Overgave

 Het lukt me steeds beter...

...om te leven in vertrouwen

...om los te laten dat ik de dingen naar mijn hand moet (of kan)zetten

...te weten dat het leven voor me kan werken

...te zijn met dat wat er niet werkt

...niet hard te rennen

...om dat te doen wat mij energie en voldoening geeft

...niet te lang stil te staan bij dat wat dat niet geeft

...niet bezig te zijn met 'schuld' en 'schaamte'

...mijn waarheid te spreken

...de waarheid van een ander te accepteren

...me niet anders te voelen

...me gewoon Olga te voelen

...mijn eigen fouten te zien

...aan me te laten bijdragen

...JA! te zeggen tegen dat wat ik niet ken

...NEE! te zeggen omdat ik er nu 'ff geen zin an heb'

...liefde te voelen stromen in al mijn vezels (en daar dan een liedje over te schrijven)

...te luisteren

...af en toe mijn bek te houden

...in iets totaal nieuws te stappen

...te weten dat ik niet alles hoef te weten

...dat het leven soms wat slomer mag

...dat ik het tempo soms wat opvoer

...niet te rennen, streven, pushen, duwen, trekken

Het lukt me steeds beter Olga te zijn

Alleen samen

Zondagavond, na een dag vol gezelligheid met onze beider moeders, kondigde mijn lief aan een rondje (Naarden) vesting te gaan lopen. Ik zei dat ik wel mee wilde. "Maar ik ga wel een podcast luisteren". Prima. Dat wilde ik ook wel. Onze jongste dochter wilde ook mee. En zo gingen we gedrieën op weg, elk met ons eigen verhaal in de oren.

In eerste instantie leek het gek. Dan loop je daar met zijn drietjes en ieder zit op zijn eigen spoor. Van buitenaf zag het er vast vreemd uit. Dan weer liep de 1 voorop, hard lachend om een snedige opmerking in de podcast. Dan weer liepen we met zijn allen hand in hand, stil genietend.

Arthur liep met verhalen over renaissance-kunst, ik met verhalen over liedjes en Ella met het Leven van een Loser (een boek dat ze al zeker 6x heeft gehoord én gelezen). 

Het was een magische wandeling. Het was zo samen! En toch ook weer zo heerlijk op mezelf.  

En terwijl ik luisterde keek ik mijn ogen uit. De zon op mijn dochter's haar, de manier waarop ze hand in hand met haar papa liep... Er werd niets gezegd, maar onze blikken raakten elkaar veelvuldig. 

Van buitenaf zag het er vast vreemd uit. Maar van buitenaf vind ik ook altijd van alles van iedereen.

What is success?

Ik ben altijd goed in twijfelen.

Ik blog twijfels.

Ik teken twijfels. 

Ik zing twijfels.

En mijn luisteraars en lezers en kijkers vinden dat fijn.

Geen perfectie.

Geen KIJK HOE GEWELDIG IK NOU BEN!!

Dat is herkenbaar. 

Het is fijn om te weten dat je niet de enige bent die soms twijfelt.

Maar nu heb ik op 13 maart een geweldige ervaring achter de rug en die heb ik van tevoren uitgebreid  

aangekondigd. Facebook, LinkedIn, Instagram...de hele ratsmodee.

Maar ik heb er daarna bijna geen woord meer over gerept op social media. 

En hoe langer het geleden is, hoe stiller ik word.

En eigenlijk zou ik het liefst ook groots uitschreeuwen wat een succes het was!

Waarom doe je dat dan niet Olga?

Tja, waarom niet...

Ik heb een ding met succes. Ik vind het lastig om mezelf succesvol te noemen. Want dat is onbescheiden. En ik ben opgevoed met bescheidenheid. Doe vooral niet te gek, de mensen zouden er iets van kunnen denken.

Maar goed, Olga on stage was al erg onbescheiden. Dat was al een stap. En de volgende stap is mezelf nog meer neerzetten. De voorstelling 'verkopen; aan theaters. Liedjes gaan opnemen en op Apple Music en Spotify zetten.

Wat houdt me tegen? Niet die zaal vol enthousiaste en ontroerde mensen. Die willen waarschijnlijk meer. Alleen ik houd me tegen. 

"Now what, what, (i dont know, can you tell me what)

What is success?

Is it do your own thing?

Or to join the rest

And if you truly believe it,

And try over and over again

Living in hopes

That someday you'll be in with the winners

Oooh, tell me what it is

Sweet success

Oooh, tell me what it is

Sweet success"

Bonnie Raitt (geschreven door Allen Toussaint)

Nee, ik houd mezelf niet meer tegen. 

Ik ga een maand later nog steeds genieten van dit succes.

Ik ga nu een post-voorstelling foto posten.

En roepen hoe trots ik ben.

En dat ik bezig ben.

Met nieuwe plannen. 

Meer Olga on stage (al denk ik erover om het heel onbescheiden De Grote Olga Show te noemen)

Er is nu geen stoppen meer aan.

Staan voor mezelf!

"Prachtig Prachtig!" 

