droom

Leef je droom.
Maak je dromen waar.
Doe wat je altijd al hebt willen doen.
Volg je passie.

Het zijn van die adviezen die ik regelmatig lees. In bladen, op Twitter, in blogs.
En ik geloof het absoluut. En ik wil het ook echt wel.
Maar wat is mijn droom?

Ik droom altijd erg hectisch, al zo lang ik me herinner. Dus als ik mijn passie uit mijn nachtelijke droomavonturen moet halen, dan kan ik nog lang zoeken.
Dat bedenk ik nu als grap, maar misschien is dat niet zo'n gekke gedachte.
Mijn hoofd zit vaak vol met van alles. Gedachten, verhalen, wensen, frustraties, verdriet, vreugde....een dolle boel dus. En ze verdringen zich om een aangenaam plekje te krijgen.

En toch, soms ben ik zo ongelofelijk helder. Dan heb ik nergens last van. Dan ligt er een duidelijk beeld voor in mijn bewustzijn. Dan weet ik wie ik ben, wat ik kan.

Vandaag is niet zo'n dag. Ik heb mezelf al 25 keer afgekeurd om alles wat ik gezegd of gedaan heb. Te streng op school. Te chaotisch. Niet gedaan wat ik moest doen. Niet goed georganiseerd thuis. Het ene oordeel na het andere vuur ik vanuit mijn gedachten op mezelf af. Met een dodelijke precisie. En dat terwijl ik gisteren nog tegen iemand vertelde dat ik steeds beter wordt in het niet perfect doen van de dingen in de dag. Dat ik mezelf oefen in het gewoon doen en durven.

Hoe zit dat eigenlijk? Betekent het dat ik nu gefaald heb? Ben ik terug bij af omdat ik een slechte dag heb?

Het laveert elke keer tussen geinspireerd zijn en dingen doen die moeten (van mezelf). Tussen doen en denken over doen. Tussen vallen/opstaan en vallen/blijven liggen tot iemand me komt redden. Tussen al iets zijn en nog iets moeten worden.
Tussen nu en ooit.
Het is een dun lijntje en ik wil er de vinger op kunnen leggen en dat lukt me niet. Nog niet misschien. Of vandaag nog niet.

Appelschudentrekdag

Het was een mooie dag vandaag. Op voor dag en dauw voor zwemles oudste dochter. Het was net niet meer donker toen we met zijn drietjes de auto in stapten. De straten waren leeg.

Toen we thuis waren, kwam mijn vriendin M. Met haar kinderen om appels te plukken. Dat was een impulsieve afspraak, een hele leuke.
Het zit namelijk zo. Die appeltjes staarden mij al wekenlang verlokkelijk aan. "Pluk ons!", riepen ze. "Zet je tanden in ons sappige en knapperige vruchtvlees!"
Ik kon niet veel meer dan wat porren in de takken. Ik durfde niet goed de boom in te klimmen in mijn eentje. En manlief was achtereenvolgens heel ziek en heel druk aan het werk in het buitenland.

En toen kwam M. Het moment dat de koffie op was en we besloten om de boom in te gaan, begon het te regenen. Echt plukken lukte niet, de appels hingen heel hoog. Schudden trekken porren dus. De kinderen scharrelden tussen de varens om de appeltjes te rapen. Er zaten zulke mooie tussen. L. zette meteen haar kleine dreumestandjes in een sappig rood exemplaar. Na een dik uur hadden we een flinke zak vol. Met behoorlijke deuken, dat wel. Maar dat krijg je als je tuinpad bezaaid is met keitjes.

En nu. Wat doen we met de appels? Nu staren ze me vanuit een doos weer schaamteloos aan. "Eet ons. Pak ons. Bak ons. Doe iets!"

Eerst wilde ik mijn appels graag zelf hebben. De hele winter geen appels meer kopen, alles uit eigen voorraad. Maar het is vooral ook zo leuk om de appels te delen. Kom maar eten als je wilt, er zijn er genoeg. En volgend jaar organiseer ik een appelschudentrekdag. Dan mag je een eigen emmertje komen vullen en gaan we gezellig door tot het donker is en we er een vuurkorf bij moeten halen. Ik verheug me er al op.

Herkenning

Mijn dochter kan soms "challenging" zijn. Ze is veeleisend, intelligent, eigenwijs, creatief en koppig. Een dramatische combinatie. Maar ook heel krachtig.
Vandaag botsten we weer eens, zij en ik. Er was van alles waar zij haar zinnen op gezet had dat ze van mij niet mocht.
Maar we eindigden de dag met een potje Amerikaans jokeren (een kaartspel) dat zij van me won, overigens zonder veel hulp van mij. Dat doet me goed.

Ik ben net als zij, "challenging". Ik ben impulsief, bazig, snel ontevreden, ik mopper graag op dingen die ik echt niet kan veranderen. Ik pleeg graag verzet. Innerlijk verzet. Meestal voel ik me niet vrij genoeg om openlijk verzet te plegen. Dan mok ik stilletjes.
Maar ik ben ook net als zij creatief, intelligent (oehoe dat ik dat durf te schrijven betekent dat ik mijn valse bescheidenheid even laat liggen) en krachtig.

Ik hoop voor ons beiden dat we leren om krachtig te zijn op die plekken en momenten in ons leven waar we dat kunnen gebruiken en dat we leren het verzet op te geven wanneer dat slimmer is.

Ik geloof dat ik al bezig ben. En misschien daardoor zij ook

Zo van die dingen

Het is weekend. Mijn hoofd tolt van een dagje school, een potje kaart en twee wijntjes na lange tijd geheelonthouding.

En ik denk...hoe geef ik handen en voeten aan mijn passie?
En durf ik mijn passie wel in de ogen te kijken?

Jaja, dat zijn zo van die dingen.
Op een vrijdagavond.

Klupje

Vandaag kwamen 5 kinderen ( mijn eigen dochter =6) bij mij schilderen.
We hebben eerst samen een kindermeditatie gedaan, een soort geleide droom. Vervolgens hebben ze in het gras zitten schilderen.
Ik vond het spannend. Het leek me heel leuk om te doen en hoewel ik gewend ben met grote groepen kinderen te werken, was het een echt experiment.
Wat als ze het niet leuk vinden? Oh, ze giechelen tijdens de meditatie. Zullen ze zich vervelen? Overal verf, ook op hun mooie kleren.
Ik weet niet wat ze ervan vonden. Zoiets zeggen kinderen niet. Ze doen gewoon.
Ik heb wel gezien hoe ze toch langzamerhand wat ontspanden tijdens de meditatie. En dat ze daarna lekker in het gras zaten met kartonnetjes, penselen en verf. En dat er 6 heel eigen schilderijtjes uit kwamen. En dat ze zich lieten inspireren door mij, maar vooral ook door elkaar.
Ik denk dat ze het fijn hebben gehad.