Het is middernacht, later nog. Ik lig wakker in een Turijns appartement. Mijn familie slaapt. Mijn man, mijn dochters. En ik voel onrust. Onrust over wie ik ben en wat ik hier kom doen. Wat is mijn taak? Wie moet ik zijn? Wat heb ik mensen te leren? 

En ineens voel ik een onnoemelijk verdriet. Want het leven mag niet gaan over wie ik móet zijn. Het gaat om volledig erkennen wie ik ben. Met mijn hele geschiedenis, mijn talenten, kwaliteiten én onhebbelijkheden. Want ook die horen bij mij. Mijn angsten. Mijn weerstand. Ik hoef me er niet voor te verbergen, me niet te verweren. Me niet beter voor te doen dan ik ben. Geen poppenkast. 

Ik ben Olga, AWESOMES. De vrouw die zich soms nog kind voelt en graag huppelt over de hei. De vrouw die niet graag ergens toe gedwongen (nee helemaal niet met zachte hand) wordt en het liefst haar eigen weg gaat. De vrouw die zo graag zingt, muziek hoort en tekent. De vrouw die graag confronteert. De vrouw die boos kan zijn om dingen in de wereld die niet echt zijn. De vrouw die zo graag wil dat mensen gelukkig zijn. De vrouw die (ook als kind al) de pijn van anderen kan voelen en niets liever doet dan die pijn helpt te helen. De vrouw die intens verdrietig kan zijn om de wereld en de manier waarop we met elkaar omgaan. 

Ik voel verdriet. Verdriet van alle kinderen die niet gezien worden. Kinderen die zich uit gevoeligheid voor de wereld om hen heen aanpassen. Kinderen die pillen slikken om te passen in de wereld die de volwassenen hebben gecreëerd. Kinderen die zich anders gedragen dan hoort en daarom niet op school passen. Timide kinderen die zichzelf niet durven te laten zien. Uitbundige kinderen, die zichzelf soms overschreeuwen. Kinderen die hun ouders iets spiegelen wat ouders ontkennen in zichzelf. Kinderen die de pijn van hun ouders dragen. Kinderen zoals ik die de pijn voelen van de wereld om zich heen en zich daar soms verantwoordelijk voor voelen. 

Ik voel verdriet. Verdriet van ouders die hun kinderen niet snappen. Ouders die hard werken om een leven in stand te houden dat ze eigenlijk niet willen. Ouders die thuiskomen en moe zijn, te moe van het aanpassen aan hun werk. Ouders die zo druk zijn dat ze zichzelf niet meer voelen. Ouders die vergeten zijn dat ze zelf ooit een kind waren. Ouders die vergeten zijn dat ze dat kind nog in zich dragen, met al haar pijn en angsten. Ouders die hun eigen kinderen beter willen opvoeden dan ze zelf zijn opgevoed. Ouders die hun eigen ouders niet echt kunnen accepteren. Ouders die hun kinderen niet kunnen accepteren. Ouders die pijn hebben. Ouders die vinden dat hun kinderen het goed moeten doen. 

Ouders zoals ik die vinden dat ze het goed moeten doen met hun kinderen.

En ik wil roepen: WEES JEZELF!!! Doe wat je leuk vindt! Ga naar buiten en huppel. Zoek je innerlijke kind op en luister!! Zoek je eigen kinderen op en luister! En kijk!! 

Deze vakantie heb ik veel tijd voor mijn innerlijke kind én voor mijn dochters. En ik zie nu hoe ik ze zowel geweldig vind als ze afwijs. Ik wijs de kleine Olga af omdat ze zoveel tijd voor zichzelf nodig heeft. En dan omarm ik haar door een liedje voor haar te spelen. Ik wijs mijn dochters af omdat ze eigenwijs zijn, niet meewerken. Niet doen wat ik van ze vraag. En dan ineens zie ik hun krachtige pracht. Want wat een power hebben die twee. Wat een uitstraling. En ze vervullen me met een diep gevoel van liefde. Zelfs in hun NEE!! zijn ze zo prachtig. Ze laten zich niet dwingen in wat ze niet willen. Ze laten zich niet manipuleren. Soms moeten ze toch. Zoals wandelen in de bergen. En dan stuiten we op flink verzet. En eindigen met een diepe verbinding met ons viertjes. Want natuurlijk hoeven we niet alleen maar te doen wat we leuk vinden. Ik ook niet. Soms is het leven pittig. Soms heb ik geen zin om met mijn dochters te zwemmen. Maar als ik mijn verzet opgeef, heb ik lol met ze. En waarderen ze me. En ik geniet van het spel.