***

" Wat een stem, wat een lef en wat een prachtige liedjes"

***

"Je ging direct van hart tot hart" 

*** 

"Olga, ik was echt zwaar onder de indruk"

***

"Zo mooi lief en klein en daardoor groots"

***

"Je kwetsbaarheid was heel indrukwekkend en inspirerend"

***

Dit waren een paar reacties op Olga on stage...mijn eerste solo-voorstelling.

Een gezongen en verteld verhaal over de rode draad in mijn leven.

Over de levenslust en het onvermogen van een hoogsensitief meisje.

Jeetje, ik ben er nog stil van. 

Wat een geweldige ervaring was dit!

Een zaal vol aandachtige mensen, die luisterden naar mijn 

erg persoonlijke en erg kwetsbare verhaal.

Ook een verhaal van kracht.

Het was een succes! 

Ik heb nog nooit zoveel enthousiaste reacties gehad op mijn werk.

Er zaten mensen te huilen.

Er werd gelachen.

Naderhand werd ik overladen met complimenten, mails, appjes.

En boven alles: wat was het heerlijk om dit te doen!

Wat heb ik zelf ook intens genoten.

Tot in mijn tenen.

Van het vertellen.

Van het zingen.

Van de samenzang met Marcel, de geweldige muzikant die me bijstond op elke stap van de weg.

En wat ik had gehoopt, is gelukt: dat het herkenbaar is en raakt. 

Het mocht hélemaal over mij gaan en tòch was het ook echt herkenbaar voor anderen.

Stiekem was ik nog een beetje bang dat het teveel drama zou zijn.

Dat de mensen na afloop zouden zeggen: "meid, ik ken nog een goede psychiater..."

Maar dat gebeurde niet.

En nu? 

De theaters in!

Dit wil ik echt vaker!

En de boodschap is er één van licht.

Als we allemaal eerlijk gaan zijn over onszelf, wat wordt het leven dan licht. 

Dan zijn we niet meer bang voor onze schaduw.

Die hoort er namelijk ook bij. 

Ik ben in het licht gaan staan.

Ik heb alles op tafel gelegd.

En er volle verantwoordelijkheid voor genomen.

Ik ben ongelofelijk trots op mezelf.

Oud & nieuw

Waarom zijn te gekke muzikanten vaak jong en fris en nieuw? Of oud & al jaren bezig?
Ik wil nú een carrière in de muziek starten. Ik ben 48. En vrouw.

Mijn dochter zei: “mam, je móet meedoen met the Voice!”
Ik antwoordde nuchter: “en dan draaien de coaches enthousiast om en na een ongemakkelijke pauze zeggen ze zichtbaar teleurgesteld….: ”We dachten dat je jonger was” !” Ik zie het filmpje al helemaal voor me.

Maar goed, we weten allemaal hoe het afliep met the Voice. En er is me dus iets bespaard gebleven. Hoewel, ìk had vast geen last gehad van seksistische opmerkingen of piemelplaatjes (wat ik een beter woord vind, want minder glamourous dan dickpics). Simpelweg omdat ik niet jong en onschuldig ben. Maar belegen en door de wol geverfd.

Maar goed, even terug naar de essentie: starten met muziek als je al wat ouder bent. Dat wil ik! Al voel ik me niet oud. Mijn stem is beter dan ooit. De liedjes die ik zing worden gedragen door een lijf en ziel met een berg ervaringen. En een lading liefde die zich niet meer laat stoppen door vriendjes of break-ups. Ik heb wel zat drama achter de rug. Dus uit dat vaatje kan ik best nog tappen 😁

Ik sta op 13 maart voor het eerst in mijn leven helemaal alleen op een podium. Met míjn liedjes, uit míjn hart. Open en bloot. Ik leg mijn ziel op tafel voor je. Dat is best spannend. In mijn hoofd mort een klein stemmetje (dat na veel soul-searching steeds dunner wordt overigens) dat ik niet moet denken dat mensen geïnteresseerd zijn in mijn kleinzieligheden. Maar ik weet al een tijdje dat ik dit moet doen. Dat ik er iets mee wil vertellen dat groter is dan ik alleen. Deze voorstelling gaat helemaal over mij en tegelijkertijd ook niet. Het gaat over mens-zijn. Over durven doorbreken. Over zelfliefde. Over angst en pijn en vreugde. Emoties die de meeste mensen niet vreemd zijn. Leven.

En dat leven is de moeite waard vanaf de eerste ademteug tot de laatste zucht.

Dus. Ladies, al ben je 65. Als je wil zingen en vindt dat je wat te vertellen hebt, go for it! Of schrijf een boek, teken, schilder, dans! Is het niet ook tijd om te laten horen dat het leven van een vrouw echt niet ophoudt met het baren en grootbrengen van kinderen? En dat je op je 65e nog van carriere mag switchen. Gewoon omdat je daar zin in hebt? Het leven begint nu, elke dag opnieuw kun  je kiezen voor nu! Nu doen waar jij blij van wordt.

Dit geldt overigens ook voor mannen, hè? Je blijft betekenisvol tot de laatste snik!

