ik stofzuig dus ik ben

Ik heb net een uur gestofzuigd/stof gezogen. Normaal doet R. dat. Maar die is er een paar weken niet en nu doen mijn lief en ik het beurtelings. Nu ik dus. En ik heb heerlijk gezweet en nagedacht. Mijn god, wat heb ik nagedacht, meer nog dan gezweet.
Er kwamen de meest fantastische ideeen in me op. Voornamelijk ideeen over hoe ik door een goed geschreven blog-tekst de wereld de ogen kan openen. Zodat er nooit meer honger zal zijn. Zodat er nooit meer mensen vermoord hoeven te worden door een rare pief die denkt dat hij zo een door hem ongewenste ontwikkeling in de maatschappij kan voorkomen. Zodat alle kinderen altijd gelukkig zullen zijn. Zodat links en rechts in de politiek niet meer bestaan. Zodat iedereen van elkaar houdt.
Etc.

Ik denk dat wij Bloggers stiekem allemaal denken dat we met onze teksten iets groots veroorzaken. Opschudding, reuring, liefde, verandering, iets nieuws of erger nog: DE WAARHEID! Maar wat we werkelijk doen is oude koek in een nieuw jasje gieten. Inzichten en meningen rondstrooien voor liefhebbers. Inzichten die anderen, de niet-liefhebbers, in de weg liggen. Die ze weg willen stofzuigen.

Oude koek. Op het moment dat ik het opschrijf, heb ik er spijt van. Oude koek is niet goed. Oude koek moet weggegooid, die smaakt niet meer.
Maar van oude koek maken ze in Engeland al eeuwen heerlijke Trifle. Of je verkruimelt hem en gebruikt hem als voer voor de kippen...Oude koek is zo gek nog niet. Sterker nog, de oude koek die wij Bloggers serveren, circuleert al eeuwen rond. We halen onze inspiratie uit boeken, films, van filosofen, politici en schilders. Onze inzichten zijn niet nieuw. Onze meningen ook niet. Net zo min als 1 Blogger de wereld gaat redden.

Ik wil eindigen met een tip en een motto. Het motto van vandaag is:
LANG LEVE OUDE KOEK!
En de bijbehorende tip is: Ga lekker stofzuigen...maar ga voorzichtig om de kruimels oude koek heen.

Tekeningetje

Dit moest eigenlijk een titel- en tekstloze blog zijn. Maar dat lukt niet vanaf mijn Iphone. Dan mag ik niet alleen een plaatje posten.. Jammer

...en dan nog iets

Weinig akeligs gezegd

Overgave

Ik geef me over vandaag, zo twitterde ik vanochtend.

En ik kan nu, aan het eind van de dag, zeggen dat het redelijk gelukt is.

Een tijdje

'je kinderen zijn je kinderen niet', schreef Kahlil Gibran in De Profeet. Dat geloof ik ook. Ik mag mijn kinderen een tijdje meemaken. Ik mag voor ze zorgen, ze liefhebben, koesteren. Maar ze zijn niet van mij. Ze zijn van zichzelf.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben trots als een pauw als ik met mijn meisjes door het dorp paradeer. Geen kinderen zo mooi lief leuk slim als de mijne.
Nu lopen ze nog gezellig samen op mijn pad. Af een toe een zijpaadje, dat telkens weer veilig naar mijn pad terug leidt. Maar er komt een moment dat ze hun eigen pad kiezen. Dat ze iets doen wat ik niet goedkeur, misschien zelfs niet snap.

En dat is goed. Maar ook moeilijk. Eigenlijk is kinderen krijgen vanaf de geboorte 1 groot loslaat-proces. De eerste week ben ik als moeder nog de belangrijkste. Maar daar komt al snel verandering in. Mijn jongste geeft gul glimlachjes weg aan iedereen die naar haar kijkt. Prachtig vind ik dat. Zolang die mensen daarna maar snel doorlopen.

Waar wil ik met dit verhaal eigenlijk heen? Wat wil ik vertellen?

Oja, mijn kinderen zijn mijn kinderen niet. Maar het maakt me verdomd gelukkig dat ik een tijdje hun moeder mag zijn.

Vakantie en het gevoel van vrijheid

Ik heb zomervakantie. En ik voel me nog opgejaagd, zit nog in de 'er moet van alles'- modus. Het huis is lekker verwaarloosd de afgelopen weken. De was ligt huizenhoog opgestapeld, zowel de vuile als de schone. Er liggen overal tekeningen, boekjes en andere spulletjes die mijn oudste dochter meegenomen heeft van school. Enzovoorts.

Dus ga ik mezelf trakteren op een middagje sauna. En ik koop meteen een 5-kaart. Ik dwing mezelf als het ware om te ontspannen.
Zijn er ook mensen die dat helemaal vanzelf kunnen? De knop om? Als dat zo is, willen zij zich dan bij mij melden? Ik wil een cursus bij ze volgen.
Of is het juist goed dat ik de spanning ook flink voel soms, zodat de ontspanning ook steviger binnenkomt? Ik vermoed het. Zo gaat het met alles in mijn leven. Ik ben toch een intens levend mens. Niets kabbelt. Niet echt.
Ik weet niet of ik het zou willen.

Talk to the hand deel 3