The Artist

Binnenkort ga ik naar een Blogbal, wat dat ook moge wezen. Mijn zwager en vriend Bart http://www.elkeweek1verhaal.nl nodigde me uit.
En vervolgens begint mijn hoofd weer overuren te draaien:
Ben ik wel een blogger? Ik heb al een week nauwelijks iets gedaan. En hoeveel mensen lezen dit nou? En waarom zouden ze ook? Wat is de noodzaak? Ik lees zelf trouwens nooit blogs. Niet geinteresseerd. Geen zin in meningen.
En daarna pikt mijn hoofd een andere, verwante frequentie op:
Ik wil wel tekenen. En ik maak mooie dingen. Soms. Als ik me goed voel. Maar dan ben ik nog geen kunstenaar. Ik teken hele weken niet. En net ben ik begonnen aan een tekening en dat was helemaal niets...
Een zangeres ben ik weer wel. Ik zing altijd. Op de fiets, in de douche, als ik mijn kinderen naar bed breng, als ik kook. Maar ik zing nooit meer voor een publiek. Dus nee, een zangeres ben ik ook niet.

En zo heb ik mezelf weer helemaal klem gezet tussen Overtuigingen. Met een hele grote O! Echte waarheden, gecreeerd door mijn overactieve brein.

Zou ik dan toch misschien een echte filosoof.....?

The air is full of spices

Marrakech. Intens, luidruchtig, kleurrijk.

Vakantie

Zondag gaan we met zijn viertjes op vakantie. Naar Marrakech. Een weekje kleur, geur, lummelen.
Ik hoop dat ik ervan kan genieten, want ik moet nog even uit de haaststand komen.

Bewust zijn

Ik ben me vaak zeer bewust van hoe ik doe, denk, ben.

Dat lijkt interessant, maar ik wordt er zo moe van. Kon ik maar gewoon eens doen en niet telkens evalueren.

Misschien ben ik me juist helemaal niet bewust van mezelf.
Misschien zie ik mezelf in de achteruitkijkspiegel. Zie ik mezelf alsof ik naar een ander kijk. En is het dan nog in spiegelbeeld ook. Heel scheef bijvoorbeeld, andersom.

Ik ben vaak zeer bewust van hoe ik zou moeten doen, denken, zijn.

Dat is absoluut niet interessant. Dat is stomvervelend.

Heimwee

Ik ben een limburgse. In hart en nieren. Ik ben er trots op. Alleen woon ik niet in Limburg. En dat vind ik best.

Het zit me soms in de weg, dat limburgse. Vooral als ik gekweld word door een schuldgevoel. Of roddelzucht. Of als ik me afvraag 'wat de mensen wel zullen denken'. Dan vervloek ik mijn afkomst.

Maar niet met carnaval. Dan word ik naar het zuiden getrokken. Een onzichtbare hand strekt zich naar me uit en neemt me mee naar Maastricht.
Met carnaval ben ik limburgser dan limburgs. Ik praat platter dan plat. En ik geniet tot in de puntjes van al mijn lichaamsdelen van de bonte en chaotische mensenstorm.

Gisteren vond ik mezelf in een 'ouwe lommel' en een pruik ( met daaronder heel veel laagjes hele warme kleren) in de natte sneeuw op een lawaaiig plein. Mijn dochter zei nog 'mam, wat ik jammer vind met carnaval, is dat de muziek altijd door elkaar speelt'. En inderdaad, ook gisteren schalden uit de speakers van elke kar of groep een ander lied. Maar het kan me niet schelen. Het is net alsof op zo'n dag alles okee is. Zolang ik me daar maar mag begeven.

Het raakt me overigens elke keer weer dat, juist in de stad waar iedereen altijd bezig is met zijn uiterlijk, met zien & gezien worden, mensen zich drie dagen lang laten gaan. Rangen en standen bestaan niet meer. Iedereen praat met iedereen. Ik maak soms een dansje met een volslagen onbekende. Dat doe ik in mijn dagelijkse leven nooit.

Ik zou het wel willen. Een dansje met een onbekende. Zomaar op een doordeweekse dag. Bij de Hema.

Niets te zeggen

Vandaag voel ik me kwetsbaar. Ik weet niet waar het aan ligt. Ik probeer er een verklaring voor te vinden, maar daar loop ik spaak op.
Ik voel me klein, onbeduidend en opgesloten in mijn eigen geest & lichaam. Alsof ik afgestoten ben door het geheel. Alsof ik er niet meer bij hoor.
Vreemde gewaarwording.
Ik wil er van af. Ik wil weer lol. En zin in doen. En zin in verbinding.
Dat laatste doe ik wel enigszins, nu ik dit schrijf. En ik moet wel verbinding zoeken als ik mijn kinderen naar bed breng. Maar het komt van ver. En het voelt als stroop.

Boven hoor ik mijn jongste huilen. Zou zij hetzelfde hebben? Zouden baby's al melancholisch kunnen zijn? Het lukt me niet haar te troosten, net zo min als ik me laat troosten.

Uitzitten dan maar? Onderdompelen? Slapen? Misschien weet ik morgen wat het was.

Samen mooier dromen dan alleen

Dat was wat ik afgelopen week ervoer tijdens de Inspiratiekaravaan. Ik ben er voorlopig nog niet over uitgeblogd, vrees ik. Er is een hele wereld aan nieuwe mensen & hun mogelijkheden & onze gezamenlijke mogelijkheden opengegaan. Ik heb gezien wat ik kan, wie ik ben. Én ik heb ontdekt wat ik kan en wie ik ben met anderen.

Ik was altijd al dol op werkweken. Korte, explosieve en intense weken vol bruis en borrel. Ik kon in een korte tijd al mijn energie kwijt in een project. Samen tot iets nieuws komen...

Deze keer was het anders... Waar ik me vroeger vaak verloor in al die andere mensen, was ik deze week gewoon Olga. Ik heb me niet laten opzuigen door de interessantste van de deelnemers (iedereen was interessant) en ik heb me niet met veel poeha zitten bewijzen.

Ik kon simpelweg mijn ding doen. Ik ging veel vroeger naar bed dan de rest. Ik stond onmogelijk vroeg op om yoga te doen. Zo ben ik. Daar hou ik van. Het doet me goed.

Maar ik heb me verbonden vanuit mijn kern. Dat is de enige plek van waaruit verbinding mogelijk is. En terwijl ik huiverig ben voor groots zijn, voor mezelf echt in de wereld zetten, ik heb er nu zin in. Het borrelt en bruist in mij.

Maar nu nog even niet. Ik hoef niet te rennen alsof mijn leven er van af hangt. Mijn verlangen om te doen, te tekenen, te creeren pakt me vanzelf bij de hand deze week. Dat weet ik. En tot die tijd maken alle ontmoetingen en belevenissen een plekje om zich fijn in mij te nestelen.

Samen droom je mooier dan alleen. En zonder 1 van ons was het een andere droom geweest.