Deel dit als je denkt: “hell yes!”
En kom maar op 13 maart naar mijn debuut als solo-muzikant 😜
Ik wil niks liever dan zingen voor een zaal vol leuke mensen!

Drama-queen

Gevoel voor drama, ik heb het altijd gehad. Als kind noemde mijn moeder me Jantje-huilt-Jantje-lacht. 

Ik kon van een woede-aanval overgaan in diep verdriet. En een half uur later was de lucht geklaard en was ik gelukkig als nooit tevoren. Diepe emoties zijn mij niet vreemd. Ik ben er ook altijd naar op zoek in anderen. En als ik zing, roep ik het op. Of dat hoop ik dan.

Emoties...ze zijn ongemakkelijk. Voor mezelf, maar ook voor anderen. Met emoties van anderen heb ik totaal geen moeite, tenzij ze mij daarmee in de weg zitten. Hoe vaak heb ik niet gedacht bij een woede-aanval van mijn kinderen: 'nu moet je stoppen!'

Maar iemand vertellen dat hij moet stoppen met voelen, is als de kraan openzetten wanneer er een overstroming is. 

Die emotionele rijkdom (zo kan ik het ook zien) hield niet op na mijn jeugd. Zo was mijn leven het afgelopen decennium een rollercoaster van gevoelens. Met een mislukte carrière in het welzijnswerk (maar wilde ik dat wel echt...of dacht ik dat het een volwassen baan was?), een bijna-breakup met mijn partner en jaren van zoeken naar elkaar (ik geloof niet in scheiden), een dikke vette burn out en echt voelen wat ik níet meer wilde (maar wat dan wel?) en vervolgens iets heel graag willen, maar er geen geld mee verdienen. Het brood moest toch op de plank. 

Het was een periode van diepe zelfreflectie, zelfbeschuldiging, heldere momenten, vele liedjes (van anderen en mezelf), nog meer tranen, grote angst, diepe zelfliefde en stiekeme twijfel. Alles kwam voorbij. Komt nog steeds voorbij, al wordt het zachter. Ik word steeds meer wie ik ben (maar wat een cliché).

Genoeg drama dus om een theatervoorstelling mee te vullen. En dat gaat dit jaar dus ook gebeuren. Op 13 maart. Hoewel theater, een concert. Een dramatisch concert. 

Een paar weken geleden dacht ik nog dat ik teveel dramatische liedjes had. Ik vroeg me af of dit nou mijn missie was: mensen inspireren met mijn eigen drama. Nee!!!! Het moet inspirerender!!!! Uplifting!! Zacht!!! Liefdevol!!! Anders loopt straks iedereen gedeprimeerd de voorstelling uit. 

Maar nee, dit is zoals het is. Het mooie van liedjes is dat ze me helpen voelen, doorvoelen. Ze dringen door tot in de cellen van mijn hele lichaam. 

Ze halen verborgen woede naar boven: F*ck you, I won't do what you tell me! - Race against the machine

Of verliefdheid: Lovin' you - Minnie Riperton

Laten me mijn lichaam tot in al mijn kleinste spiertjes bewegen: Move on up - Curtis Mayfield

Stuiteren & lachen: Baggy Trousers - Madness

Onverwoestbaar huilen: Whispers - Fairground Attraction 

En voor de zachtheid en weer terugkomen bij die ene plek van liefde en zachtheid in mezelf is er altijd wel een mooie mantra, zoals Gobinday Mukanday - Sada Sat Kaur

En ik hou van ze allemaal! Ik moet er niet aan denken dat ik alleen nog maar naar mantra's zou luisteren. 

Ik hou van gevoelens. Kom maar op! Ik ben en blijf toch een echte drama-queen. Tijd dat ik dat maar gewoon accepteer ;-)

En jij?? Welk plaatje zet jij vandaag op?

Verrot

Verrotting is het uiteenvallen van dode organismen of dood organisch materiaal. Verrotting is biologische afbraak in het beginstadium, direct na de dood (dieren, mensen) of het afsterven (bladeren). (Het resultaat van) verrotting is zintuiglijk waarneembaar, visueel en/of met het reukorgaan.

Ik heb een nieuwe bijna-dagelijkse bezigheid. En dat is wandelen met mijn hoofd naar beneden gebogen. Waar ik voorheen vooral de lucht, de bomen, de schoonheid om me heen bewonderde, ben ik nu in de ban van de schoonheid van rottende bladeren op de grond. Een paar weken gelden waren het nog net van de boom gedwarrelde prachtig gekleurde blaadjes. Maar inmiddels zijn ze natgeregend, in het asfalt gelopen en half vergaan. En nu komt het....ze zijn nog steeds prachtig! Sterker nog, ze vormen mooie kleurige patroontjes op de stoeptegels, het asfalt. Mijn ogen worden er telkens weer naartoe getrokken. 

En het laat me mijmeren over schoonheid die we soms niet zien. Simpelweg omdat we met zijn allen hebben besloten dat het geen schoonheid is. Een bloeiende bloem bewonderen we. Een verwelkte bloem gooien we weg. 

