Donker rondje vesting

Vanavond fietsten we een rondje vesting in het donker, mijn 2 mooie dochters en ik. De oudste had van de Goedheiligman een prachtig fietsrekje en een wiel-lichtje gekregen en die komen het beste tot hun recht in het donker. De jongste wilde ook graag mee.
Er is iets met buiten zijn op herfstavonden. Als het donker is, beetje vochtig, beetje wind. Kale takken die scherp afsteken tegen de donkerblauwe lucht. De lichten in de huizen aan. De kerktoren verlicht. Wat vliegtuigen in de lucht (die mijn jongste graag wil gebruiken om haar overleden opa op te halen).
De maan die af en toe van achter de wolken tevoorschijn piepte. "Hallo mevrouw Maan! Ben je er weer?"
En terwijl de jongste en ik samen voorop gingen, zij in het stoeltje aan mijn stuur, bleef de oudste achter ons hangen. Ze zong liedjes. Zelfgemaakte liedjes. Over deze stille, donkere, enge, mooie nacht in de Vesting.

Naarden Vesting blijft magisch en 's avonds laat als alle toeristen, hondenuitlaters en hardlopers de wallen verlaten hebben en je geen hand voor ogen ziet, helemaal.
Wat zijn we toch bevoorrecht om hier te wonen. Wat ben ik toch bevoorrecht met zulke dochters.

Oud zeer

Ik kom net uit de bioscoop. Mijn lief en ik zouden naar "Greetings from Tim Buckley" gaan, een film die overigens vooral over diens zoon Jeff gaat. Mijn held Jeff Buckley.
Maar de oppas was ziek en dus ging ik alleen.

En nu zit ik thuis en luister voor de eerste keer in misschien wel 3 jaar tijd naar Jeff. Toen ik zijn cd Grace voor het eerst hoorde was ik 21 en studeerde. Het was een duistere tijd voor me. De wereld waarin ik leefde was een achtbaan. Ik deed een studie die me niet paste. Ik deed de dingen in een soort roes. In mijn herinnering zie ik alleen maar nacht & donkerte. Uitvergroot na al die jaren.

Toen ontmoette ik M, mijn eerste grote liefde. Een veel te jonge Amerikaan. Een expressieve en verlegen prachtige Joodse jongen. "He sucked me in and pulled me under...." (Jeff Buckley)
En zo was het.

De dag na onze eerste voorzichtige kus zag ik Jeff Buckley in Nighttown in Rotterdam. Het was magisch. Die avond hing er een sfeer die niet te beschrijven is. En nooit daarna heb ik zo'n intens optreden meer meegemaakt. Mijn herinneringen spelen weer op en vertellen me dat de lucht vol goud hing, zwaar en zwoel. De zaal was leeg. En alleen ik stond vooraan het podium en dronk Buckley's woorden en klanken alsof ze me voorgoed zouden verlossen van alles.

Maar goed.
De liefde was mooi en intens, maar verbleekte weer door de afstand tussen ons in en we namen afscheid. En zo blijft "Grace" voor altijd verbonden met zielepijn, hartezeer, voorbije tijden, misgelopen kansen. En, ook al ben ik nog zo gelukkig, als ik de cd op zet.....


Luisteren kan:
http://www.vpro.nl/3voor12/nieuws/classic/3voor12-classic--Jeff-Buckley.html

Even niet zo geinspireerd

Herhaling

Ik zie dat ik in herhaling val. Mijn vorige post was dezelfde pot nat als die van 2x terug.

En toch laat ik em staan. Sommige inzichten kan ik mezelf niet vaak genoeg weer laten in zien.

Bloeien

Ik was altijd zo jaloers op mensen, die hun levenspad gevonden hebben. Mensen die vol inspiratie in hun werk staan. Ik wilde wat zij hebben: plezier in wat ze doen.
Bij mij is alles altijd zo zwaar. Voordat er een lichtpuntje komt, moet ik eerst door de modder.

"Some people need drama in their lives", zei een yogi tegen me. En knipoogde.
Ja, dat ben ik. Dol op drama. Dol op tobben over hoe het anders zou moeten en innerlijk verzet tegen alles om me heen. "Alles moet anders!", denk ik.
En niet lang daarna: "het komt nooit meer goed!"