Het leven met mezelf en met mijn gezin is als ademen. Het zet soms uit en vervolgens krimpt het wat in. Ik hou vast en laat los. Neem leiding en laat me leiden. Er gebeuren fijne dingen, maar ook verdriet komt langs. Het is als een dans. En het enige wat ik kan doen, is die dans dansen. Het fijne ervaren tot diep in mijn lijf en het verdriet ook. Boos zijn met heel mijn hart (zonder de verantwoordelijkheid bij een ander neer te gooien) en liefhebben met heel mijn hart. Pas wanneer ik me tegen die dans verzet, word ik ongelukkig. Wanneer ik het ‘goed’ probeer te doen, gaat het mis. Wanneer ik te rade ga bij anderen in plaats van diep in mezelf kijk, wankel ik. Wanneer ik me spiegel aan anderen die het zakelijk/privé ‘beter’ doen dan ik, haak ik af. Dan haakt mijn innerlijke kind af. Ze voelt zich in de steek gelaten. ‘Ben ik niet goed dan?’

Dus elke keer keer ik weer terug en vind ik dat kleine meisje. En ik zie haar. En ik zing een lied voor haar. Ik vraag: ‘wat heb je nodig nu?’ En ik ben lief voor haar. Voor mij. Want ik ben haar en zij is mij. 

In elk kind zit een volwassene. In elke volwassene zit een kind. We hebben allemaal een enorme wijsheid in onszelf. Laten we die wijsheid horen. Eerst van onszelf, dan pas van anderen. 

Als een klein kind

Tijdelijk werk ik als invalkracht bij een kinderopvang-organisatie. Vandaag had ik het voorrecht om met een groep peuters te mogen werken. Ik heb genoten (en hard gewerkt, ja, dat ook). 

Wat een prachtige mensen zijn kinderen zo rond hun derde jaar. Ze spelen als ze spelen. Ze eten als ze eten. Ze drinken als ze drinken. En zijn boos als ze boos zijn. Ze doen alles heel intens en op hun unieke eigen wijze. 

En het doet me denken aan de manier waarop ik graag zing en teken: ín het moment. Niet bezig met: “ wat zullen mensen er van vinden?” en “ik beheers de techniek niet goed genoeg!". Gewoon zingen vanuit mijn tenen als ik zing. Met heel mijn wezen. En tekenen wat ik voel, precies op dít moment. Dat is precies zoals ik het wil.

En dan denk ik: dát is wat ik jou graag wil leren ontdekken. Dat je weer mag leren voelen en ervaren en spelen als een peuter. Zonder to do-lijstjes. Zonder gène. Zonder plan of doel. Maar echt voelen wat jíj nú wilt doen. Waar heb jij zin in? Als je met niemand rekening hoeft te houden, wat zou je dan willen doen? 

Peuters zeggen graag: “maar ik wil dat niet!”. 

Wees eens eerlijk....hoe vaak durf jij dat nog hardop te zeggen...

...tegen je leidinggevende (als je het niet eens bent met beleid)?

...tegen je man (als je niet houdt van voetbal kijken)?

...tegen je kind (als je te moe bent om het verhaaltje nóg eens te lezen)?

...tegen je vriendin (als ze om hulp vraagt, maar je eigenlijk al zoveel aan je eigen hoofd hebt)?

...tegen de juf van je kind (als ze vraagt of je voorleesmoeder wilt worden)?

“Ik wil niet!!! Nu even niet! Ik heb tijd nodig voor mezelf” 

Durf jij dat? Zonder schaamte, zonder schuldgevoel?  Gewoon zeggen wat er voor je is. Wat je nodig hebt. waar je het niet mee eens bent? Met het risico dat je niet meer aardig gevonden wordt. Of afgewezen. Misschien word je ontslagen? Dat kan zomaar allemaal, als je stopt met aardig doen. 

Maar dan ben je wel trouw aan jezelf en je eigen behoeften. Want je moet nog je hele leven met jezelf door één deur. En dan kun je maar het beste je eigen supporter zijn & hardop toegeven: 

Ik ben mijn eigen BFF! 