En nu heb ik sowieso een melancholische aard. Ik hou ook van droevige liedjes, begrafenissen, zielige films. Ik hou van huilen. Niet de hele tijd hoor, maar toch.....

Gek genoeg gaat het er in mijn eigen leven helemaal niet zo rot aan toe. Ik ben heerlijk muziek aan het maken, veel wandelen (met het hoofd naar die blaadjes op de grond dus).

Maar die blaadjes, zoals op deze foto's, die zijn er over een paar weken dus niet meer. Dan zijn ze echt vergaan, weggespoeld en dienen ze als voer voor de aarde. En zo gaat het met alles. Ook met de leuke dingen die ik doe. Alles gaat voorbij. Ik kan er maar beter goed van genieten, ook als het bijna voorbij is.
Met al mijn zintuigen. Wetende dat als het een voorbij is, het een voedingsbodem zal zijn voor iets nieuws.

Zo heeft alles in mijn leven tot nu toe geleid tot de keuze om een solo-liedjesvoorstelling te gaan maken en performen. Alle mooie gebeurtenissen, maar ook alle akelige, verdrietige en rotte dingen. Alles draagt bij. 

Ik vraag me af waarom ik dit zo graag wil delen.....

...We leven in een tijd waarin er van alles mis is. Covid-19, niet vrij kunnen leven vanwege regels rondom het virus. Een demissionaire regering die straks (na maandenlang niet kunnen overeenkomen) toch waarschijnlijk weer gaat regeren. Oorlog. Vluchtelingencrises. Enorm hoge energie-rekeningen.... En misschien heb jij nog persoonlijke problemen. Zit je in een echtscheiding. Of is je vader net overleden.

Maar ik wil zo graag dat je weet: ook dit gaat voorbij. En neem je tijd om te rouwen, om te balen, om het gemis te voelen. Om een lekker potje te janken. Want wanneer je dat aangaat, maak je ruimte voor meer licht. Want het is er wel. Maar we zien het pas als we er doorheen gaan. Er is niks op te lossen. Niks te fixen. Alleen te voelen. Te durven voelen. En dan weer terecht komen in het licht. Bij kansen en mogelijkheden. Dan dienen ze zich vanzelf weer aan. Heb vertrouwen. 💚

 

Controle loslaten

Oh, wat een spannende tijden!
Wat wilde ik me graag verstoppen de laatste paar weken,
Niet alleen in mijn buitenwereld rommelt het.
Ook van binnen gebeurt er van alles. 

Mensen vinden mij vaak dapper. Of avontuurlijk.
Omdat ik liedjes durf te zingen op Facebook.
Omdat ik ineens van baan verander.
Omdat ik 30 kaartjes verkocht heb voor een solo-voorstelling die ik nog moet schrijven.

Maar eigenlijk ben ik vaak  een heel bangig typje.
En dat bangige kwam ik afgelopen tegen op allerlei plekken.
Over 1 van die plekken ga ik je nu vertellen. Ik kan je vertellen dat ik al deze gevoelens

tegen kwam bij het schrijven van liedjes, in contact met mijn man, mijn dochters. Ik kwam ze zelfs tegen in de supermarkt.)

Vorige keer schreef ik over mijn stap om weer juf te worden. 
En begrijp me goed, van die stap heb ik geen spijt.
Maar oef, wat kom ik veel oud zeer tegen elke keer als ik weer in de klas sta!

Kan ik het wel? Waarom luisteren ze niet? Waarom doen ze niet wat ik van ze vraag?
Ben ik wel een leuke juf? Moet ik het soms anders doen? Wie zegt dat ik dit kan? Dacht ik dat echt?
Heb ik de directie belazerd in mijn sollicitatie? Heb ik mezelf beter en slimmer voorgedaan dan ik echt ben? Kan ik dat waarmaken? Is dit de juiste plek? Als het zo pittig is, wil het universum mij vertellen dat ik het niet had moeten doen? 

Ik heb al heel wat nachten wakker gelegen met deze vragen zwermend door mijn hele lijf. Het schooljaar is nog maar net begonnen! En ik wil alleen maar weg! Onder een dekentje! Door de grond zakken! Ik voel schaamte en schuld en allerlei andere nare gevoelens van tekort schieten en niet voldoen aan wat ik denk dat er van mij verwacht wordt.

Tijdens die wakkere uren ben ik hulp gaan vragen. Ik ben hulp gaan vragen aan mijn hogere zelf, dat stukje in mij dat weet wat het doet. Het stukje Olga dat een missie heeft. Het stukje Olga dat wil leven, groeien, ervaren, bijdragen. Het stukje Olga dat zich niet in de luren laat leggen door het ego. Dat ego dat me veiligheid wil geven, maar ik wilde juist nieuwe dingen ontdekken. En dat is hoe dan ook spannend en niet per sé veilig. Het is onbekend. Dus ik heb er geen controle over. 

Het enige wat er op zat, was ruimte te maken voor deze onzekere gevoelens. 
Dus mijn hogere zelf sprak mezelf toe: 

Voel maar.
Waar zit dat dan?
Op welke plek in je lijf is het precies waarneembaar?
Welke oude ervaring wordt hier getriggerd?
Waar ben je bang voor?
Wat heb je nodig?
En vooral: hoe kun jij, Olga er voor jezelf zijn op momenten dat je het spannend vindt?

