Ik ben heel erg moe. Echt heel erg moe. Mijn gedachten lopen al een paar uur nier meer synchroon met mijn lichaam. Ik denk en wil van alles, maar kan het niet meer opbrengen.
En als ik me zo voel, kan ik het niet meer opbrengen om aardig te zijn. Dan wil ik het liefst dat iedereen om me heen oplost in de lucht. Weg ermee!
En vervolgens krijg ik daar weer gedachten over. Dat ik toch een gezin heb. Dat er gekookt, naar bed gebracht etc moet worden. Dat het nu niet de tijd is om chagrijnig te zijn.
En dan voel ik me schuldig over mijn chagrijn.
En dat maakt dat ik nig chagrijniger word.
En helemaal daar boven op denk ik ook nog dat ik de enige ben die zo is.
Maar misschien is dat niet zo.
dinsdag 31 mei 2011
zondag 29 mei 2011
De Uit-knop
Vandaag laatste dag kindermeditatie-opleiding. Heerlijk. Lekker de hele dag ontspannen op een matje, terwijl de andere cursisten me door hun meditatie-verhaal leidden.
Kortom ik ben nu erg uitgerust. En dat is nieuw voor mij, want meestal ben ik om deze tijd (na negenen) hartstikke moe.
Thuis probeerde ik mijn eigen meditatie-verhaal op mijn oudste dochter uit. En ik moet zeggen, al heeft het even geduurd voor ze zich kon overgeven, het is gelukt. Nu slaapt ze. Ik denk dat ze, net als ik, continu in de doe-modus staat. Ze kan de uit-knop moeilijk vinden. Gelukkig heb ik allerlei manieren ontdekt om tot rust te komen. Wandelen door het bos, hangen in de hangmat, yoga, meditatie... Ik wil haar dat graag leren, maar ze laat me niet bij de uit-knop. Of ze wil die zelf niet ontdekken. Ik zie hoe ze soms zo onrustig en opgewonden is, dat haar lijf en haar hoofd niet meer hetzelfde doen. Hoe krijgen we die weer bij elkaar. Wat moet ik doen?
En toch, als ik de jongste zie...een vier maanden oude baby heeft nergens last van. Die slaapt als een roos, kan rustig om zich heen kijken en tevreden en rustig zijn. Ze raakt hoogstens enigszins gefrustreerd als ze te lang op melk moet wachten. Hoe doet ze dat? Wie heeft haar dat geleerd?
Ik denk dat we dat allemaal konden toen we heel klein waren. Maar dat we het ontleren. We leren misschien wel om buiten onszelf te komen staan. We moeten en willen in zoveel potjes passen, dat we vergeten wie we zijn en wat we willen doen. En vooral ook wat we niet willen.
Dus ik pleit eigenlijk voor Nonderwijs. Een school waar je alles wat je geleerd hebt weer af kunt leren. En als je er afstudeert, dan krijg je geen Cito-score mee, maar een Tabula Rasa. Een ongeschreven blad.
En dan begin je weer opnieuw.
Kortom ik ben nu erg uitgerust. En dat is nieuw voor mij, want meestal ben ik om deze tijd (na negenen) hartstikke moe.
Thuis probeerde ik mijn eigen meditatie-verhaal op mijn oudste dochter uit. En ik moet zeggen, al heeft het even geduurd voor ze zich kon overgeven, het is gelukt. Nu slaapt ze. Ik denk dat ze, net als ik, continu in de doe-modus staat. Ze kan de uit-knop moeilijk vinden. Gelukkig heb ik allerlei manieren ontdekt om tot rust te komen. Wandelen door het bos, hangen in de hangmat, yoga, meditatie... Ik wil haar dat graag leren, maar ze laat me niet bij de uit-knop. Of ze wil die zelf niet ontdekken. Ik zie hoe ze soms zo onrustig en opgewonden is, dat haar lijf en haar hoofd niet meer hetzelfde doen. Hoe krijgen we die weer bij elkaar. Wat moet ik doen?
En toch, als ik de jongste zie...een vier maanden oude baby heeft nergens last van. Die slaapt als een roos, kan rustig om zich heen kijken en tevreden en rustig zijn. Ze raakt hoogstens enigszins gefrustreerd als ze te lang op melk moet wachten. Hoe doet ze dat? Wie heeft haar dat geleerd?
Ik denk dat we dat allemaal konden toen we heel klein waren. Maar dat we het ontleren. We leren misschien wel om buiten onszelf te komen staan. We moeten en willen in zoveel potjes passen, dat we vergeten wie we zijn en wat we willen doen. En vooral ook wat we niet willen.
Dus ik pleit eigenlijk voor Nonderwijs. Een school waar je alles wat je geleerd hebt weer af kunt leren. En als je er afstudeert, dan krijg je geen Cito-score mee, maar een Tabula Rasa. Een ongeschreven blad.
En dan begin je weer opnieuw.
zaterdag 28 mei 2011
Vakantiehuis
We wilden een weekje weg, naar Frankrijk. Zo geregeld via internet zou je denken. Vergeet het maar. De zoektocht naar het perfecte huisje (kneuterig, nostalgisch, niet te eenzaam maar toch vrij, met open haard, zonder tv etc.) heeft twee avonden en een dag geduurd. Mijn hele vrije vrijdag heb ik er aan gespendeerd. Ik ben er (een dag later) nog moe van. 'Stuur maar een top 3 door', zei mijn lief. Het werd een top 4, waarna ik me afvroeg of dat nou echt het beste was wat ik kon vinden en dus weer opnieuw begon te zoeken.
Hoe deden mijn ouders dit vroeger?
Hoe deden mijn ouders dit vroeger?
vrijdag 27 mei 2011
Ich bin eine...
..Gooische vrouw, dacht ik terwijl ik op de fiets door Valkeveen reed.
Een Gooische vrouw, maar dan 1 zonder geld, UGGs en SUV.
Het Gooi staat natuurlijk om van alles bekend en dat is niet altijd even positief.
Maar wat is het hier toch prachtig. Ik geniet elke keer weer zo immens van het rondje Naarden-vesting dat ik op mijn vrije dag maak nadat ik mijn oudste naar school heb gebracht. Of lekker uitwaaiend op de hei tussen de Schotse hooglanders.
En nu staan alle bomen er zo mooi bij. Vooral na een fikse regenbui (eindelijk) ziet de natuur er zo vol en groen en vruchtbaar uit.
Lush is het woord dat elke keer in mijn hoofd springt wanneer ik hier door de bossen loop. Weelderig.
Ik voel me er rijk door, als een echte Gooische vrouw.
Een Gooische vrouw, maar dan 1 zonder geld, UGGs en SUV.
Het Gooi staat natuurlijk om van alles bekend en dat is niet altijd even positief.
Maar wat is het hier toch prachtig. Ik geniet elke keer weer zo immens van het rondje Naarden-vesting dat ik op mijn vrije dag maak nadat ik mijn oudste naar school heb gebracht. Of lekker uitwaaiend op de hei tussen de Schotse hooglanders.
En nu staan alle bomen er zo mooi bij. Vooral na een fikse regenbui (eindelijk) ziet de natuur er zo vol en groen en vruchtbaar uit.
Lush is het woord dat elke keer in mijn hoofd springt wanneer ik hier door de bossen loop. Weelderig.
Abonneren op:
Posts (Atom)