik heb me er een paar weken over opgewonden. En mezelf beschuldigd van 'het niet kunnen', 'slecht ondernemerschap'....etc..

Maar wat er is...is dat ik mezelf wel herken in dit kleine jongetjesgedrag: IK WIL HET BEPALEN!!! Ik hoor mijn jongste dochter dit zinnetje regelmatig zeggen. En dan denk ik. Nee, dat kan niet. Je kunt niet altijd alles zelf bepalen. Je moet je aanpassen...... En daar word ik dan zo verdrietig om. Want is haar stem of in mijn geval mijn stem niet krachtig genoeg om hordes mensen mee te nemen in wat ik wil en mogelijk zie? In mijn visie?
Ik zie dat ik mezelf daar heel klein houd. En ik ben er nog niet uit. Het is niks dat weg te poetsen is met doen. Gewoon doen. Ja, dat moet ook gebeuren. Maar het gaat niet over oplossingen. Het gaat over fundamenteel in het leven staan. Ik denk dus dat ik het niet verdien om werkelijk een leven te leiden dat helemaal voor mij is. Een leven vol bloei en groei en plezier en overvloed. Liefde en lol, gaan en stilstaan. Op alle gebieden: de liefde, mijn kinderen, mijn werk, mijn missen, vriendinnen.
Gewoon omdat ik het zeg dat het zo mag zijn: ik geef mezelf toestemming om te stromen. En vanuit mijn intuïtie werk te creëren. En helemaal vertrouwen om mijn persoonlijk magneetje dat klanten aantrekt. Mijn energie waar mensen van willen hebben.

Nu zit ik vaak zelf zo in de twijfel....daar komen natuurlijk geen mensen op af. Waarom zouden mensen een beetje Awesomes komen halen wanneer Awesomes zichzelf niet zo awesome voelt?
Ik ben het verdomme zo zat om altijd maar te twijfelen en in tekort te leven. Ik moet elke cent omdraaien. Als mijn meisjes een keertje ergens een ijsje willen eten, moet ik eerst op mijn rekening kijken. Dat voelt zo vreselijk.

Hoe doorbreek ik dit patroon? Waar gaat ergens de deksel van de pot zodat alle creativiteit er uit mag? En waar sta ik dan voor? En niet: wat doe ik? Wat is dan mijn energie die onweerstaanbaar is?

Ok, nu ga ik even heel goed voor mezelf zorgen. Want ik weet dat antwoorden uit de stilte komen. Uit liefde. Nooit uit dwang of 'je moet meer en harder werken..!'

En bedankt, stampvoetende dame! Bedankt dat je me in contact hebt gebracht met een heel essentiele blokkade in mijn leven. Je was een spiegel. En in plaats van jou te helpen iets te doorbreken, moest ik eerst zelf iets zien. En ik heb het gezien. Het was de hele tijd 'in my face'. En het doet nog zeer. Ik ben er boos om dat ik mezelf zo te kort doe.

Maar de deur is wel al open gegaan...

Ghana

Afgelopen week was ik in Ghana. Ik was op een rondreis met 20 mensen uit het Amsterdamse basisonderwijs. Directeuren, leerkrachten, klassenassistenten, een administratief medewerker. We lieten ons ontroeren, inspireren & verbazen door het land, de mensen en elkaar. We keken en deden mee op een school, een trainingscentrum voor thuisloze tienermeiden en een fabriekje voor speelse leermiddelen (http://www.amoprogramme.org/).

Ik had al een poos niets meer gedaan in onderwijsland, behalve vervangen en dat is echt niet mijn ding. Dit was mijn eerste aanraking met het begeleiden en inspireren van onderwijzers. Ik was erg benieuwd en ook wel wat zenuwachtig. Zou dit bij mij passen?

In het vliegtuig bladerde ik de Holland Herald door. En wat vond ik daar? Een stukje over het schilderij "De Dansles" van Jan Steen:

Leuk schilderij, zul je denken. Maar?