En zo kon ik voelen dat een ervaringen met een groep 7 mij heel erg in de weg stond. Ik vond groep 7 niet leuk. En dat spiegelde de klas mij. En zo ben ik daar met een startende burn-out weggegaan. Ik was zo mijn best aan het doen om het goed te doen. 
Ik voelde mijn angst om door de mand te vallen.
Ik voelde eenzaamheid.
Ik voelde mijn anders-zijn.
Ik ging mediteren (midden in de nacht).
Ik vergaf mezelf voor de strengheid waaraan ik mezelf soms onderwerp.
Ik begon met zachtjes mantra's te zingen, wanneer ik me niet prettig of onzeker voelde (wat mijn leerlingen heel interessant vonden).
Ik begon met mijn Awesomes Kids-kaartjes in te zetten voor mezelf.
Ik ging leuke dingen doen in de avond, ook al was ik moe en verdrietig.
Ik ging meekijken met mijn duo-partner in de klas. Ik zag wat ik van haar kan leren.

En ik zag vooral ook waar ik mezelf meer mag inbrengen. Want als hoogsensitieve vrouw ben ik uitermate getraind om altijd klaar te (willen) staan voor anderen. Ik scan mijn omgeving als een radar en wil dat alles goed en veilig is. Ik sta continu aan. Voor anderen. Niet dat anderen dat van mij willen, hè?
Het is iets wat ik geleerd heb. Het heeft me veiligheid gegeven. Maar het is niet langer nodig.

En ik stelde ik me voor:
Wat als mijn hele omgeving een puinhoop is? Als niemand blij is? Als er niemand naar mij luistert?
Wat als ik dan toch overeind blijf? Simpelweg, omdat ik blij ben met mezelf? 
Wat als ik loslaat dat ik controle heb over wat er om mij heen gebeurt?

Wat als ik vooral verantwoordelijkheid neem voor het kleine aandeel dat ik wíl hebben?
Wat als dat genoeg is?

Zo gezegd, zo gedaan. Angst voor tekort schieten mag er zijn. Ik laat me er niet door leiden.

Wat is er nu? Hier?
Wat kan ik nu doen?
Wie kan ik nu zijn?
Wat kan ik lsolaten?
En ik geef mezelf een warme knuffel.

Superpower

"Ik ga nooit meer het onderwijs in!"

Dit verbeten zinnetje heb ik mezelf de afgelopen 5 jaar  met enige regelmaat horen uitspreken.

NOOIT MEER!

OVER MY DEAD BODY!

Ik kan nogal stellig zijn. Ik ben van de grote ideeën. Van de grote mond. Van het precies weten wat ik níet wil. Een tough cookie soms, koppig. Ik heb graag gelijk. 
Maar ik ben ook een softie. En ik kan me vaak zo goed invoelen in een andere kant van een verhaal, dat ik niet lang blijf hangen in mijn gelijk. 
Zon ben ik vaak van A naar B gegaan, blijven hangen in een plek ertussenin, om vervolgens toch naar B te gaan, of weer terug...

Deze keer duurde mijn stelligheid best lang. Het onderwijs deugde niet, vond ik. Teveel hoofd, te weinig hart. Teveel doen, te weinig zijn. Teveel kijken naar wat er nog moet en te weinig naar wat er al wel is. En ik voelde me niet capabel om een verschil te maken. Want alles moest anders! 

Maar voor de zomer gebeurde er iets wonderbaarlijks. Ergens tapte ik in op een grotere energie. Een energie van doen waar je blij van wordt. In doen wat je spannend vindt en je nog geen idee hebt of dat ook gaat lukken. Mijn dierbare vriendin Marit coachte me in een avondje naar een totaal ander plaatje.

"Progress is impossible without change; and those who cannot change their minds cannot change anything" George Bernard Shaw. 

En ik zei mijn baan in de kinderopvang (waar ik overigens met heel veel plezier gewerkt heb) op, solliciteerde naar een baan in het onderwijs. En ik zette een datum vast in 2022, waarop ik dat (enigszins grillige) levensverhaal van mij eens op een podium ga brengen. In liedjes en verhalen. 

En dus...

... ben ik vanaf nu weer juf! Sinds deze week werk ik twee dagen per week als kleuter-leerkracht op een Amsterdamse school. Juf met ukelele. 

En potver, ik heb er zin in!
En potver, wat vind ik het spannend!
En potver, wat kan het mij schelen ook!
Het is een avontuur.
Ik start een nieuwe fase in mijn leven.
En het op weg zijn, geeft al zoveel vreugde.

Ik heb er zin in om weer de wijde wereld in te gaan, mijn vertrouwde omgeving uit, naar de stad. Lange tijd ben ik dichtbij gebleven, veilig, klein. Nu mag het weer grootser.

En dus...

...is er op zondag 13 maart 2022 een Olga on Stage (werktitel, die maak ik nog wat spannender), waar je bij kunt zijn! 

