Inspiratiekaravaan deel 2

Ik heb dagen weinig contact met mijn familie gehad. Geen behoefte aan gehad. Er gebeurt hier zoveel in La Classe. Mooie gesprekken, doorbrekende activiteiten, fijn samen eten, wandelen, kijkjes in elkaars ziel nemen, positie bepalen.
En ik? Ik heb getekend. Processen gevangen in kleine tekeningetjes. Groei van mensen in kaart gebracht. Zoiets.
En nu ineens verlang ik zo naar mijn familie. Ik zie een foto van mijn jongste dochter aan de fles en voel het gemis aan mijn lijf.
Afgelopen jaar was een jaar van nieuwe ontdekkingen. Ik heb ontdekt dat ik het tekenen en schilderen nodig heb in mijn leven. Dat het niet genoeg is voor mij om mama en werknemer te zijn. Ik wil creeren.
Deze week heeft mijn droom om een van tekenen mijn werk te maken een start gemaakt. Prachtig. Bang. Spannend. Stoer. Risico.
En nu ik me daarin neergezet heb hier, komt de ruimte weer voor mijn liefjes thuis. Want ook dat ben ik. Ik ben dat allebei: moeder, lief, gezinsmens en aan de andere kant tekenaar, denker, de-kern-raker.
Ik dank alle ik12-medebelevers voor hun bijdrage deze week: tussen de soep en het hoofdgerecht, tussen het laatste wijtje en de eerste stap op de trap naar mijn bed, tussen de talentopstelling en het authentiek spreken, 's ochtends vroeg voor de yoga... En erna. Mooi!

Inspiratiekaravaan

Nog 1 nachtje slapen en dan ga ik op reis. Met de inspiratiekaravaan (http://www.bloeifactor.nl/berichten/inspiratie_karavaan_voor_onderwijzigers) naar La Classe in de Ardennen.

Ik ga met de Inspiratiekaravaan op reis naar de Ardennen en ik neem mee....

Ja, wat neem ik mee naar een plek met allerlei inspirerende, verderdenkende, weidsdromende mensen? Ik wordt verondersteld niet alleen inspiratie te komen halen, maar ook te brengen. Maar wat, hoe, wanneer?

Eerst bedacht ik dat ik iets moet kunnen. Vervolgens dacht ik dat ik iets moet weten. Iets meenemen misschien? Of iets voorbereiden? Iets laten? Rotte gewoonten, duistere kanten even parkeren halverwege de rit Gooi-Ardennen?

Ik neem niets mee. En ik neem alles mee.
En ik neem aan dat dat voor alle passagiers geldt.
We zullen niets tekort komen.

stralend

Wat een stralende dag. Sneeuw, kou, zon.
Ik heb de meiden op de slee naar de bakker getrokken om croissants te kopen. Heel idyllisch. De kleinste, net een jaar, bleef heel braaf voor haar zus zitten, die haar vasthield.
Rest van de dag was ook al zo ideaal zaterdagachtig. Soep koken, boodschappen doen, carnavalsliedjes downloaden, kinderen met Playmobil in de kamer. En aan het eind van de middag schaatsen en gluhwein...

Iemand had het laatst over een bucket-list, een lijst met things-to-do-before-you-die. Ik heb eigenlijk niet zo'n enorm interessante lijst. Zo'n dag als vandaag is precies goed. Mooie kinderen om me heen, beetje lummelen, fijn weer. En bovenal...niet teveel van mezelf eisen. Dat laatste is wat elke activiteit waarschijnlijk bucket-listwaardig maakt. Geen eisen, gewoon genieten van wat is.

nieuwe paden

Ik moest vandaag echt even uit de haaststand. Man paar dagen weg van huis voor werk, ik werk deze week drie dagen op school en daarnaast gebeuren er allemaal spannende dingen. Ik heb op de Cornelis Jetses (school waar ik werk) een muurtekening gemaakt, die onze visie verbeeldt. Ik heb van mijn kleine TussenTijdTekeningetjes, de kleine intuitieve plaatjes voor in je portemonnee die ik sinds Het reizend Boekfestival (zie blog juni) maak, een setje laten drukken. Zo mooi....daar ga ik allemaal mensen heel blij mee maken. En tot slot mag ik onderdeel gaan van uitmaken de Tussentijd (http://www.detussentijd.nu/158/nieuws/?id=28). O ja, ik vergeet mijn ministerschap nog (http://www.ministerievanverwondering.nl/).

Jaja, zegt ze stoer.

Ik leef al heel lang met allemaal dromen in mijn hoofd. Al jaren droom ik dat ik teken, schilder en zing en daar mijn brood mee verdien. En als ik dan wakker word, vertel ik mezelf dat het niet kan. Dat niemand zit te wachten op mij. Dat ik er geen geld mee kan verdienen. Dat ik na een tijdje geen inspiratie meer heb, dat de bron uitdroogt.

En nu heb ik besloten dat het me niet uitmaakt wat de stem in mijn hoofd zegt. Ik heb besloten dat zelfexpressie voor mij heel belangrijk is en dat ik lang genoeg gezwegen heb (tegen mezelf). Ik ben mezelf op de kaart aan het zetten, hoe eng ik dat ook vind. Het is allemaal pril en onderzoekend. Maar ik was het zat om te denken dat ik eerst helemaal op orde moet zijn en dan pas naar buiten mag treden. Ik ben Olga, Awesomes. Met mijn tekeningetjes raak ik de kern. Jouw kern.

Als je er klaar voor bent. Ik ben het wel

En nu toch even uit de haaststand. Haast is namelijk nergens goed voor.

Blauwe lucht

Heerlijk weer vandaag. Weinig van mee gekregen. Te veel nuttige dingen gedaan.
Wat ik wel heb gedaan is heerlijk koken. De lamsbout was onovertroffen.
Al zeg ik het zelf.

Morgen ga ik het weer weer eens meemaken. Dus naar buiten, rain or shine.

Poeh

Het zijn drukke heen-en-weer-weken. Lief en ik wisselen elkaar af thuis, terwijl de oma's en opa's ook nog van alles opvangen. De kinderen worden er inmiddels onrustig van en ik ben hondschagrijnig.
Ik heb behoefte aan open haard, lekker muziekje, lummelen in huis. Pas op de plaats. Maar het einde is nog niet in zicht.
Vanavond wel heerlijk pizza gegeten bij lieve vrienden.
Ik heb moeite te accepteren dat het soms nou eenmaal geregel en gehaast is. Dat dat na een tijd vanzelf weer over gaat. Dan heb ik echt iemand nodig die me daaraan herinnert. Ik zie dat zelf niet. De bomen in het bos zijn dan niet meer te zien.

Oja, over bomen gesproken. Dit weekend met het gezin maar weer eens het bos in. Takken zoeken. Bomen kijken. Blaadjes voelen. Even aarden in deze onaardse tijden.