Dit schilderij markeert mijn start in het Amsterdamse onderwijs. Zo'n 20 jaar geleden maakte ik een verhalend ontwerp rondom dit schilderij op een buurtschooltje in Amsterdam-Noord. Het was een school die qua visie totaal niet paste bij mijn ambities. Ik wilde ervaringsgericht kleuteronderwijs neerzetten met veel spel, hoeken en verbeeldingskracht. Deze school was sterk programmagericht. Niks voor mij. Gelukkig had ik een stage-begeleidster die mij vrij spel gaf en binnen een maand zag de klas er uit als een 17e eeuws schilderij. De kleine poes hadden we tot leven gewekt in de vorm van de knuffelkat Vlekje en deze mocht (op verzoek van haar eigenaresse Nathalie, het meisje met de blauwe rok) elke nacht met een ander kind mee naar huis. Onder mijn begeleiding hadden de kinderen het hele verhaal achter het schilderij zelf bedacht. En ze geloofden er vervolgens heilig in. Een staaltje kindermagie van de hoogste plank. Aan het einde van het project werden we door Nathalie, gespeeld door mijn vriendin Jolanda, meegenomen naar het Rijksmuseum. Het was een ongelofelijk leuk en levendig project. De kinderen hadden heel veel geleerd, maar het had al die tijd als spelen gevoeld. 

En dat vind ik nou gaaf onderwijs. Onderwijs waarbij het leren met veel plezier en verbeelding gepaard gaat. En dat is wat ik ook wil bijdragen aan onderwijsland: speelsheid, echtheid en verbeeldingskracht. Kinderen hebben veel verbeeldingskracht. Soms verliezen ze die kwaliteit wanneer ze te veel met hun neus op de feiten gedrukt worden. Te snel opgroeien. En dat terwijl de bril waardoor zij naar de wereld kijken een heel interessante is. Daar kunnen wij als volwassenen nog veel van leren. 

Ik geloof sowieso dat je als leerkracht vooral ook van je leerlingen kunt leren. En daarmee bedoel ik niet alleen leren hoe je ze beter kunt begeleiden, maar ook hoe je zelf een beter mens kunt worden. 

Leren gaat altijd door. Ook ik was in Ghana om te leren, niet alleen om te geven. Alle leren is geven en nemen. Spelen en werken. Luisteren en vertellen. Voordoen en meedoen. Inspannen en ontspannen. 

Dus vanaf nu coach ik ook weer in het onderwijs. Wil je meer spelen, lachen, leven met je leerlingen? Wil je hulp bij meer creativiteit en leerplezier in je klas? Ik kijk en werk met je mee. En help je jouw belemmeringen hierin te tackelen. Bel me maar! Ik ben er klaar voor!

Waarachtig

Gisteren deed ik een prachtige Kundalini meditatie online geleid door Marieke en Tim van kundaliniyogaschool.org (https://www.facebook.com/kundaliniyogaschool/videos/715764868628546/)

Ik had de klad er weer in laten komen, de yoga. En ineens was het er weer, voelde ik dat diepe verlangen er weer naar. Dus ik was weer gestart met elke ochtend op de mat. En gisteravond dus de meditatie. Een vollemaansmeditatie. Sjonge...

...het was afzien

...en er kwam toch een verdriet en boosheid opzetten

...alles deed zeer

...ik deed mee alsof mijn leven er van af hing

...het was prachtig en ontladend

...mediteren is echt niet saai!

Maar goed, waar ik het over wilde hebben is over oud zeer, boosheid, angst en hoe dat in je lijf en je hele systeem kan zitten. Tijdens zo'n oefening komt er echt van alles naar boven waarvan ik niet wist dat het er zat. En hoe vaak ik ook mijn angsten in de ogen heb gekeken....er zit telkens nog een klein restje wat ik niet gezien had. En dat mag ook nog even gezien. Zo gaat het steeds dieper. Ik zie het als opruimen. En opruimen. En weer opruimen. Steeds weer opnieuw. En zo ik kom steeds beter en sneller tot de kern. Want dat is wat ik wil. Kernachtig leven. Waarachtig. Vol liefde. Zonder angst. Zonder stoppen. Vol overgave. 

Maar ik vind dat niet gemakkelijk. Soms hang ik maar in een soort van 'later' gevoel. 'Nu ff niet'. 'Laat me met rust'. 'Kan het niet een keer gewoon'. 'Doe eens normaal'. En dat draag ik dan ook uit in mijn gezin, al zeg ik niks...het is er. Met als gevolg dat mijn kinderen me die energie weer genadeloos terug geven. En dan komt er weer het moment dat ik toegeef, loslaat. Een staat van overgave.

Nee, mediteren is niet saai. Het leven is niet saai. Het is ook nooit normaal. Het gaat zelden 'zijn gangetje'. Want dat wil ik natuurlijk helemaal niet. Ik wil...

KERNACHTIG
WAARACHTIG
ZONDER ANGST
VOL LIEFDE
ZONDER STOPPEN
VOL OVERGAVE