The ability to change your mind is a superpower

Waarover ga jij van mening veranderen vandaag?
Heb je hulp nodig?
Je mag me mailen.
Dan help ik je.
Of je komt op zondag 13 maart 2021 naar mijn voorstelling en je ontdekt waar jouw leven over mag gaan.

Woest

Sinds een paar weken trek ik elke dag een kaartje uit mijn eigen Awesomes Kids-setje of de Awesomes Inspiratiekaartjes. (Bijna) elke ochtend. En elke keer deel ik het kaartje en dat wat het in me wakker maakt op Instagram onder @awesomeskaartjes

Ik begon er mee om een aantal redenen. Ten eerste wilde ik weer eens een challenge aangaan. Gewoon elke dag een kleine actie. Dat helpt mij te gronden in een tijd waarin het leven wiebelig is. Leert me om iets fijns voor mezelf te doen, elke dag. Hoe klein het ook is. 

De tweede reden waarom ik ze deel, is omdat ik deze kaartjes graag verkoop. Ik weet hoe krachtig ze zijn, hoe ze mensen helpen openingen te creëren in oud zeer, pijnlijke ervaringen, dingen waar ze in vastlopen. Daar ben ik ongelofelijk trots op. Laatst kreeg ik een grote bestelling voor een organisatie die in Irak met getraumatiseerde mensen werkt. WauW! Mijn hart maakte een huppeltje. Dat is precies waarom ik ze gemaakt hebt, om te helen. En ik droomde er wel van dat ze de wereld over zouden reizen, maar echt werk heb ik daar nooit van gemaakt. Ik ben niet zo best in marketing. 

De derde reden is, dat ik wilde demonstreren hoe je met zulke kaartjes kunt werken. Dus ik deel niet alleen een foto, maar vertel er ook bij wat er gebeurt in mij. Wat maakt juist dit kaartje in mij wakker, waar raakt het aan? En om dit te illustreren, wil ik vertellen wat er afgelopen dagen gebeurde.....

Het laatste half jaar word ik regelmatig geplaagd door opkomende boosheid. Ik ben me steeds bewuster van de grote innerlijke woede die er af en toe onder mijn vriendelijk natuur ligt te woekeren. Boosheid is niet mooi, niet lief, niet meisjes-achtig, niet gezellig. Dus dat kun je maar beter niet laten zien. Dus onderdruk ik het gezellig, zoals zovelen... Maar de laatste tijd kan ik het niet meer ontkennen of negeren. Af en toe ben ik gewoon woest. Het overkomt me op de meest onverwachte momenten.

Iemand fietst op de verkeerde kant van het fietspad

Mijn dochter mag niet in het door haar gewenste groepje van een club

Er worden regels ingesteld op mijn werk, die ik onwerkbaar vind (en ook niet snap)

En hup....daar komt het opborrelen. Vanuit mijn bekken, recht naar boven richting mijn hart, dat ik vervolgens stevig op slot zet. Ik doe de deur dicht. En dan zie ik bewijs om me heen dat alles stom, slecht en achterlijk is. De wereld, COVID-19, mijn werk, zelfs in mijn gezin zie ik angst, boosheid, frustratie. Daar kan ik me maar beter voor hoeden. Hart op slot dus!

💥

...ah, maar wat had ik nou net tijdens een meditatie gevraagd aan mijn spirituele gids? Welke mantra zing ik al een hele week vol overgave? 

Oscail Ma Chroí..

oftwel Open mijn hart! 

Dat is wat ik wil, een open hart. Voor mezelf en alles en iedereen.... Dat is waar ik naar verlang! Dat is mijn zielsmissie: meewerken aan een wereld waarin we mogen voelen wat we voelen en we elkaar écht zien! Maar op dit moment wil ik mijn eigen gevoelens helemaal niet zien of voelen...

En dan ga ik zitten op mijn meditatie-plek op zolder voor mijn dagelijkse kaartjes-moment. En terwijl ik de kaartjes schudt, steken er twee boven het setje uit. Zodra ik ze zie, weet ik meteen wat ze willen vertellen.  

Het eerste kaartje laat me zien dat ik niet verbonden voel, ik heb het gevoel alsof ik er niet bij hoor, het leven niet snap.

Mensen die mij in de weg fietsen? Ben ik soms onzichtbaar? 

En waarom mag mijn meisje niet in dat groepje? Hoe moeilijk is dat?

En al die regels? Ben ik dan de enige die ziet dat het onzin is?

Een oud gevoel van niet gezien en begrepen worden, heeft zich van me meester gemaakt. Het gevoel dat ik als kind vaak had: dat ik anders denk, anders ben. Wat voelde ik me vaak alleen. Maar het is een oud gevoel. Het dient me niet meer. Het mag geheeld.

Ik heb iemand nodig die me even vasthoudt. Iemand die me begrijpt. En wie weet beter dan ik wat ik nu nodig heb? Ik mag aandacht aan mezelf geven, maar ook hulp vragen aan een goede vriendin of ze even naar me wil luisteren. En ik ga even liggen in bed. Want wat ben ik moe van al deze frustrerende gevoelens. 