Manifest

Vandaag ben ik 45 jaar. Ik vind mijn eigen verjaardag altijd heel belangrijk. Ik ben als een kind zo blij, dagen van tevoren al. Ik roep de hele week tegen mijn gezin: "zaterdag ben ik jarig, hè!"
Dit jaar was mijn grote wens om met het hele gezin naar Wonderfeel te gaan, een muziekfestival in de natuur. Dat lijkt me zo prachtig. Maar het ging niet lukken om 1 of andere reden en ik had me daar bij neergelegd. Ik had een ander plan bedacht. We zouden gaan varen met de kinderen. Picknickje erbij. Ook heel fijn. ik kon het prima loslaten, al bleef het verlangen er om ooit een keer naar Wonderfeel te kunnen gaan.
Gisteren vertelde mijn man dat het varen niet door kan gaan....omdat hij kaartjes had kunnen bemachtigen voor Wonderfeel. Ik ben zooooo blij! En mijn hartewens kwam uit zonder dat ik daar gestresst over raakte. Ik liet het los en het kado kwam zomaar op mijn pad (hoe mooi, in een week dat ik hardop heb uitgesproken dat ik opensta voor alle kado's van het universum).

Nu ben ik dus echt jarig en om 5.30 was ik al wakker. Het lukte me niet meer om te slapen en wat doe je dan? Nu sta ik doordeweeks ook heel vroeg op. Maar op mijn verjaardag?

Dus ik ben maar opgestaan en ben aan 't werk gegaan. Ik heb mijn 344e AWESOMES tekening gemaakt. Kaartjes gemaakt voor mijn schatjes, omdat ze zo lief zijn en ik zo gelukkig met ze ben. En ik heb een manifest geschreven voor mijn 46e levensjaar. Want ik ben nu op weg. En hoe wil ik op weg zijn? Waar mag mijn 46e levensjaar over gaan? Waar wil ik dat het over gaat?

Het mag gaan over liefde & vertrouwen. En aandacht voor mijn eigen weg. Over het neerzetten van talenten en volop genieten van het leven. En over succesvol mogen zijn (van mezelf).

Wat een heerlijk jaar!

Me Myself & I

Soms als ik mijn blogs lees, schrik ik even. O ja, zo was het toen. Ik was het echt zat. Er moest iets gaan verschuiven. En hoe is het nu, zul je denken? Ik zit nu vol in mezelf. IK IK IK, zeg maar.

IK heb een detox van drie weken gedaan (inclusief elke ochtend vroeg op, koud douchen, yoga en mediteren)
IK heb twee geweldige business-coaches gevonden (die me helpen om echt te voelen wat ik wil neerzetten in de wereld en alles wat me daarin tegenhoudt onder de loep te nemen)
IK heb een vision-board gemaakt over mezelf in mijn toekomst (met alles wat ík wil en waar ík van droom)
IK begin elke ochtend een uur voordat iedereen opstaat met mezelf (bij een kaarsje doe ik yoga, mediteer ik, lees ik een inspirerend boek)

Dat klinkt allemaal wel heel erg egoïstisch fluistert het lelijke stemmetje in mij. Je bent altijd alleen maar met jezelf bezig. Moet jij niet gewoon geld verdienen, zorgen dat je kinderen gelukkig zijn en verder niet zeiken? Gewoon zoals iedereen dat doet? Gewoon je bijdrage leveren aan de maatschappij.

Nee. Dat móet ik niet. En dat wil ik ook niet. Ik weet namelijk dat er meer is. Er is meer uit het leven te halen. Of eerder: uit mezelf te halen. Ik benut niet mijn volledige potentieel. En ik weet dat heel veel mensen dat niet doen. Ken je dat gevoel dat je zit te wachten op de dag dat het echt leuk gaat worden? Morgen heb ik tijd! Volgende week is het vakantie, dan kan ik ontspannen! Als de kinderen het huis uit zijn, dan kan ik een bedrijf beginnen. Als Als Als.....

Laatst oefende ik met aura-lezen. Ik zit in mijn laatste opleidingsjaar en oefen in het lezen van de energie van mensen die ik helemaal niet ken. Spannend. Moeilijk soms. Maar ook heel erg gaaf. (Neem gerust contact met me op als je dat ook wel eens wil meemaken: info@awesomes.nl).
Tijdens deze sessie kreeg ik ineens een helder inzicht. Ik word telkens zo heen en weer geslingerd door allerlei gebeurtenissen, ben dan heel afhankelijk van wat er om me heen gebeurt en raak van slag. Wat ik vervolgens doe, is me terugtrekken uit mijn lichaam. Ik haak als het ware af. Wil in een hoek kruipen, de knop even uitzetten of de knop aanzetten, van de tv. Mijn energie verplaatst zich naar mijn hoofd waar mijn gedachten dan rondtollen in een vicieuze cirkel. Mijn lichaam voel ik niet meer, laat staan mijn energieveld om me heen. Wat ik daarmee doe, ontdekte ik, is mezelf heel klein maken. Ik haal alle kracht uit mezelf weg. Dus als er iets onverwachts of vervelends gebeurt, haak ik af. Ik raak de verbinding met mezelf kwijt.

