Dag 38 - 50 dagen Awesomes kaartjes

Geen blog. Geen kaartje. Alleen een foto.

Dag 37 - 50 dagen Awesomes kaartjes

Het is vastelaovend in Limburg. We, de meisjes en ik, hebben de tocht naar het zuiden weer gemaakt. Met carnavalsmuziek op de radio. Beetje suf, dat zijn we wel. We zitten er nog niet helemaal in. Bovendien zijn beide meiden ziek geweest deze week. 

Maar carnaval is een serieuze aangelegenheid. Verzaken heeft geen zin. Als ik in Naarden blijf, voel ik langzamerhand een diepe weemoed opkomen. Heimwee naar een streek waar mijn wortels liggen. En waar ik waarschijnlijk nooit definitief terugkeer. 

Er zijn jaren geweest dat ik terugging en me van donderdagavond tot en met dinsdagnacht onderdompelde in de surreële sfeer van Valkenburg, Maastricht en vooruit dan ook even Bunde, het dorp waar ik opgroeide.

Dit jaar doen we rustig aan. Twee dagen en dan weer aan het werk en naar school. Deze dagen praat ik consequent dialect tegen de meiden, of ze dat nou leuk vinden of niet. Dat moet. Dat voelt zo. Er zijn veel nietszeggende dingen die in het limburgs prachtig verwoord kunnen worden. 

Het mooie aan vastelavend in Maastricht is dat het er niet toe doet wie je bent of wie je kent. Of je braaf bent of stout, of je van politiek houdt of niet. Het maakt niet uit of je pakje van de HEMA is of zelfgemaakt. Iedereen is gelijk. En iedereen is uniek. En je hoeft niet veel. Je hoeft niet gek te doen (wat veel mensen denken). Je hoeft geen bier te drinken. Je mag gewoon met een lullig kindermuziekinstrumentje in een hoekje staan genieten van de "bonte störrem" die aan je voorbij trekt.

Als ik je tegenkom in Mestreech dit weekend, dan berg je maar. Want "es te mich versjteis dan praot ich plat tege dich". En als je het niet verstaat, heb je pech. Dan kunnen we altijd nog "get sjoenkele". Of jij sperlt blokfluit en ik begeleid je met mijn tamboerijn. Wat zal het heerlijk zijn!

Alaaf!

En dan vertrekken A. en ik volgende week voor een paar dagen naar het geboorteland van mijn voornaam: Rusland. Wat heb ik het goed! 

Dag 36 - 50 dagen Awesomes kaartjes

Weinig te melden. Het stormt in mij. Komt er een griepje aan? Of is het iets anders. 

Gelukkig heb ik nog de AK kaartjes die je kunt laten zien als je je gevoel wilt delen, maar de woorden niet kunt vinden. 

Komt het weer goed?

Ja, maar eerst een potje huilen. Daar past een mooi gedicht bij van Hans en Monique Hagen:

           als de nacht nog niet zo oud is
           en mijn bed niet meer zo koud is
           droom ik
           dat ik alles mag
           en alles kan
           en alles heb
           maar één ding wil ik niet
           een potje om te huilen
           een potje voor verdriet

De tekst hiervan vind ik net op een blog, dat geschreven werd om datzelfde dat ik voel: verdriet. En ervan weg willen rennen. En niet weten waar het vandaan komt. In mijn hoofd op zoek zijn naar redenen, oplossingen. Rond blijven draaien. Een zondebok zoeken. Er zit maar 1 ding op: het verdriet straks, als ik even tijd voor mezelf heb, echt voelen. Er in duiken. Localiseren waar het gevoel zit in mijn lijf (datgene wat ik kinderen altijd probeer te laten ervaren). 

Eigenlijk wilde ik niks schrijven nu. Want ik ben niet vrolijk. En ik wil graag inspireren. Bruisen. Stralen. Straks raakt iedereen van slag van mijn blog. En dat dan nóóit meer iemand iets van mij wil horen...

Dat soort verdriet dus. 

Maar misschien ben ik niet de enige die dit soms heeft.

Dag 35 - 50 dagen Awesomes kaartjes

Hoe kom ik in drukke tijden weer tot mezelf? Het is een vraag die telkens terug komt. Maar goed dat ik het nu merk dat er íets anders nodig is. Vroeger rende ik door en was boos op de wereld dat de wereld de wereld was. 

Heb ik deze niet eerder gehad? Ik denk aan 'to-the-point' en 'met de vuist op tafel'. Ik zie ook iets van precisie, de 'vinger op de zere plek'.

En daar komt ie weer, van de Beatles: "I'm fixing a hole where the rain gets in, to stop my mind from wandering"

En dan verwijs ik jou en mezelf door naar dag 7 van deze Awesomes 50-daagse. Daar ging het om dezelfde vraag en hetzelfde kaartje. Dit gaat wéér over de dingen doen op mijn manier. Terwijl ik nu allerlei bordjes in de lucht loop te houden om iedereen tevreden te houden, hopend dat ik niet ga instorten. 

Cakes bakken, zakelijke afspraak, besluiten nemen, materiaal zoeken voor carnaval én kinderyoga, zieke kinderen troosten, facturen maken, keuzes maken, opties overwegen, koken, bloggen. En dat in een halve dag tijd. 

Het kán ook niet dat dat allemaal goed gaat. En dan overzie ik ook de rest van de maand niet meer. Ik denk dat ik nú alles meteen onder de knie moet hebben: bedrijf, plannen, financiën, administratie. Ik ben bang om het niet onder controle te hebben wat ik doe. Maar op die manier houd ik mezelf klein, kan ik niet groeien.