Het is nu een dag later en de vriendin heb ik nog niet gesproken. Alleen al het appje sturen waarin ik om hulp vroeg en haar reactie dat ze 's avonds tijd voor me kon maken, was genoeg voor mij. Reaching out. Erkennen dat ik het niet alleen hoef te doen. Weten dat er altijd mensen zijn die mij een warm hart toedragen, als ik het even niet meer weet. 

En het mooiste is, dat ik na mijn dutje weer opgefrist opsta. De gevoelens van frustratie hebben plaats gemaakt voor compassie. Voor mezelf, maar ook voor mijn werkgever, die stomme regels bedenkt. 

En mijn hart...het staat weer open. 

Oscail ma Chroí

Ontteugelen

Ik hou van kinderen.
Ik hou van hun energie.
Ik hou van de manier waarop ze de wereld bezien en beleven.

Maar ik hou niet van de manier waarop ze beteugeld worden.
Ik hou niet van de manier waarop volwassenen denken kinderen over het leven te moeten leren.
Ik hou niet van de manier waarop we kinderen betuttelen en tegelijkertijd proberen te drillen om  succesvol, verantwoordelijk, beleefd, hardwerkend te worden.

Zien we dan niet dat ze dit allemaal al lang zijn?

Wanneer komt het moment dat we kinderen gaan erkennen als onze grootste leraren?

Ik zie scholen waar een geweldig aanbod is voor kinderen: yoga, projecten, beeldende vorming, muziek, sport.... Ze zijn helemaal ingericht op talentontwikkeling, op toekomstig succes. Lalala,wat bieden we kinderen toch veel! En na school sport, muziek, clubjes. Maar de kinderen raken overvoerd en tegen de tijd dat ze bij ons zijn, willen ze vooral zelf bepalen. Zijn ze murw gepland, gedoeld, gewerkt. 

Mijn kindertijd was een oase van rust vergeleken met wat ik nu om me heen zie. 

Hockey, tennis, pianoles, clubjes, activiteiten....Soms meerdere op 1 dag. 
En het lijkt normaal, omdat het is wat hun ouders ook doen.
Effe dit effe dat.
Veel gedoe. 
Veel doelen.
Succes.
Geluk nastreven.
Kansen pakken.

Maar wat als het leven in de tussentijd gebeurt?
Wat als het goud zit in die momenten dat je even niet oplet?
Wat als je het meeste leert van doelloos spel. 

Beetje lummelen.
Beetje klooien.
Beetje uit je neus vreten.

Ik worstel al mijn hele leven met dit dilemma.

Ik ben gek op een beetje klooien in de marge en daar komen meestal de beste resultaten uit.  In mij zit een flierefluiterige levensgenieter, die van de vogels in de tuin wil genieten. Die wandelt en mijmert en op fijne ideeen komt. 

En naast die flierefluiter zit een streber, een persoon die echt wat wil betekenen voor de wereld. Die grootse plannen heeft. Om de wereld te verbeteren. Om mensen te helpen. Om een geweldige stempel te zetten op het leven.

De streber wil erkenning, geld, doen, levens beïnvloeden.

De levensgenieter wil genieten, ervaren, zijn, ontroeren. 

Zelfs terwijl ik dit schrijf, poppen er nieuwe ambities, plannen, doelen & mogelijke successen op.
"Ik hou van schrijven....kan ik niet een column gaan schrijven voor een leuk blad?"

En ik kijk naar buiten en zie de natuur, die haar gang gaat. De struik die ik snoei en die daarna genadeloos weer haar eigen weg gaat. Omdat groei vanzelf gaat. Je kunt het slechts een beetje leiden. Maar niet te veel.
En als ik op mijn meditatie-plekje zit, mediteren is een groot woord, ben ik even stil. Voel mijn lichaam. Voel dat het wil dansen en dan dans ik even. Ik voelde levendigheid van al mijn cellen. En ik bedenk waar ik dankbaar voor ben. 

En ik vraag hulp.
Hulp aan het universum.

Nee, het universum voelt te groot. Ik vraag hulp aan mijn overleden oom. Mijn oom die altijd zo onvoorwaardelijk lief kon hebben. Hem vraag ik om me te helpen trouw te blijven aan mezelf. Om mezelf met mildheid en humor te blijven zien. Niet te serieus. Maar wel serieus genoeg. Om het af en toe niet te weten. En als ik het niet weet, het niet te forceren. Maar even laten sudderen. Als een goede stoofschotel. Zoervleisj. Dat wordt er echt lekkerder naarmate je het meer met rust laat.

En ik vraag Maria, de moeder van Jezus, om me te helpen in verbinding te blijven. Met mezelf en met de mensen die ik lief heb. En dat zijn er best veel. Om in liefde te zijn met hen. Maar zeker ook met mezelf. Opdat we allemaal tot ons recht komen. 

En dan vraag ik nog hulp van de natuurwezens. De onuitspreekbare en onzichtbare wezens en energieën die om ons heen zijn. En als ik het zo opschrijf, denk ik: "vaag!!".
Ja, lekker vaag! Maar heerlijk ook, te (innerlijk) weten dat ik niet alleen ben. Dat ik niet voor mezelf leef, maar voor een groter geheel. En ik vraag hen met te helpen om te leven in een stroom, met de seizoenen mee.Met respect voor het geheel. 

