Soulfulness

Ik heb een verdrietige dag vandaag. Zo'n dag waarop alles wat er ooit niet goed is gegaan in mijn leven uitvergroot in mijn hoofd verschijnt.
Ik had me voorgenomen om te gaan tekenen, er zit een prentenboek in mijn hoofd dat er uit moet. Maar ik heb opgeruimd en....wat heb ik eigenlijk gedaan?
Ik ben gewoon de hele dag verdrietig geweest.

Maar de diepte van mijn verdriet heb ik nog niet bereikt. Ik duw het telkens weg, wil het niet voelen. Het lijkt wel een bodemloze put, waarin ik me halverwege nog enigszins vastklamp aan de wand. Omhoog kan ik niet meer. Alleen nog omlaag en wat wacht me daar?

Misschien is het een wensput en moet ik me gewoon maar onderdompelen.

....nog 3nachtjes slapen en dan

Dan vindt het Reizend Boekfestival plaats bij de Tussentijd in Maarn. Ik mag er tekeningetjes gaan maken voor mensen. Ik ging er vanavond onzeker en moe heen voor de voorbereiding. Nu is het bijna 23.00 uur en zit ik kwiekfit op de bank. Ik kreeg energie van al die mensen die hun wijsheid en ervaringen willen delen met anderen. Die samen willen onderzoeken waar het leven, werk, leiderschap, samen iets creeren om gaat. Ontdekken wat er toe doet.
En ik? Wat draag ik dan bij, vraag ik me af. Wat is dan mijn wijsheid? Misschien kan ik goed kijken en door-zien? Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. Ik weet diep in mijn hart dat als ik ga zitten, de tekeningen vanzelf komen. En dat wat er zich in mijn hoofd aan onzekerheid afspeelt totaal oninteressant is.
Ik ga mezelf verrassen vrijdag.

Wordt vervolgd dus

Hollen en stilstaan

Gisteren heb ik gewandeld in het Bunderbos. Mijn 'thuisbos'. Hier heb ik de helft van mijn jeugd doorgebracht. Kastanjes rapend, tussen bomen door sleeend, hutten bouwend.
En natuurlijk rennend over de 7 heuveltjes, in mijn herinnering echte bergen. Ik kon niet anders dan er vanaf rennen en vervolgens in volle vaart weer de volgend op.
Gisteren liep ik er weer, peinzend en mijmerend zoals altijd. Maar ineens had ik zo'n zin in rennen. Dus ik in volle vaart de heuveltjes af en weer op, alle 7. Woeij! Heerlijk! En het mooiste was dat het 'hollen zonder reden' was. Zomaar rennen om het rennen. Niet om slanker te worden. Of fitter. Gewoon hollen, rennen, daveren.
En daarna kon ik weer niet stoppen met mijmeren over wanneer ik er ooit mee gestopt was, met dat hollen om het hollen.

Ik ben ook nog even langs de Zandberg gegaan, een vrij kleine heuvel waar we ook uren hebben doorgebracht. Ik wilde er graag mee op de foto.

De Zandberg zonder mij:

Ik zonder de Zandberg:

De Zandberg met mij/Ik met de Zandberg:

Over zelfexpressie en pleasen

Het lijntje is dun. Ik wil tekenen. Maar waarom? Heb ik iets belangrijks te laten zien? Ben ik interessant? Wil ik dat anderen me aanbidden om de mooie dingen die ik maak? 
Of wil ik mijn gedachten gewoon kwijt. Wil ik me uiten, laten zien hoe ik kijk. En misschien is het resultaat dat anderen het mooi vinden. Hoewel ik liever heb dat mijn tekeningen hen raken, dat ze er iets door ontdekken over zichzelf. Wat het dan ook is. Ik ben geen leraar. Geen predikant. Je hoeft het niet met me eens te zijn. 

Soms, met enige regelmaat zelfs, word ik geraakt door een tekening, een foto, een zin. Iets wat puur uit zelfexpressie kwam, raakt me recht in mijn hart. Een alledaagse observatie. Iets wat meestal onopgemerkt blijft, wordt dan benoemd of verbeeld en PATS!!! Slaat in als een bom.

