Spiegels van de ziel

Ik heb een geweldige moeder. Mijn moeder is creatief, is dol op kinderen, kan heerlijk koken. Ze was er altijd voor ons. Ze vond niks te gek. Er werden hutten gebouwd en gespeeld in alle hoeken van het huis. Ze hielp ons zelfs met onze ideeën.

Mijn moeder heeft ook een geweldig kind. Maar geen gemakkelijk kind. Ik was een erg wilskrachtig en gevoelig kind dat van alles wilde, maar eigenlijk ook niet. Snel overprikkeld.
Te druk om te gaan slapen, 
middenin de nacht wakker van nachtmerries 
en 's ochtends met buikpijn wakker worden
Uitdagend was ze ook, de kleine Olga. Daagde uit totdat het zeer ging doen. Ware krachtmetingen waren het, tussen mijn moeder en mij.

Het is zachter geworden tussen mijn moeder en mij. Al wil het nog wel eens botsen. Ik daag haar nog steeds uit. Niet slim, want ze heeft haar sporen verdiend. Ze mag nu rusten en genieten.

Ik ben een geweldige moeder. Met een geweldig kind. Wilskrachtig, slim, gevoelig, eigenwijs. God, wat is zij prachtig. Maar oh, wat daagt ze me soms toch ook uit. En wat is er dan veel voor nodig om stevig te blijven staan, in liefde. Dat is nog niet niks. Ze is mijn grootste leraar.

Dank je wel lieve mam. En dank je wel lieve kleine E. Dank je wel voor de spiegels die jullie voor mij zijn. Dat jullie mij laten zien hoe sterk ik ben. Wat ik in mijn mars heb.

En mam, jij was ook een geweldig kind!

Nieuw leven inblazen

In mijn vorige blog schreef ik dat ik een burnout-boek wilde gaan maken. maar daar heb ik helemaal niets van waargemaakt (nog). En misschien komt dat vooral doordat mijn eigen burnout nog zo vers was. Ik heb eigenlijk nu pas het gevoel dat ik klaar ben voor iets echt nieuws. De afgelopen jaren heb ik uitgeprobeerd, rondgekeken, gevoeld. Maar nu ben ik er klaar voor.
Ik denk niet langer: "kan ik het wel?", maar durf open toe te geven: "ik kan dit! Ik ben AWESOMES"

Ik weet dat ik een verschil maak met de Awesomes Kidskaartjes. Ik weet dat ik een verschil maak met de Zachte Krachtweekenden. Ik weet dat ik een verschil maak als ik mensen (volwassenen & kinderen) begeleid. Ik weet dat ik je kan leren om jezelf te helen, te groeien op jouw eigen manier. Geen stappenplan, maar echt leren luisteren naar jezelf.

Ik blaas mezelf nieuw leven in. Ik spreek mezelf moed toe. En ik mag de angst voelen. Want bang ben ik wel hoor, ik ben ook maar een mens. Maar ik wil leven in vertrouwen dat datgene wat er nu nodig is op mijn pad komt.

Altijd zie ik om me heen mensen met pijn & angst om datgene te doen wat ze willen. Maar ik zie vooral ook lichtjes in ogen opflitsen als iets raakt of ontroert. Dat vind ik zo mooi.
Ik wist al dat ik kan helpen met die angsten & pijnen, zodat de lichtjes vaker gaan stralen. Maar misschien was ik nog steeds te bang om mijn eigen angsten onder ogen te zien. En dacht ik telkens weer dat ik nog een opleiding moest doen, een certificaat halen, meer ervaring hebben, meer kennis moest vergaren. Dat ik nog niet klaar ben. Maar niemand is ooit echt klaar. Het enige wat je kunt doen om te groeien, is jezelf volledig omarmen.

Deze zomer heb ik ervaren hoe het leven voor me werkt als ik de controle loslaat en vertrouw op het universum, god, de stroom van het leven. Dat wie goed doet, goed ontmoet. Dat als ik allemaal beren op de weg zie, er ook beren verschijnen (en tijgers, leeuwen en nog meer gespuis).
Ik ben zo vaak bang geweest. Bang om blut te zijn, bang om rijk te worden, bang voor verantwoordelijkheid, bang om niets te betekenen voor anderen, bang voor systemen, bang voor vrijheid. En daartussen zwalkte ik heen en weer. Verzet tegen het leven en verzet tegen niet leven.

Nu voel ik een innerlijke vrijheid die ongekend is. Liefde, compassie. En kracht.
En ik ben de mensen en gebeurtenissen op mijn pad zo dankbaar daarvoor. Mijn man, kinderen, leerlingen, klanten, mijn zusters op het spirituele pad, de muziek waar ik zo'n troost uit put, het vallen en opstaan. Ik gun het iedereen.

Het AWESOMES Burnout-boek

Er zijn veel mensen om mij heen die 'burnt out' zijn. Het liefste roep ik dan: Gefeliciteerd!! Maar dat komt natuurlijk niet zo goed aan.