En Dan weer terug naar de kinderen waar ik mee begon. 

Ik wil zoooooo graag dat we kinderen helpen die ruimte voor zichzelf te voelen. De ruimte om geen enkele kant op geduwd te worden. Zelfs niet de kant van hun talent.Want iedereen heeft meerdere talenten, die je op allerlei manieren kunt ontwikkelen. 

Ik wil zoooooo graag dat al die prachtige mooie kinderen helemaal gewaardeerd worden om wie ze al zijn. Niet om de belofte voor de toekomst die ze in zich hebben.

Nee, nu! Nu meteen op dit moment zijn ze al prachtig. Met hun nukken, hun talenten, hun leuke en minder leuke kanten. De ruzies die ze niet mogen maken van ons. De sombere buien die ze niet mogen hebben. Hun huilbuien die we het liefste wegsussen.

We leven in een wereld van verdrukking. En als je denkt dat vooral mensen in arme landen verdrukt worden, dan heb je het goed mis. Kijk maar eens om je heen..,..
Nee, kijk eens naar jezelf. Verdruk jij jezelf niet ook? Loop je niet ook net iets te vaak ín de pas? Terwijl je het liefste zou wegrennen? Of huppelen in het bos?

Als je vandaag eens met een oneindig liefdevolle blik naar jezelf zou kijken, wat zou je dan doen? Of beter nog...hoe zou je dan zijn? 

Als we onszelf nou eens voor 100% accepteren....

....krijgen onze kinderen het dan niet ook gemakkelijker?

Het Regenboogteam

“Ik ben bang dat ik voor altijd bang ben” schreef mijn dochter van 9

op een blaadje. Na het opgeschreven te hebben, ging ze weer gewoon haar eigen gang. Het gevaar was voor even geweken. 

Toen ik ‘s avonds even naast haar in bed lag, zei ze dat ze buikpijn had. Naar. 

Buikpijn laat zien dat er onrust in haar leeft. 

Bij mij gaat die altijd in mijn nek zitten.

Ik nodigde haar uit om haar handen op haar buik te leggen. 

“Is er een kleur die jou daar kan helpen?”, vroeg ik. 

“Blauw, groen....”, zei ze aarzelend. 

“Turquoise?”, vroeg ik. 

“Nee, eigenlijk wil ik alle kleuren van de regenboog”.

En zo leidde ik haar in een bodyscan met behulp van de regenboogkleuren.

“Stel je voor dat al die kleuren vanuit jouw hand je buik instromen. Voel je dat?" 

Hier check ik altijd even.

Zo gingen we haar hele lichaam door. 

De regenboog kleurde haar hele lichaam en stroomde vervolgens ook rond haar lichaam. Als een beschermende cocon.

"Wie of wat zou nog meer kunnen helpen?”

Ze dacht even na en zei toen beslist: “Het regenboogteam”.

“Wie zijn dat dan?”, vroeg ik. 

Ze noemde alle fantasiedieren, knuffels & huisdieren (levend en overleden) op die voor haar belangrijk zijn. “Regenboogeenhoorn, regenboogkitty, regenboogbeer....” 

Het was best een groot team. 

“Wat een mooi team! Wat doen die dieren dan eigenlijk?”

“Ze maken regenboogspuug, die alle mensen beter maakt”, legde ze uit. 

“Gaaf! Dan ben jij de teamleider!”

Vanaf dat moment leidde zij met haar team een healings-actie. Ze verspreidden hun regenboogspuug-pareldruppeltjes over ons gezin, huis, straat, dorp, het buurdorp, Noord-Holland, Nederland, al onze vrienden en familie....steeds verder. Totdat de hele wereld geheeld was. 

🌈Wauw, wat was dat mooi! Heel ontspannen sliep ze in. En zonder dat ze het wist had ze haar verbeeldingskracht ook ingezet voor anderen. 

Ik voelde me ook zo fijn daarna. Verbeeldingskracht is echt magisch & helend.

Er wordt veel gemediteerd door volwassenen op dit moment. Mensen komen online samen om hun eigen energie goed te houden en vervolgens licht de wereld in te sturen. Wat een verbinding ontstaat er dankzij een akelig virus. 

Prachtig! 

Dichtbij huis kun je dit met je kind ook doen. Grijp de vragen en angsten van je kind aan om haar/hem te leren hoe de eigen fantasie te gebruiken voor ontspanning en kracht. 

En leer er zelf ook van. Want ruimte geven aan onze gevoelens, ze lokaliseren in ons lichaam en ze vervolgens helen, is zo'n beetje het beste wat je op dit moment kunt doen voor jezelf & de mensen om je heen. Uit het hoofd, in het lichaam!

Wil jij dit ook met je kind? Heb je er vragen over? Wil je dat ik even met je meedenk/voel? 

Stuur me een mailtje op regenboogteam@awesomes.nl 

Ik help je graag.