En daarom ruim ik nu juist veel tijd in voor mezelf. Om stil te staan bij mijn energie. Met die energie moet ik het namelijk doen: mijn leven leiden. Ik sta meerdere keren per dag even stil bij hoe het met me gaat. Wat vertelt mijn lijf me? Welke gedachten maken me klein, verwarren me? Wat heb ìk nú nodig?

En het mooie is, dat het leven gewoon doorgaat. En fijner ook. Als ik echt goed voor mezelf zorg, lukt het me ook beter om voor mijn kinderen te zorgen. Er voor ze te zijn. Of heldere grenzen aan te geven. Dan ben ik er namelijk helemaal. Hier en nu!

Stilte

Soms wil ik veel. Ik ben wat Emilie Wapnick noemt een Multipotentialite . Ik heb de hele dag ideeen over van alles wat ik zou willen doen in de wereld. Dat gaat van tekenen naar zang via coaching en workshops naar kinderen en hun ouders en zo maar door. Ik hoor vaak dat ik teveel wil. Dat ik me op 1 ding moet focussen. En dat goed doen.

Daarnaast heb ik een sterke wil en ben hooggevoelig .  Ik weet vaak prima wat iedereen om me heen doormaakt en nodig heeft. En geef dat dan ook. Maar tegelijkertijd wil ik zelf ook van alles en het liefst wil ik met rust gelaten worden. Ik wil mijn eigen leven bepalen.

Ik kan je vertellen dat dit best een pittige combinatie is voor een moeder. Die ook nog graag werkt en een missie heeft: Vrouwen opnieuw in verbinding brengen met hun ware zelf, het zelf dat verlangt en ook een missie heeft in dit leven.

....

Nu stop ik even met bloggen, omdat ik zo uit verbinding ben met mezelf, dat de tekst nergens heen gaat. Wat wilde ik nou toch vertellen? Ik weet het even niet meer. Ik ga even ukulele spelen, iets leuks doen.... I'll be back

....

Oh en toen was ik een week verder en vergat deze blog, maar ontdekte haar weer toen ik een nieuwe wilde gaan schrijven. Wat is het leven toch een geweldig avontuur vol kadootjes.

Even terugkijkend op het bovenstaande kan ik concluderen dat ik heel lang heb gekeken naar anderen. Wat is normaal, hoe 'hoort' het? Wat doen vrouwen zoals ik?
Maar ik wil helemaal niet normaal zijn en ik wil niet zoals anderen doen. Ik wil VRIJHEID, PLEZIER, ZELFEXPRESSIE, MEZELF KUNNEN ZIJN! En kijken naar anderen en hen enigszins proberen na te doen, brengt me verder bij mezelf vandaan... Maar hoe dan wel?

Dus tegenwoordig laat ik me coachen door twee ontzettend goede coaches. Twee geweldige vrouwen die beiden een succesvol bedrijf voeren in dat wat hen zelf inspireert. Ze leven hun eigen missie, zonder compromissen. "That sounds good", dacht ik. En stapte in. En goddank!

Het mooie is dat ze hetzelfde doen wat ik ook doe in een workshop, coachin, tekening, een liedje. Ze brengen me elke keer weer terug bij mijzelf. Ze leiden me met hun vragen, aandacht, opdrachten altijd weer naar binnen: de Olga die AWESOMES is. De vrouw met een groot verlangen om haar missie te leven. De vrouw die zich laat raken door het leven en anderen wil raken in hun leven.

En dan wordt het weer even stil, dan gaat het niet meer per sé over doen doen doen. Maar voelen. Voelen wat ik écht wil en wat ík nú nodig heb. In stilte, in contact met mijn lijf. En daar komen de antwoorden die zuiver zijn en waar. Voor mij. Want dat is het startpunt. Alleen vanuit dat punt kan ik jou helpen jouw startpunt te vinden.

Dus ga ook eens zitten. Op een lekker plekje. Of vlei je neer in een hangmat. En adem eens diep in en uit en maak contact met je lichaam. Wat voel je? Is het fijn? Of misschien op sommige plekken niet zo? Geef er geen woorden aan, maar voel. En wat heb je dan nodig? Nog even blijven liggen of zitten? In bed kruipen? Een wandeling maken? Huppelen?

Wat heb jíj nú nodig? Geef het jezelf dit kado.