Toch was mijn burn-out een grote zegen voor mij. Ik zeg ook vooral MIJN burn-out. Want het ging en gaat om mijn proces. Na jarenlang doorzwoegen en aanpassen en dat eigenlijk niet zo graag willen, was de energie op.

Al mijn energie had ik gestopt in datgene wat gedeeltelijk buiten mij lag: werk, relatie, kinderen, wereldnieuws.  En ik wist bij God niet meer hoe ik mezelf kon opladen. Een avondje vroeg naar bed of wat minder werken was de oplossing niet. Iets wat bedrijfsartsen en leidinggevenden soms wel lijken te denken. Dat je  op de PAUZE-knop drukt en na een tijdje weer AAN kunt gaan. Maar wat er echt aan de hand is, is dat de machine niet meer meewerkt. Zelfs als mijn hoofd nog wel haar best wilde doen en plannen wilde maken, mijn lichaam weigerde dienst. Oververmoeidheid, niet kunnen slapen, een overprikkeld zenuwstelsel, onverklaarbare spierklachten. Mijn lichaam geloofde er niet meer in. Dat wist al lang dat ik op het verkeerde spoor zat. 

Nu zit ik te mijmeren of ik een burn-out werkboek ga maken. Want mijn eigen Awesomes kaartjes, maar ook visualisaties en andere liefdevolle activiteiten en oefeningen hebben mij zo geholpen om in mijn kracht te komen te staan. En heel liefdevol. Want streng deed het niet meer. Daar reageerde mijn lichaam op als een boos kind op een 'zo hoort het hier niet!' Mijn lijf wilde gezien, gevoeld en ervaren worden. En mijn ziel ook. De hoogtijdagen van het hoofd en het denken waren voorbij.

Dus een boek waarin ik je help om weer in contact te komen met de liefdevolle energie van dat prachtige lichaam van je. 

Ja, dat zou wel eens wat kunnen worden. 

Hoop

Dat ik de wereld mooier mag maken. Dat wilde ik vroeger al. En in de tussentijd heb ik geleerd dat ik 'niet moet denken dat ik ertoe doe'.

Maar ik wil de wereld mooier maken. Ook als ie overal lelijk aan mij verschijnt.
Ik hou van de wereld, ik hou van mensen.
Ja, zelfs van Donald Trump. Ik vind het niet ok hoe hij doet. Maar net zoals ik hoop dat mensen door mijn  'slechte acties, rothumeur, boze buien' heen kijken, wil ik ook graag door Mr Trumps boosheid heen zien. Er is geen zwart en er is geen wit. We zijn het allemaal. In onze zwaarste momenten ben ik net zo boos en dwars en ongemanierd als Donald. En ongetwijfeld is hij in zijn beste momenten net zo liefdevol, grappig en verbonden als ik.

Ik weiger te geloven in een wereld van boven en onder, van laag en hoog, van dom en slim, van wit en zwart, van slecht en goed.

Daarom heb ik de Awesomes kaartjes ooit gemaakt. Opdat we allemaal liefdevol leren kijken naar dat wat ons dwars zit in het leven. Dat we zien dat het een aspect is dat nú aandacht vraagt. Meer niet. En als we het in de ogen kijken, dan is het ook klaar en ligt de weg open voor nieuwe leerervaringen.

En daarom heb ik een pakje Awesomes Kids gestuurd naar Donald Trump. Op 'the White House'.

Ik dacht: 'het komt vast niet aan'.
Ik dacht: 'hij kijkt er nooit naar'.
Ik dacht: 'hij is het niet waard'.
Ik dacht: 'wie ben ik om te denken dat ik een verschil maak'.

Maar ik wil staan voor de kracht van elk mens. Ik wil staan voor een wereld waarin iedereen thuis hoort, ook Mr Trump.


Dus daarom.

Trouw

Ik speel in een toneelstuk. Ik speel de hoofdman van het leger van Herodes. Hij voert diens wrede plan om alle jongetjes van 2 jaar en jonger om het leven te brengen uit. Ik kon het niet snappen. Waarom voeren mensen dingen uit waar ze niet achter staan? Of hebben ze geen mening, geen ik. Inderdaad de hoofdman is een ik-loze figuur. De acteur die Herodes speelt zei: "hij is trouw aan zijn koning". En hoewel dit vrij logisch is, voelde ik ineens wat trouw voor een rol in mijn leven speelt.

Ik heb het gevoel dat ik nooit trouw ben. Trouw klinkt als dom en niet-nadenkend. Inmiddels heb ik ook het werken voor een 'baas' opgegeven. Simpelweg omdat ik vaak niet wil voldoen aan andermans regels en plannen, als ik er niet achter kan staan.

Stoer van je, Olga. Knap dat je voor je eigen bedrijf gaat staan!