Dus wat heb ik nodig? Hulp!! Niks!! Rust!! 

Later, na het eten, kiezen we allemaal kaartjes. En dan spreek ik eindelijk uit hoe ik me voel. 

En laat ik even los dat alles nú moet. 

Dag 34 - 50 dagen Awesomes kaartjes

GRitme is belangrijk. The rythm of life. 

Ik merk dat mijn ritme snel verdwijnt. Soms noodgedwongen. Maar vaak ook uit gebrek aan discipline. Dan blijf ik tot het laatst in bed liggen en spring dan op om mijn kinderen te voeden etc. Dan sla ik mijn ochtendyogaritueel over. Ik zing de mantra niet die mij zo'n fijne rustige start van de dag geeft. 

Ritme. Dat betekent ook dat haast geen zin heeft. Haast is namelijk een versnelling van het ritme. Haastvoedt niet. Haast verarmt. Appels die nog groen geplukt worden, smaken anders dan een rood door zongerijpt exemplaar. 

Ik heb vaak haast. Overhaastheid gaat altijd gepaard met kramp in mijn lichaam en vervolgens grote vermoeidheid en een enorme behoefte aan rust. 

Zo vind ik dat ik nu veel haast moet maken met de Awesomes kaartjes. Actiever moet promoten. Mensen opzoeken, brieven schrijven etc. Dat vind ik. Maar zo voelt het niet. Het voelt alsof ik gestaag door moet gaan met waar ik voor het Zachte Krachtweekend mee bezig was. De webshop afmaken. Een plannetje bedenken voor verdere actie. Bloggen. 

Maar ja, de financiën hijgen in mijn nek.

Nu is de vraag: wat doe ik? Ga ik voor de oude manier van hard werken, paniek om geld. Tobben en ongelukkig zijn. Me incompetent voelen?

Òf ga ik voor nieuw, de manier waarvan ik niet weet waar die me brengt. De manier van:

En:

Reiken voor mooi en warm en liefdevol. En wachten tot de appel valt. 

Rust nemen wanneer mijn lijf me dat vertelt. Beetje spelen met de website , achter de computer. Orde brengen op mijn bureau, waar nog van alles van het afgelopen weekend ligt. 

Dat ga ik doen. Eerst ZK2016 afronden hier in huis. Dan pas verder. En wie weet straks nog een rondje door de Vesting lopen. 

Ik ga met N. En haar vriendin naar de open dag van het Geert Grootecollege. Over 1,5 jaar gaan ze naar het middelbaar onderwijs en onze oriëntatie begint hier, in Amsterdam. Niet naast de deur. Maar wel leuk. 

Ik vraag hen naar hun verwachtingen:

"Ik hoop dat ze niet heel overdreven doen, maar wel leuk."

"Ja, een warm bad."

"Ik vind het fijn om er met vriendinnen heen te gaan. Ik vind het fijn dat wij nu samen gaan."

Na afloop, in de auto:

Dag 33 - 50 dagen Awesomes kaartjes

Geld. Daar gaat het vandaag over. 

Ik wil geld verdienen met dat wat ik graag doe: tekenen, Awesomes kaartjes de wereld insturen, kinderyoga, mensen helpen hun Awesome te vinden. 

Daar wil ik veel geld mee verdienen, zodat ik dat geld kan gebruiken om leuke dingen met mijn gezin te doen. En ik wil een inspirerende retraite Spanje doen. En ook wil ik graag mijn opleiding voltooien. Af en toe een kadootje voor de mensen om me heen, lekker uit eten, naar de film. Van het leven genieten zonder zorgen. Ik kijk er naar uit.

Maar hoe ga ik dat veroorzaken? Heel hard werken vind ik geen optie meer. Dat kost me mijn gezondheid. Heel veel nadenken en uitrekenen en tobben lijkt me ook geen goed idee, dat levert stress op. Maar wat dan wel?

Een kaartje:

Oh, daar moet ik even op broeden, geloof ik. Ik zie veel emotie. Loslaten. Wat zit er tussen mij en geld hebben?

Ik kom nooit geld te kort. Maar ik heb ook nooit veel geld. Het is een beetje niksig. 

Het is alsof ik het mezelf niet gun. 

Soms heb ik moeite met geld vragen voor wat ik doe. Geef graag wat kado. 

Ik weet dat de tijd is gekomen om niet meer bang te zijn. Gaan voor liefde, plezier & groei is nu aan de orde. Maar de geldkwestie (wat als het niet lukt met mijn eigen bedrijf?) blijft telkens terug komen. En ook de andere kant op: wat als het groot wordt? Te groot?

Zo tob ik dan verder.

Ik wil vrijheid. Ik wil vrij zijn in het besteden en vooral ook in het verdienen van geld. Vrij in hoe en waar en wie. 

Geld moet stromen. 

Hier laat ik het maar even bij. De doorbraak heeft blijkbaar tijd nodig.

N. gaat met een druk hoofd naar bed:

Het mannetje op de wolk. Stel je eens voor dat je op een wolk ligt. Voel maar hoe je voeten de wolk raken, je kuiten, je, knieholtes.....(en dan door tot de kruin).

Zachtjes zweeft de wolk weg en val je in slaap. 

Dag 32 - 50 dagen Awesomes kaartjes

Ik trok vandaag 3 kaartjes. Eentje voor mijn werk, eentje voor het gezin, eentje voor mijn relatie:

Verder is er niet veel te vertellen. Hier kan ik wel wat mee. 

Maar het is dus weer een nieuwe manier van kaartjes trekken op verschillende facetten van mijn leven. Ook leuk.