Wat er niet gezegd kan worden

Ik praat veel. Ik zit vol mooie en lelijke woorden. Ik ben enthousiast in mijn praten. En soms ben ik gemeen en akelig in mijn praten. Ik vlei, amuseer, irriteer, onderhoud, beschuldig....allemaal met mijn spraak.

Tegenwoordig voel ik vaak geen woorden meer. Ik heb al zoveel gezegd. De woorden lijken niet meer te passen bij wat ik wil, nodig heb, te geven heb. Wie ben ik tussen al die lettergrepen in? 

Als ik zing, leen ik woorden. Ik hoef ze niet zelf te bedenken, laten rijmen. Ik voel en proef de woorden die anderen zo mooi gegeven hebben aan hun gevoelens. En ik laat ze rollen door mijn hoofd, mijn ziel, mijn hart, mijn lijf, mijn bekken...en daar landen ze. En voelen ze alsof ze van mij zijn. Die liedjes over hartzeer, pijn, verdriet, woede, stilte, de zoektocht naar mijn ware ik. De zoektocht die iedereen, al dan niet bewust, maakt. 

En die zoektocht gebeurt eerder in stilte nu. Ik ben niet vooruit te branden, al voel ik dat er binnenin van alles gaande is waar ik geen woorden aan kan geven. Het is alsof ik langzaam aan naar binnen getrokken word. En alles wat me weer naar buiten haalt, weer ik het liefste af. 

Met woorden. 

Maar die woorden deden het nu juist niet meer zo goed...

Elke dag weer opnieuw

Nieuwe week. En ik start met een intentie voor de dag. Vandaag mag over mij gaan. Ik mag me verdiepen in wat ik nodig heb om stevig te staan, me goed in mijn vel te voelen. Na een periode van achter de feiten aan  rennen en ondoordachte acties, wil ik de rust in mezelf zien te vinden. 

Want het eerste waar ik mee opsta is altijd: "ik moet...." en "straks moet ik niet vergeten....".

En ja, ook vandaag heb ik afspraken. Maar ik ga mezelf oefenen om dit vanuit rust te doen en niet vanuit moeten. Ik ben er aan toe dat het leven wat meer voor mij gaat werken in plaats van andersom. Dat is best lastig voor een druk baasje als ik. Mijn overtuiging over mezelf is dat ik lui ben en te weinig doe. De realiteit is dat ik heel veel jaren zo verschrikkelijk veel in 1 dag probeerde te proppen (wat vaak ook voor anderen was en niet echt nodig), dat mijn lijf er genoeg van heeft. Mijn lichaam is al een paar weken zwaar in opstand. Alles doet zeer. Ik slaap er 's nachts niet van. 

En nu...

...even terug naar donderdagavond. Samen met Marcel, een bevriend muzikant, zong ik op een prachtige plek in Amsterdam Soothing Songs. Verzachtende liedjes. Lief, mooi, ontroerend, meeslepend, verstillend. We wisten niet precies wat we wilden spelen, lieten het afhangen van de sfeer ter plekke. Misschien waren er verzoekjes. Het was een prachtige avond. Niets moest. We mochten gewoon zijn, voelen en ik hoefde alleen maar te zingen. Ik doe niets liever dan dat. Wanneer ik zing, schakelt al mijn denken uit. Dan laat ik me leiden door de klanken en mijn gevoel. Ik word er zo ontzettend gelukkig van. 

Het gevoel dat ik bij zingen heb, wil ik zo graag op alle momenten kunnen ervaren. Het leven als een liedje. Soms zacht, verstillend. Op andere momenten meeslepend en krachtig. En misschien is mijn leven ook wel zo. Mag ik alleen accepteren dat moeilijke momenten erbij horen. Dat een pijnlijk lijf geen straf is. Dat het alleen maar een teken is dat ik wat meer naar mezelf mag luisteren. Dat mijn eigen licht (zie vorige blog) me even toeflitst: "Hé, vergeet niet wie je echt bent!"

Ik denk dat ik een behoorlijke perfectionist ben. Dat ik vind dat alles moet kloppen. Maar door het harde werken, zie ik soms niet dat alles al klopt. Ik raas er overheen. En zie het mooie niet. Zie mijn eigen schoonheid niet.

En die intentie, die kan ik elke dag opnieuw maken. Die zal elke dag anders zijn. Want elke dag is anders. Vandaag is in ieder geval een dag die over mij mag gaan.

Wil je meer weten over Soothing Songs? Houd dan https://www.awesomes.nl/a-51824342/zingen/soothing-songs/#description in de gaten. Binnenkort plannen we een nieuwe avond en kun jij erbij zijn!