Maar is dat wel zo? Want trouw zijn is heel belangrijk. Het geeft leiding en structuur aan een leven.
Ben ik eigenlijk wel trouw aan Awesomes? Aan mezelf?

Dit jaar is het jaar van trouw aan mezelf. Trouw aan mijn intuitie, mijn innerlijke waarden. Maar ik zal ook vooral een nieuwe stap moeten gaan zetten: trouw aan de leider in mezelf. Ik mag mezelf leiding gaan geven. En daarmee bedoel ik iets anders dan: 'hup Ol, niet zeuren , maar doen!'
Nee, ik bedoel dat ik daadwerkelijk een heel fijne, krachtige en open manager voor mezelf mag zijn. Liefdevol leiding geven, zodat ik datgene de wereld in kan brengen wat ik zo belangrijk vind: Awesomeness.

Als ik nu terug lees, lijkt het wel alsof ik een meervoudige persoonlijkheid aan het ontwikkelen ben. Maar niets is minder waar. Iedereen heeft innerlijke stemmetjes. Ik heb een een heel strenge en chaotische stem. Die me de ene keer pampert en zoet houdt en de volgende keer uitfoetert, omdat ik alles verkeerd doe.

Ik neem een nieuwe stem aan. Ik houd sollicitatie-gesprekken met mezelf de komende weken. Ik maak tijd en ruimte voor mijn eigen leiderschap.

Gelukkig nieuwjaar allemaal. Ik blog weer.

Voorbereiden

Ik bereid een workshop voor leerkrachten voor. Praktisch gezien is alles al in orde. Maar nu moet ik zelf nog wat werk doen. Ik doe een combinatie van yoga, visualisaties, meditatie. De AWESOMES way dus. En nu had ik een opdracht: zoek iets in de natuur dat symbool staat voor wat jij wilt meegeven aan de kinderen (en dus ook de wereld). Maar als ik dat van hen verlang, moet ik het zelf ook doen. 

En dan valt mijn oog onder het lopen op:

Sjonge, wat moet ik daar mee? Een dood blaadje, prachtige kleuren. Maar wacht, er zit nog een klein stukje leven in. 

En dan valt het kwartje. Ik geef nooit op. Ik geloof echt in de goedheid en de kracht van mensen. En ik zal alles uit de kast halen om bij te dragen aan de groei van mensen. Soms té veel. Dan moet ik loslaten.

Alles leeft en zit vol kracht, alleen zien we dat niet altijd. 

Ruimte om jezelf te zijn

Ik hoor vaak ouders zeggen dat het tempo op school zo hoog ligt. Of te laag. Dat kinderen zich zo moeten aanpassen, aan het gemiddelde.

 

En ik zie klassen met 6-jarigen die de hele dag aan een tafel zitten. Er is geen hoek meer te bekennen. Waarom niet? 

Hoekjes maken in je klas is zo simpel! En zo heerlijk voor kinderen die zich willen terugtrekken of nog even willen spelen. En geloof me, dat willen de meeste kinderen tot een jaar of 8 maar wat graag.

Ja, ik weet dat er vaak een spelletjeskast is en je mag knutselen als je klaar bent met je werk (maar juist de kinderen die spel zo nodig hebben, zijn nooit klaar met hun werk).

Hoe zorgen we er in het onderwijs voor dat we ons naar de behoeften van het kind toebewegen in plaats van dat kinderen zich aanpassen aan dat wat gangbaar is?

Laatst kreeg ik de vraag aan een ouder of ik (yoga) tips had voor haar kind dat moeite had zich te concentreren in de klas. 'Laat me eens met de leerkracht praten', dacht ik. 'Ik wil haar wel eens in de klas zien', dacht ik. 'Wat denk jij als ouder dat zij echt nodig heeft om zich fijn te voelen?', dacht ik. 

Dacht ik, maar zei ik niet. Natuurlijk heb ik oefeningen voor kinderen om meer bij zichzelf te blijven. Maar het zijn geen lap-middelen. 

De vraag is ook hoe het kan dat leerkrachten zo worstelen om het gemiddelde te halen, te voldoen aan alles wat er op hun bord komt. En daarmee vaak hun eigenheid verliezen. 

'You reap just what you sow'. Geef je jezelf geen ruimte om krachtig voor de klas te staan, dan is precies dat wat je terug ziet. Staat je hart open voor dat wat zich aandient in je klas, dan krijg je openhartigheid terug.

Geef je jezelf stress en druk om het vooral goed te doen, dan krijg je dat ook.

En zo geldt dat overal natuurlijk. Als ik stevig sta voor mezelf en mijn kwaliteiten, dan zie ik dat terug in mijn gezin. Voel ik me incapabel, wat maar al te vaak gebeurt hoe Awesomes ik ook ben, dan druipt het huis van ellende. 

'If you want to master something, teach!',  zei Yogi Bajan geloof ik. En ik wil grootsheid en Awesomeness meester worden. Dus daarom deze preek. Zodat ik het zelf ook weer even hoor!