Laatst was ik op een afsluiting van een groots opgezet onderwijsprojekt. Het was een moment om te vieren wat we met alle scholen bereikt hadden. Maar het was een te groot projekt en de resultaten vielen tegen. Toch werd er gevierd. Maar hoe? Ik miste integriteit. Ik zag een toneelstukje. Een bitterzoet cabaret, leeg en nietszeggend. De vorm was leuk of leuk geprobeerd. Er was een grappige presentator die de show aan elkaar lulde. Hij was erg grappig. Zo grappig, de gasten en geinterviewden vielen volledig weg. Ze waren als een soort poppen of bezienswaardigheden uitgenodigd.
Het ging helemaal nergens over. Het ging allemaal om de hete brij heen: de teleurstelling over de resultaten. Ik was niet geraakt. Met een gevoel van 'zonde van mijn tijd' ging ik weer weg. Jammer. ik had natuurlijk weg kunnen lopen, maar zo ben ik niet. Ik zit de tijd netjes uit, ook al vind ik er geen klap aan.

Ik wil niet om de hete brij heen gaan. Ik wil zeggen en schrijven en tekenen wat er is. Of hoe ik zie wat er is. Niet om de lachers op mijn hand te hebben. Niet om te kwetsen of te pleasen, al gebeurt dat misschien wel. Misschien verlaten de bezoekers van dit Ditisolga de blog nu wel, omdat ik dit zeg. Hebben ze geen zin om de tijd nog langer uit te zitten. Maar daar wil ik niet mee bezig zijn. 

Zelfexpressie is wat ik wil. Zeggen wat ik zeggen moet. En misschien heeft een ander er iets aan. Misschien ook niet. Dan is het een goede therapie geweest voor mezelf.

Schuld en schaamte

Ik las net, vers terug van een weekje Frankrijk, op het weblog van Noor Bongers over haar eigen duisternis. En over dat ze pas harmonie in zichzelf bereikt als ze die kan omarmen. Mooi.

Duisternis en helderheid spelen tegenwoordig een grote rol in mijn leven. Ik heb heldere inzichten over mezelf, kan doorzien hoe ik doe en hoe ik ben. Maar dan neem ik me ineens iets voor, namelijk om die ene fout of opmerking nooit meer te maken. Met andere woorden, ik moet nog meer op mijn hoede zijn dan ik al was. Dus het inzicht, dat me even een heel helder en gelukkig mens maakte, zet me voor een helse klus.

Afgelopen week in Frankrijk had ik mooie momenten met mijn lief. We hebben hard gelachen omdat ik het Peagekaartje niet meer kon vinden. Mijn lief was geirriteerd en ik voelde me schuldig. Maar ineens kon ik mezelf terugfluiten. Ik zag heel scherp dat ik alleen maar verantwoordelijk was, niet schuldig. Vervolgens dacht ik aan Byron Katie in wiens boek ik net geinspireerd had zitten lezen en vroeg me af of ik op een andere manier naar dit mini-crisisje kon kijken. Ik bladerde even door het boek en vond...Het Peagekaartje!

Maar diezelfde week trapte ik een aantal keer in mijn eigen duisternis en achterdocht. Vond dat ik te veel liep te zorgen, terwijl ik daar geen zin in had en sprak dit niet uit. Ik vond dat ik harmonieus moest doen en dat ik iedereen zijn plezier moest laten hebben. Ik raakte verstrikt in mezelf. En zo had ineens niemand plezier, want ik liet het allemaal tot ontploffing komen. En toen schaamde ik me. En ik voelde me schuldig.

En wat is de moraal van dit verhaal?

Rust

Afgelopen week ging het leven heel snel. Er moest veel gedaan worden en ik vond alles even belangrijk. Alles, behalve mezelf. De was was belangrijk, de kinderen, het kolven, mijn werk etc.
En ik? Ik had behoefte aan rust. Diepe rust. Zo'n rust die ik met een nachtje slaap niet bereik, omdat ik dan heel onrustig slaap. Die alles doordringende onrust kan alleen maar ontstaan door aandacht voor mezelf.

Nu zit ik in de tuin van mijn ouders. Kleintje in bed, meisje fietsen met opa, oma naar Pilates. De zon schijnt, ik heb net heerlijk gemediteerd in de zon. En nu zit ik hier, in rust? Nee, ik zit te tikken op mijn Iphone. Toch weer even snel iets doen.

Ben ik soms bang dat er alleen maar leegte is als ik echt even helemaal niets doe? Misschien?
Toch ga ik het nu proberen. Even helemaal niets in de zon.