Maar langzamerhand ontdek ik dat ik de ruimte, die ik zoek voor mezelf, mezelf vaak ontneem door deze gedachten serieus te nemen. Hoe cliché zeg, letterlijk blokkerende gedachten. En het klinkt simpel: als je dat eenmaal doorhebt, laat je je nooit meer in de luren leggen.

Ha!
En dat is dus niet zo. Want ze komen op nieuw en opnieuw en opnieuw.

Ben ik helemaal trots en vervuld, omdat ik een geweldige workshop heb ontwikkeld en uitgevoerd....sluipt er weer 1 binnen: "maar hierna gaat het mis". Of: " die mensen deden wel of ze het leuk vonden, maar mensen zijn nooit helemaal eerlijk."

Laatst zei iemand tegen mij, dat het tijd wordt dat ik mijn pauweveren laat zien, dat ik mijn grootsheid accepteer.

"Maar ik ben heel normaal..."

Dus ik oefen mezelf in mezelf laten zien, zonder vrees, met die nare gedachten in mijn hoofd. Ik zeg stilletjes "bedankt voor die gedachten" en doe wat ik doe.

En, al blijft de weerstand tegen mezelf, het leven wordt echt leuker.

Volledig

Afgelopen zaterdag vierde ik mijn 40e verjaardag met een aantal prachtige vrouwen uit mijn leven. Allemaal vrouwen uit verschillende fases in mijn leven: mijn moeder (die was er mijn hele leven al bij), mijn zus, mijn schoonmoeder, jeugdvriendinnen, ex-collega's, collega's, vriendinnen die ook nog de moeder zijn van vrienden van mijn kind...

Eén van hen had heerlijk Surinaams gekookt voor ons. De tafel was mooi gedekt. En ik had een speech voorbereid. Want eigenlijk wilde ik vooral ook deze vrouwen eer betonen. Ik wilde ze graag erkennen voor wat ze voor mij betekenen.
En ik dacht nog....als dit maar niet te theatraal voor ze is, als ze me maar niet raar vinden. Maar onderdeel van mijn speech was juist dat ik me niet meer zoveel wil aantrekken van 'hoe het hoort'. Ik doe dingen de Olga-way.

Het was geweldig. Ik heb genoten. Mijn vriendinnen die elkaar leerden kennen. Samen lachten, serieuze gesprekken voerden, mij uitlachten om gekke dingen die ze met me meegemaakt hadden. Heerlijk.

Maar het allermooiste was het compliment van mijn moeder. 'Zo ken ik je helemaal niet!' En ze zei het vol trots. Nu, na bijna een week, gloei ik er nog van na.

moeiteloos

Als ik de goede dingen doe, gaan ze moeiteloos. Maar dan moet ik wel eerst door een heleboel weerstand heen, taaie stroop die me op mijn plek houdt. Dagenlang, wat zeg ik...wekenlang maak ik me druk over wat ik bedenk (een bijeenkomst, een workshop, een yogales, een feestje) en zie voor mijn geestesoog alles wat mis kan gaan, gebeuren. Of ik bedenk welke personen er allemaal niet van gecharmeerd gaan zijn. En die weet ik altijd wel te vinden.
De vraag is, moet ik me bezighouden met diegenen die het niet interesseert?

Wat wil ik? Ik weet eigenlijk wel wat ik wil. Ik wil inspireren, prikkelen, verbinden, mensen tot denken aanzetten, omvergooien.
Maar dat klinkt zo niet-serieus. En zo simpel kan het toch niet zijn? Zo moeiteloos?

Ik denk dat die weerstand vooral van mezelf komt. Die stroop smeer ik zelf elke keer weer zelf op mijn pad. En het verslapt me. Zouden er stroopwekkers bestaan? Alarmbellen tegen doemdenken?
Of ervaar ik soms heimelijk genoegen in het elke keer weer verbaasd zijn hoe moeiteloos het was. Is het uit de stroop komen lekker?
"Some people need drama in their lives", zei mijn wijze Kinderyoga-leermeester ooit. Ik ben bang dat ik 1 van die mensen ben.

De vraag is, ben ik bereid het drama op te geven?